Ulica Karmelicka w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL Kraków COA.svg Kraków
ulica
Karmelicka
Stare Miasto
Długość: 780 m
Widok na północ, 2016
Widok na północ, 2016
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 0 m ul. Królewska
al. A. Mickiewicza
al. J. Słowackiego
Ikona ulica z lewej.svg 100 m ul. H. Siemiradzkiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 235 m ul. A. Grabowskiego,
ul. Kremerowska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 310 m ul. P. Michałowskiego,
ul. S. Batorego
Ikona ulica z prawej.svg 510 m ul. J. Kochanowskiego
Ikona ulica z prawej.svg 570 m ul. Rajska
Ikona ulica z lewej.svg 610 m ul. Garbarska
Ikona ulica z prawej.svg 765 m ul. Krupnicza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 780 m ul. Podwale,
ul. J. Dunajewskiego,
ul. Szewska
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
ulica Karmelicka
ulica Karmelicka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Karmelicka
ulica Karmelicka
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
ulica Karmelicka
ulica Karmelicka
Ziemia 50°03′57,953″N 19°55′47,946″E/50,066098 19,929985
Zabytkowe kamienice
Widok na południe, w stronę Plant

Ulica Karmelicka – jedna z reprezentacyjnych ulic Krakowa z XIX wieku, główna ulica dzielnicy Piasek, stanowi przedłużenie ulicy Szewskiej i łączy ją z Placem Inwalidów.

Od średniowiecza wiodła tędy droga do Czarnej Wsi i do Łobzowa, w którym mieścił się letni pałac królewski. Obecna zabudowa ulicy pochodzi jednak głównie z XIX wieku. Mieszkali wówczas przy niej m.in. Ambroży Grabowski, Maciej Stęczyński (w kamienicy pod nr 52).

W ostatnich latach przeprowadzono modernizację nawierzchni ulicy, powstały nowoczesne sklepy, bary i kawiarnie. Ulica znana szczególnie z licznych sklepów RTV, dużej liczby szkół języków obcych, całodobowych sklepów spożywczych oraz banków.

Zabudowa[edytuj]

W budynku pod numerem 1 (róg ul. Karmelickiej i ul. Juliana Dunajewskiego) mieściła się niegdyś kawiarnia Bisanza, dzierżawiona następnie przez Bolesława Górskiego. Przed lokalem ustawiony był charakterystyczny szpaler świerków w donicach, który został wymieniony w parodii arii Jontka z Halki Stanisława Moniuszki, śpiewanej w Szopce Zielonego Balonika. Parodia ta dotyczyła ówczesnych sporów młodopolskich, toczonych przez bywalców kawiarni. W Szopce Zielonego Balonika śpiewano następująco:

Szumią jodły u Bisanza,
Szumią niby las,
Czyta se Kafehauspflanza,
Jak mnie zerżnął "Czas".
Nie mam żalu do Rosnera,
Jeno do ciebie, cholera!
Oj moderna, oj niewierna
Polsko ty Młoda![1]

Budynek pod numerem 12 to dawny ratusz jurydyki Garbary.

Pod numerem 19 znajduje się kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.

W kamienicy pod numerem 27 w latach 1938-39 i 1945-55 mieszkał i pracował Xawery Dunikowski o czym informuje tablica pamiątkowa.

Na początku ulicy, pod numerem 6, znajduje się Teatr Bagatela.

Pod numerem 35 (na rogu z ul. Batorego) zabytkowa kamienica Pod Pająkiem, zaprojektowana przez Teodora Talowskiego. Na szczycie południowo-zachodniej ściany kamienicy "Pod Pająkiem" znajduje się zegar słoneczny[2].

Komunikacja[edytuj]

Linie tramwajowe
Linie tramwajowe nocne
Linie autobusowe nocne

Przypisy

  1. Marek Żukow-Karczewski, Wspomnienia smakosza z dawnego Krakowa, "Echo Krakowa" magazyn "Czas przeszły i przyszły", 24,25,26 VII 1987 r., nr 142 (12442).
  2. Zegar słoneczny (pol.). [dostęp 2011-11-14].