Ulf Kristersson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulf Kristersson
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 grudnia 1963
Lund
Minister ds. ochrony socjalnej Szwecji
Okres od 2010
do 2014
Przynależność polityczna Umiarkowana Partia Koalicyjna
Poprzednik Cristina Husmark Pehrsson
Następca Annika Strandhäll

Ulf Kristersson (ur. 29 grudnia 1963 w Lund) – szwedzki polityk, urzędnik samorządowy, deputowany, od 2010 do 2014 minister, od 2017 lider Umiarkowanej Partii Koalicyjnej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1988 studia z zakresu nauk ekonomicznych na Uniwersytecie w Uppsali. Zaangażował się w działalność Umiarkowanej Partii Koalicyjnej. W 1988 wybrano go na przewodniczącego jej organizacji młodzieżowej – Umiarkowanej Ligi Młodzieży. W 1992 ubiegał się o reelekcję jako przedstawiciel partyjnych liberałów, przegrywając nieznacznie z reprezentującym konserwatystów Fredrikiem Reinfeldtem[1].

W 1991 uzyskał mandat posła do Riksdagu, w którym zasiadał do 2000. Krótko pracował w sektorze prywatnym, następnie w 2002 objął stanowisko członka władz wykonawczych ds. finansów w gminie Strängnäs. W 2006 został zastępcą burmistrza Sztokholmu ds. społecznych i pracy.

Po wygranych przez centroprawicową koalicję wyborach parlamentarnych w 2010 i rekonstrukcji rządu objął stanowisko ministra ds. ochrony socjalnej (w ramach Ministerstwa Zdrowia i Spraw Społecznych) w gabinecie Fredrika Reinfeldta. Zakończył urzędowanie w 2014, pozostając członkiem parlamentu na kolejną kadencję.

W październiku 2017 zastąpił Annę Kinberg Batrę na funkcji lidera Umiarkowanej Partii Koalicyjnej[2]. W 2018 ponownie został wybrany na posła do szwedzkiego parlamentu[3].

2 października 2018 przewodniczący Riksdagu powierzył mu misję stworzenia nowego rządu[4]. 14 października polityk ogłosił jednak niepowodzenie podjętej misji[5]. Ponownie podjął się tej misji po nieudanej próbie utworzenia gabinetu przez urzędującego socjaldemokratycznego premiera Stefana Löfvena. Zaproponował wówczas powołanie rządu mniejszościowego Umiarkowanej Partii Koalicyjnej i chadeków. 14 listopada parlament nie zaaprobował jego kandydatury; przeciw głosowali m.in. przedstawiciele dwóch pozostałych partii Sojuszu, motywując to nadmierną zależnością takiego gabinetu od Szwedzkich Demokratów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Så nådde han toppen (szw.). aftonbladet.se, 18 września 2006. [dostęp 2018-01-04].
  2. Ulf Kristersson formally named new Moderate Party leader (ang.). sverigesradio.se, 2 października 2017. [dostęp 2018-01-04].
  3. Beslut resultat val till riksdagen 2018 (szw.). val.se, 16 września 2018. [dostęp 2018-09-16].
  4. Swedish center-right leader asked by parliament speaker to try to form government (ang.). businessinsider.com, 2 października 2018. [dostęp 2018-10-02].
  5. Swedish center-right Alliance leader abandons attempt to form government for now (ang.). reuters.com, 14 października 2018. [dostęp 2018-10-15].
  6. Swedish parliament rejects center-right prime minister, deadlock continues (ang.). politico.eu, 14 listopada 2018. [dostęp 2018-11-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]