Ulica Chełmińska w Toruniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Chełmińska
Stare Miasto
Ilustracja
Widok na wschodnią pierzeję Rynku Staromiejskiego i ul. Chełmińską
Państwo

 Polska

Województwo

 kujawsko-pomorskie

Miejscowość

Toruń

Długość

ok. 145 m

Plan
Plan przebiegu ulicy
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg pl. Teatralny, ul. Fosa Staromiejska
Ikona ulica w prawo L z odchodzacym deptakiem.svg ul. Franciszkańska
Ikona deptak deptak.svg ul. Szewska, Rynek Staromiejski
Położenie na mapie Torunia
Mapa konturowa Torunia, w centrum znajduje się punkt z opisem „ulica Chełmińska”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „ulica Chełmińska”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „ulica Chełmińska”
Ziemia53°00′42,2″N 18°36′14,9″E/53,011710 18,604130

Ulica Chełmińska w Toruniu – jedna z ulic na terenie Zespołu Staromiejskiego, w obrębie Starego Miasta w Toruniu.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ulica Chełmińska jest jedną z głównych ulic Zespołu Staromiejskiego i łączy Rynek Staromiejski z pl. Teatralnym. Dawniej zamykała ją gotycka Brama Chełmińska, wyburzona w końcu XIX w. Nazwa ulicy wiąże się z tym, że prowadziła w stronę Chełmna. Jest to jedna z niewielu ulic w Toruniu, której nazwa nie zmieniła się od średniowiecza. Od XV do końca XVII w. zamieszkana była głównie przez piwowarów, później zaczęli się przy niej osiedlać również bogatsi kupcy i urzędnicy miejscy[1]. W okresie PRL nosiła nazwę ul. Feliksa Dzierżyńskiego[2].

Zabudowa[edytuj | edytuj kod]

Zabudowa murowana ulicy mogła zacząć powstawać już w końcu XIII w.; obecnie wskutek licznych przebudów, szczególnie w XIX w., fasady kamienic są w większości pozbawione charakteru gotyckiego. Ważniejsze budynki[3]:

  • nr 5, dawny spichrz, zbudowany w 1756 r., przebudowany w 1892 r. na mieszkania, ob. szkoła językowa
  • nr 6, kamienica gotycka przebudowana na pocz. XIX w. (klasycystyczna fasada), z tylną elewacja gotycką oraz 3 oficynami na zrębie gotyckim
  • nr 7, kamienica powstała z połączenia w 1865 r. dwóch kamienic gotyckich, z których jedna została przebudowana w XVII w.; wejściu zachował się XVII-wieczny barokowy portal z piaskowca[4]
  • nr 9, kamienica gotycka o fasadzie klasycystycznej
  • nr 11, kamienica powstała z dwóch kamienic gotyckich przebudowanych w okresie klasycyzmu, połączonych w XIX w.; mieściła Hotel Północny (Hotel du Nord, Hotel Nordisches Hof)
  • nr 14, kamienica o gotyckiej fasadzie z XV w., przebudowana w XIX w., przebudowana i gruntownie restaurowana w 1939 r.
  • nr 16, kamienica klasycystyczna na zrębie gotyckim
  • nr 28, kamienice należące do burmistrza Jana Godfryda Roesnera, gotyckie przebudowane w końcu XVII w., o fasadach ze stiukowymi dekoracjami oraz barokowym portalu[4]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]