Ulica św. Barbary w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Św. Barbary
Śródmieście Południowe
Ulica św. Barbary, widok w stronę ul. Nowogrodzkiej
Ulica św. Barbary, widok w stronę ul. Nowogrodzkiej
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Poznańska
Ikona ulica koniec T.svg ul. Nowogrodzka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Św. Barbary
ulica Św. Barbary
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Św. Barbary
ulica Św. Barbary
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Św. Barbary
ulica Św. Barbary
Ziemia52°13′37,7″N 21°00′32,5″E/52,227139 21,009028

Ulica św. Barbary w Warszawie – jedna z ulic Południowego Śródmieścia Warszawy, biegnąca od ul. Poznańskiej do Nowogrodzkiej.

Historia[edytuj]

Ulica św. Barbary została przeprowadzona w 1898 na terenach rozparcelowanej walcowni Koszyki. Swoją nazwę zawdzięcza cmentarnej kaplicy św. Barbary znajdującej się się przy ul. Wspólnej, na terenie nieistniejącego Cmentarza Świętokrzyskiego. Po roku 1866 kaplica pełniła funkcje świątyni parafialnej, zaś po 1883 na terenie cmentarza wybudowano kościół pw. św. Apostołów Piotra i Pawła.

W latach 1898−99 ulicę zabudowano trzypiętrowymi kamienicami, zaś pod zamykającym ulicę murem Cmentarza Świętokrzyskiego ustawiono „Bożą Mękę”" − krzyż stojący pierwotnie u zbiegu ulic Marszałkowskiej i Nowogrodzkiej, przeniesiony przy okazji przebijania ulicy Poznańskiej. Od XVIII wieku pełnił on funkcję drogowskazu dla konduktów pogrzebowych, zmierzających na Cmentarz Świętokrzyski.

Wypalone w 1944 domy rozebrano w okresie powojennym, mimo niezłego stanu zachowania ich murów. Poza gmachem Urzędu Telekomunikacyjnego i Telegraficznego przypisanego numeracji ul. Nowogrodzkiej (nr 45) ocalała jedynie pozbawiona wystroju architektonicznego kamienica sióstr Tołwińskich, mieszcząca przed rokiem 1939 Gimnazjum Fizjologiczne Stefanii Tołwińskiej, od roku 1920 − XI Państwowe Żeńskie Gimnazjum i Liceum im. Marii Konopnickiej.

W latach 1950–1952 przy ulicy powstał jeden z „żyletkowców” Marka Leykama – gmach Centrali Biura Studiów i Projektów Budownictwa Przemysłowego[1].

W listopadzie 2012 Rada Warszawy zmieniła brzmienie nazwy ulicy z Barbary na św. Barbrary[2].

Przypisy

  1. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 105. ISBN 83-908950-1-3.
  2. Uchwała N r XLVI/1259/2012 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie nazw niektórych ulic, placów, ronda i skwerów w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. W: Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego [on-line]. mazowieckie.pl, 21 listopada 2012. [dostęp 2013-09-23]. s. 1.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]