Uli Jon Roth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uli Jon Roth
Ilustracja
Uli Jon Roth, 2015
Imię i nazwisko Ulrich Roth
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1954
Düsseldorf
Instrumenty gitara elektryczna, gitara basowa, instrumenty klawiszowe
Gatunki hard rock[1], heavy metal[1], metal neoklasyczny[1]
Zawód muzyk
Aktywność od 1968
Wytwórnie płytowe Steamhammer, UDR Music
Powiązania Dawn Road
Zespoły
Scorpions (1973–1978)
Electric Sun (1978–1986)
Strona internetowa

Uli Jon Roth (właśc. Ulrich Roth; ur. 18 grudnia 1954 roku w Düsseldorfie[1]) – niemiecki gitarzysta. Były członek zespołu Scorpions[2].

W 2004 roku muzyk wraz z Rudolfem Schenkerem został sklasyfikowany na 50. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World[3].

Życiorys[edytuj]

We wczesnych latach siedemdziesiątych Ulrich stworzył własny zespół Dawn Road. W 1973 roku, kiedy Michael Schenker odszedł ze Scorpions do zespołu UFO, Uli zajął jego miejsce, a wraz z nim przyszli koledzy z zespołu: Francis Buchholz i Jürgen Rosenthal. Wspólnie z zespołem nagrał 5 płyt, w tym album live Tokyo Tapes, który został sprzedany w ponad milionowym nakładzie i zdobył status złotej płyty w kilku krajach.

Głównym powodem jego odejścia był konflikt na tle muzycznym. Ponieważ Roth był zachwycony muzyką Jimiego Hendriksa, pragnął jak najbardziej ulec jej wpływom i wnieść tą myśl do zespołu. Rudolf Schenker i Klaus Meine mieli jednak inną wizję dalszego rozwoju, pragnęli podbić rynek amerykański, co wiązało się z tworzeniem muzyki mniej ambitnej, dostosowanej do ówczesnej popkultury, nieodbiegającej jednak od klasycznego hard rocka (pop hard rock). Uli Jon Roth opuścił Scorpions w 1978 roku.

Założył swój zespół Electric Sun, z którym nagrał trzy albumy. Pierwszy, Earthquake (1979) był nagrany ku pamięci Jimiego Hendriksa, a okładkę do niego stworzyła Monika Dannemann (była narzeczona Hendriksa, która potem związała się z Rothem). Drugim albumem był nagrany dwa lata później Fire Wind (1981, zadedykowany Anwarowi el-Sadatowi). Znajduje się na nim piosenka "Enola Gay", która mówi o bombie atomowej zrzuconej w Japonii. Okładkę do tej płyty również zaprojektowała Monika Dannemann.

W latach osiemdziesiątych Uli skonstruował swoją gitarę. Ma ona 32 progi i nazwana została Sky guitar. Użył jej do ostatniego projektu pod szyldem Electric Sun – Beyond the Astral Skies(1985)(z dedykacją dla Martina Luther-Kinga i fanów muzyki Rotha).

Samobójstwo dziewczyny Uliego Moniki Dannemann miało miejsce 5 kwietnia 1996. Roth resztę twórczości zadedykował zmarłej.

Wybrana dyskografia[edytuj]

 Zobacz więcej w artykule Electric Sun, w sekcji Dyskografia.
Albumy solowe
  • Prologue To The Symphonic Legends - Sky Of Avalon (1996, Intercord/Sky Productions)[4]
  • From Here To Eternity (1998, Dressed To Kill)[5]
  • Transcendental Sky Guitar (2000, Steamhammer)[6]
  • Metamorphosis Of Vivaldi's Four Seasons (2003, Steamhammer)[7]
  • Under A Dark Sky (2008, Steamhammer)[8]
  • Scorpions Revisited (2015, UDR Music)[9]

Filmografia[edytuj]

  • "Forever and a Day" (jako on sam, 2015, film dokumentalny, reżyseria: Katja von Garnier)[10]

Przypisy

  1. a b c d Steve Huey: Uli Jon Roth Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-05-29].
  2. Barry Weber: Scorpions Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-05-29].
  3. GUITAR WORLD's 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time - Jan. 23, 2004 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-07].
  4. Uli Jon Roth – Prologue To The Symphonic Legends - Sky Of Avalon (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2016-05-29].
  5. Uli Jon Roth – From Here To Eternity (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2016-05-29].
  6. Uli Jon Roth* – Transcendental Sky Guitar (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2016-05-29].
  7. Uli Jon Roth – Metamorphosis Of Vivaldi's Four Seasons (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2016-05-29].
  8. Uli Jon Roth – Under A Dark Sky (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2016-05-29].
  9. Uli Jon Roth – Scorpions Revisited (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2016-05-29].
  10. Forever and a Day (2015) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2015-12-29].

Linki zewnętrzne[edytuj]