Ulica Cicha w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Cicha
Powiśle
Ul.CICHA 02.jpg
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Tamka
Ikona ulica koniec T.svg ul. Zajęcza
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Cicha
ulica Cicha
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Cicha
ulica Cicha
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Cicha
ulica Cicha
Ziemia52°14′15,1″N 21°01′28,2″E/52,237528 21,024500

Ulica Cicha w Warszawie – jedna z ulic warszawskiej dzielnicy Powiśle, biegnąca od ul. Tamka do ul. Zajęczej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica Cicha powstała w XVIII wieku jako droga dojazdowa od Tamki do spichlerza, wybudowanego w miejscu obecnego skrzyżowania z ul. Zajęczą przed rokiem 1701. Inicjatorem jego budowy był zapewne Józef Karol Lubomirski, właściciel jurydyki Aleksandria, obejmującej swym zasięgiem okoliczne tereny. W miarę odsuwania się koryta Wisły dawny spichlerz zmienił swą funkcję: przed rokiem 1740 mieścił szpital, pod koniec XVIII był mieszkalną kamienicą, zaś po roku 1837 działała w nim fabryka gumy elastycznej Józefa Wimera. Uliczkę uregulowano przed rokiem 1817, obecna nazwa weszła do obiegu w latach sześćdziesiątych XIX wieku. Wschodnia pierzeja ulicy posiadała długo wyłącznie drewnianą zabudowę, która dotrwała do lat trzydziestych XX wieku. Pierwszą nowoczesna kamienicę wzniósł tu dla siebie znany architekt Artur Spitzbarth; od roku 1916 po sąsiedzku pod nr. 4 działała znana Fabryka Czekolady i Cukierków Jana Domańskiego, zatrudniająca w roku 1931 niebagatelną liczbę około 350 pracowników. Właścicielem przeciwnej strony ulicy Cichej od roku 1845 był hrabia Seweryn Uruski, właściciel ruin dawnego pałacu Gozdzkich-de Nassau przy ul. Sewerynów i terenów w rejonie ul. Dynasy, znanych od XVIII w. jako Dynasy. Od roku 1891 właścicielką Dynasów była córka Seweryna Uruskiego księżna Maria Światopełk-Czetwertyńska; po roku 1929 zainicjowała ona parcelację terenów pod Skarpą oraz wytyczenie Alei Pod Skarpą – przedłużenia Cichej, i zarazem położonego nieco niżej odpowiednika nigdy nie ukończonej Al. Na Skarpie, obecnie noszącej na tym odcinku nazwę ul. Bartoszewicza. W ramach przygotowań do uporządkowania terenu rozebrano dawny spichlerz u zbiegu z ul. Zajęczą, oraz po roku 1935 zabudowano nieparzystą stronę Cichej. Podczas II wojny światowej zniszczeniu uległa drewniana zabudowa w parzystej pierzei ulicy; relikty zabudowań fabrycznych dotrwały do lat siedemdziesiątych XX wieku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]