Ulica 10 Lutego w Gdyni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL Gdynia COA.svg Gdynia
ulica
10 Lutego
Śródmieście
Długość: 635 m
Widok ul. 10 Lutego w Gdyni z peronu SKM perspektywa 1800 m aż do końca Mola Południowego
Widok ul. 10 Lutego w Gdyni z peronu SKM

perspektywa 1800 m aż do końca Mola Południowego

Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Świętojańska, Skwer T. Kościuszki
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Abrahama
Ikona ulica z prawej.svg ul. Zygmunta Augusta
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Władysława IV
Ikona ulica z prawej.svg ul. Mściwoja
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. 3 Maja
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Szkolna, ul. Podjazd
Ikona ulica koniec T.svg ul. Dworcowa
Położenie na mapie Gdyni
Mapa lokalizacyjna Gdyni
ulica  10 Lutego
ulica 10 Lutego
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
ulica  10 Lutego
ulica 10 Lutego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  10 Lutego
ulica 10 Lutego
Ziemia54°31′10,5″N 18°32′15,2″E/54,519580 18,537550

Ulica 10 Lutego – jedna z najstarszych gdyńskich ulic, znajdująca się w dzielnicy Śródmieście.

Jest reprezentacyjną ulicą (kategoria: droga powiatowa)[1] Śródmieścia Gdyni. Wspólnie z ulicą Skwer Kościuszki i aleją Jana Pawła II jest wizytówką Gdyni. Skrzyżowanie z ulicami Świętojańską i Skwerem Kościuszki jest punktem centralnym Gdyni.

Została nazwana dla upamiętnienia daty symbolicznych zaślubin Polski z morzem 10 lutego 1920[2].

Każdego roku, począwszy od 2003 w dniu 11 listopada na ulicy odbywa się Gdyńska Parada Niepodległości

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica została wytyczona w 1908 jako najkrótsza droga z dworca kolejowego do Domu Kuracyjnego (niem. Kurhaus), zlokalizowanego przy dzisiejszym skwerze Kościuszki i dalej do morza. Obsadzony drzewami piaszczysty trakt o szerokości 13 m otrzymał nazwę Kurhausstrasse (pol. Kuracyjna). Z biegiem czasu ulica zaczęła być zabudowywana obiektami służącymi wypoczynkowi letników, takimi jak nieistniejąca obecnie gospoda Johanna Plichty, w której zatrzymał się Stefan Żeromski (obecnie znajduje się w tym miejscu Infobox), czy zachowany dom wójta Jana Radtkego, z charakterystyczną narożną wieżyczką.

Po uzyskaniu przez Gdynię praw miejskich ulica stała się jedną z najbardziej reprezentacyjnych ulic miasta, na której odbywały się wojskowe defilady, oficjalne uroczystości czy pochody robotników. W tym czasie wybudowano przy niej kolejno budynki poczty, Banku Polskiego (styl neoklasycystyczny) i ZUS (po wojnie siedziba PLO), którego charakterystyczne opływowe kształty stały się wyznacznikiem stylu architektonicznego zwanego gdyńskim modernizmem.

Podczas okupacji Niemcy zmienili nazwę ulicy na Hermann-Göring-Straße[3]. Budynek Banku Polskiego przeznaczono na siedzibę Reichsbanku (Banku Rzeszy).

W marcu 1946 kilku miejskich radnych wystąpiło z inicjatywą przemianowania ulicy na aleję Zwycięstwa, którą to nazwę nadano ostatecznie głównej trasie do Gdańska[4].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://www.zdiz.gdynia.pl/drogi-powiatowe/drogi-powiatowe.html data dostępu 2013.07.26
  2. Encyklopedia Gdyni. Gdynia: Verbi Causa, 2006, s. 415. ISBN 83-921571-8-4.
  3. www.gotenhafen.com.pl
  4. Katarzyna Fryc Jak zmieniała się ul. 10 Lutego?