Ulica Jezuicka w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Jezuicka
Stare Miasto
Warszawa ul Jezuicka 2012 (1).JPG
Przebieg
Ikona ulica plac.svg Rynek Starego Miasta
Ikona ulica z lewej.svg ul. Dawna
Ikona ulica z prawej.svg ul. Dziekania, ul. Kanonie
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Jezuicka
ulica Jezuicka
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Jezuicka
ulica Jezuicka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Jezuicka
ulica Jezuicka
Ziemia52°14′57,9″N 21°00′48,1″E/52,249417 21,013361

Ulica Jezuicka w Warszawie – jedna z ulic warszawskiego Starego Miasta, biegnąca od Rynku Starego Miasta do placu Kanonie. Wytyczona podczas lokacji miasta.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica najpierw nosiła nazwę św. Jana, a w XVII wieku Canonicza seu Jezuicka. W XV wieku znajdowało się na niej dziewięć posesji (sześć po wschodniej stronie i trzy po zachodniej). Pierwsze informacje o kamienicach pochodzą z 1445 i 1462 r.

Pierwszymi mieszkańcami byli w większości mieszczanie, wyżsi urzędnicy i duchowieństwo wyższej hierarchii kościelnej (w 1547 r. siedziba biskupów poznańskich - nr 6/72).

Pożar z 1607 r. zniszczył większość zabudowy. Od 1597 r. i zaraz po wspomnianym pożarze jezuici zaczęli przejmować posesje.

Po zachodniej stronie ulicy, po scaleniu czterech kamienic, pod nr 1/3 powstało kolegium jezuickie (druga połowa XVII wieku), a po wschodniej szkoła (1676 r.). Od 1725 r. na posesji nr 4 działało Gimnazjum Zaluscianum (hip. 73). W 1773 r. (po kasacie zakonu) nieruchomości zajmowane przez jezuitów przeszły w ręce Komisji Edukacji Narodowej, a z czasem stały się własnością rządu (XIX wiek). W drugiej połowie XVIII wieku ulica została wybrukowana. W latach 1872-1939 w budynku kolegium jezuickiego znajdowało się Archiwum Akt Dawnych.

Budynki spalone w 1944 r. zostały zrekonstruowane w latach 1953–1959.

Kamienica pod numerem 6, zwana kamienicą Biskupów Poznańskich, jest jedyną w Warszawie kamienicą gotycką wybudowaną na szerokiej działce.

W 1983 na komisariacie milicji mieszczącym się pod nr 1/3[1] doszło do śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka.

Mieszkali tu m.in. Jakub Kubicki (architekt królewski), rzeźbiarz Franciszek Pinck i architekt Józef Pius Dziekoński.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maria Lewicka: Atlas architektury Starego Miasta w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1992, s. 69. ISBN 83-213-3512-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]