Ulica Kawęczyńska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Kawęczyńska
Szmulowizna
Długość: ok. 1 km
Ulica Kawęczyńska na wysokości ul. Wojnickiej
Ulica Kawęczyńska na wysokości ul. Wojnickiej
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 0m ul. Ząbkowska
Ikona ulica z lewej.svg 100m ul. Radzymińska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 250m al. Tysiąclecia/ul. Folwarczna
Ikona ulica z prawej.svg 530m ul. Wojnicka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 720m ul. Otwocka
Ikona ulica z prawej.svg 880m ul. Objazdowa
Ikona ulica w prawo L z odchodzacym deptakiem.svg 1100m ul. Boruty
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Kawęczyńska
ulica Kawęczyńska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Kawęczyńska
ulica Kawęczyńska
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Kawęczyńska
ulica Kawęczyńska
Ziemia52°15′26,6″N 21°03′22,6″E/52,257389 21,056278

Ulica Kawęczyńska – ulica na warszawskiej Pradze-Północ, biegnąca od ul. Ząbkowskiej do ul. Boruty.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawna droga prowadząca do Woli Ząbkowskiej, od XVIII wieku nazywanej Ząbkami[1]. Stanowiła południową granicę dóbr Szmulowizna, przed 1796 znanych jako folwark Bojanówek, darowanych przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego Szmulowi Zbytkowerowi[2]. Na przecięciu z okopami Lubomirskiego znajdowały się rogatki Bródzieńskie (Bródnowskie), później zwane Ząbkowskimi. W II połowie XIX wieku droga została przecięta torowiskami Kolei Warszawsko-Terespolskiej i kolei obwodowej[2].

Nadana w 1907 nazwa ulicy pochodzi od nazwy dawnej miejscowości Kawęczyn[3] (obecnie część dzielnicy Rembertów).

W latach 1907–1923 przy ulicy wzniesiono monumentalną bazylikę Najświętszego Serca Jezusowego[1].

W 1919 ulicą poprowadzono linię tramwajową w stronę wschodniej części Szmulowizny, Michałowa. 1 marca 1925 przy ul. Kawęczyńskiej 16 uruchomiono zajezdnię tramwajową[4].

W pierwszych trzech dekadach XX wieku dwukrotnie zmieniano numerację parzystej strony ulicy[5].

W czasie II wojny światowej zabudowa ulicy ocalała, jednak Niemcy wysadzili część zajezdni tramwajowej[6].

W 1968 linię tramwajową poprowadzono aleją Tysiąclecia do Dworca Wschodniego, z wycofaniem kursów tramwajów z odcinka prowadzącego przez Ząbkowską do Targowej – pozostawiono wtedy jeden tor służący do wyjazdów tramwajów z zajezdni, ostatecznie zlikwidowany w 2000.

W kwietniu 2013 przeprowadzono generalny remont ulicy. Prawie wszystkie przystanki tramwajowe zorganizowano w formie pierwszych tego typu w Warszawie tzw. przystanków wiedeńskich, z wyniesieniem pasa jezdni ułatwiającym wsiadanie do tramwaju[7][8].

W 2015 do rejestru zabytków wpisano znajdującą się pod numerem 26 tzw. Oficynę Burkego („drewniak Burkego”), jeden z dwóch drewnianych budynków mieszkalnych z przełomu XIX i XX zachowanych na Pradze-Północ[9].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 329. ISBN 83-01-08836-2.
  2. a b Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 5. Idźkowskiego–Kawęczyńska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1999, s. 323. ISBN 83-909794-6-2.
  3. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 116. ISBN 83-86619-97X.
  4. Warszawskie tramwaje elektryczne. Tom IV. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 2008, s. 88. ISBN 978-83-923702-0-8.
  5. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 5. Idźkowskiego–Kawęczyńska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1999, s. 325. ISBN 83-909794-6-2.
  6. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 5. Idźkowskiego–Kawęczyńska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1999, s. 326. ISBN 83-909794-6-2.
  7. Jonathan Scovil: Kawęczyńska po remoncie z wiedeńskimi przystankami [WIDEO]. gazeta.pl, 2013-08-13. [dostęp 16 sierpnia 2013].
  8. Aleksander Buczyński: Nowa wspaniała Kawęczyńska. Zielone Mazowsze, 2013-08-22. [dostęp 2013-12-27].
  9. Coraz więcej zabytków. „Stolica”, s. 14, sierpień-wrzesień 2016.