Przejdź do zawartości

Ulica Józefa Dietla w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
ulica Józefa Dietla
Stare Miasto
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Miejscowość

Kraków

Długość

1,3 km

Przebieg
światła Rondo Grunwaldzkie
Wisła, Most Grunwaldzki
Bulwar Inflancki, Bulwar Czerwieński
ul. św. Stanisława
ul. ks. A. Kordeckiego
światła ul. E. Orzeszkowej, ul. Sukiennicza
ul. Augustiańska
ul. św. Agnieszki
światła ul. Krakowska, ul. Stradomska
ul. Bożego Ciała
ul. Brzozowa
światła ul. św. Sebastiana
ul. J. Sarego
światła ul. Starowiślna
ul. Wrzesińska
ul. Wielopole
światła ul. Wielopole
ul. Morsztynowska
Wiadukt Kolejowy Grzegórzki
światła ul. Blich, ul. Grzegórzecka
Położenie na mapie Krakowa
Mapa konturowa Krakowa, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „ulica Józefa Dietla”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „ulica Józefa Dietla”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „ulica Józefa Dietla”
Ziemia50°03′14,6″N 19°56′35,2″E/50,054049 19,943107

Ulica Józefa Dietla, planty dietlowskie – ulica w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, pomiędzy Kazimierzem a Stradomiem i Wesołą.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Ulica powstała w miejsce zasypanego koryta Starej Wisły. Pomysłodawcą był prezydent miasta Józef Dietl, a projektantem B. Malecki. Budowa plant była częścią planu porządkowania i rozwoju urbanistycznego Krakowa. Ulica została wybudowana w latach 1878–1880 (aktualną nazwę otrzymała w 1879). Miała kilometr długości i 100 metrów szerokości, składała się z dwóch jezdni przedzielonych pasem zieleni o powierzchni 4,96 ha. Jej naturalnym przedłużeniem (wynikającym z przebiegu zasypanego koryta rzeki) była aleja Ignacego Daszyńskiego[1].

Parkowa zieleń uległa znacznej degradacji podczas I wojny światowej, głównie wskutek budowy rowów strzeleckich. W latach 20. XX wieku nastąpiło częściowe odrestaurowanie roślinności według projektu Aleksandra Gauzego, inspektora ogrodów miejskich. Przez kolejne lata jednak rosnące potrzeby komunikacyjne arterii przyczyniły się do stopniowego zawężania terenów zielonych na rzecz jezdni[2]. Swój parkowy charakter ulica ostatecznie utraciła w 1970, po wybudowaniu torowiska tramwajowego w stronę mostu Grunwaldzkiego.

Zabudowa

[edytuj | edytuj kod]

Pod numerem 36 znajduje się zabytkowy zespół po klasztorze bernardynek, a pod numerem 30 kościół garnizonowy św. Agnieszki.

Przy zbiegu ulic Dietla (pod numerem 42) i Stradomskiej (pod numerem 27) znajduje się kamienica Ohrensteina[3][4][5], projektu Jana Zawiejskiego. Jest to wybudowany w latach 1911–1913 pięciokondygnacyjny budynek, którego kopuła do II wojny światowej zwieńczona była iglicą. Jego właścicielami byli Mojżesz Löbel Ohrenstein, handlarz win, oraz jego żona Róża (Reizel), z domu Wald.

W XIV wieku mieszczanin Mikołaj Loszek uzyskał od Władysława Jagiełły obszar między dzisiejszymi ulicami Stradomską i św. Agnieszki, na którym postawił dom z ogrodem. Od końca XV do początku XVIII wieku obszar ten, w kształcie trójkąta, nazywano „Raj”. Znajdujące się po drugiej stronie ul. Stradomskiej, zamieszkane przez rzemieślników, domostwa spłonęły całkowicie w czasie wielkiego pożaru w XV wieku, co dało asumpt do nazwania tego kwartału „Piekłem”. Obecnie w miejscu tym stoi kamienica o numerze 44, powstała na terenie po pogorzelisku w 1865. Dwie najwyższe kondygnacje dobudowano w latach 1926–1929. W kalendarzu Józefa Czecha na rok 1906 zapisano, że właścicielami byli Hinda i Nahem Jacobsohnowie oraz Amelia i Zygmunt Markheimowie[6].

W zabytkowym budynku pod numerem 70 mieści się szkoła.

Na tyłach kamienic zachodniej pierzei, w kwartale między ulicami Stradomską, św. Gertrudy, św. Sebastiana i Józefa Dietla, znajduje się ogród księży misjonarzy.

W północno-wschodniej części nad ulicą przebiega wybudowany w latach 1861–1863 wiadukt kolejowy w Grzegórzkach.

Budynki

[edytuj | edytuj kod]

Zabytki

[edytuj | edytuj kod]

Do rejestru zabytków województwa małopolskiego wpisane są następujące obiekty:[7]

Obiekt adres data budowy

lub przebudowy

nr w rejestrze zdjęcie
kościół bernardynek pw. śś. Agnieszki i Łucji, ob. garnizonowy ul. Dietla 30-36 1660-1680 A-303 z 26.02.1935
dom ul. Dietla 29 1909 A-754 z 4.07.1988
Ulica Józefa Dietla w Krakowie nr 29
dom ul. Dietla 39 1887 A-753 z 4.07.1988
Ulica Józefa Dietla w Krakowie nr 39
kamienica ul. Dietla 40

/ ul. św. Agnieszki 12

XIX w.,

1914,

1934

A-1129 z 21.06.2004
2 kamienice ul. Dietla 45 i 47 1900 A-947 z 17.07.1993
kamienica ul. Dietla 49

/ Bożego Ciała 1

1897-1901 A-929 z 17.11.1992
dom ul. Dietla 51

/ Bożego Ciała 2

1889 A-760 z 8.07.1988
dom z oficyną ul. Dietla 52 1875-1876 A-758 z 7.07.1988
kamienica ul. Dietla 55 1889 A-899 z 10.12.1991
dom ul. Dietla 62 1880, 1928 A-759 z 8.07.1988
szkoła ul. Dietla 70 1891-92 A-1143 z 7.02.2006
kamienica ul. Dietla 75

/ św. Sebastiana 25

1893 A-1010 z 20.12.1995
kamienica ul. Dietla 85 1892 A-1467/M z 31.01.2020
dom ul. Dietla 95 1883 A-762 z 10.08.1988
dom ul. Dietla 97

/ Wrzesińska 1

1905-1906 A-773 z 29.08.1988
dom ul. Dietla 101 1910-1911 A-733 z 4.06.1988
kamienica z oficynami ul. Dietla 105 1884-1886 A-898 z 28.11.1991
dom ul. Dietla 107 1907 A-743 z 22.04.1988
dom ul. Dietla 111 1886-1887 A-732 z 6.04.1988

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]