Ulica Klasztorna w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Klasztorna
Stare Miasto
Ilustracja
Ulica Klasztorna. W głębi wejście do wieży kolegium jezuickiego (2010)
Państwo

 Polska

Miejscowość

Poznań

Długość

250 m

Położenie na mapie Poznania
Mapa konturowa Poznania, w centrum znajduje się punkt z opisem „ulica Klasztorna”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „ulica Klasztorna”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „ulica Klasztorna”
Ziemia52°24′29,0″N 16°56′07,0″E/52,408060 16,935281

Ulica Klasztorna – ulica w Poznaniu, zlokalizowana na Starym Mieście na osiedlu Stare Miasto, pomiędzy ulicą Wielką na północy, a ulicą Gołębią na południu. Na północy za skrzyżowaniem z ulicą Wielką jej przedłużeniem jest ulica Kramarska.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Litografia Juliusa Minutolego z 1833 - ul. Klasztorna pośrodku, po prawej Pałac Górków a w tle dawne kolegium jezuickie

W 1607 powstał przy ulicy klasztor sióstr benedyktynek, które przybyły z Chełmna i zajęły Pałac Górków, magnatów związanych z reformacją. Od zakonu nazwę przyjęła ulica[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Klasztor benedyktynek działał do 1836, kiedy to zaborca pruski zarządził jego kasatę. Pałac Górków oddano Szkole Ludwiki wraz z pensją (jej nazwa upamiętniała żonę namiestnika Wielkiego Księstwa Poznańskiego, Antoniego Radziwiłła). Początkowo zapewniała ona dobry standard pobytu, jednak wraz z upływem czasu i procesem budowy nowych szkół w mieście, stałą się mało atrakcyjna. Władze szkolne w 1876 nabyły budynek przy ul. Młyńskiej i tam przeniosły placówkę[2]. Od 1965 budynek mieści Muzeum Archeologiczne[1].

W przeszłości wschodnia część traktu pełniła głównie funkcje gospodarcze. Na odcinku od ulicy Wielkiej do Gołębiej istniało kilka tanich restauracji o słabej reputacji. Na narożniku ulicy Koziej funkcjonował w okresie międzywojennym sklep z trumnami[1].

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

Z zabudowań Pałacu Górków do ulicy przylega m.in. budynek oznaczony numerem 14 (między ulicami Kozią i Wodną). Zawiera ona renesansowy portal z datą budowy gmachu: 1548[1]. Górujący elementem nad ulicą jest wieża kolegium jezuickiego (obecnie Urząd Miasta Poznania). Przy jej skrzyżowaniu z ulicą Gołębią, stoi dawne probostwo farne pochodzące z XIV wieku (przebudowane w wieku XVIII[3]). Rezydowali tu m.in. ksiądz, poseł i senator Antoni Stychel, czy ksiądz Paweł Steinmetz, zamordowany przez Niemców w Forcie VII[1]. Probostwo do dziś nie zmieniło swojej pierwotnej funkcji[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do rejestru z abytków wpisane są następujące budynki:

  • nr 1, z trzeciej ćwierci XIX wieku, odbudowany w 1953,
  • nr 2, z XVI wieku, przebudowany około 1880,
  • nr 3, z XV wieku, przebudowany w 1804, 1807, odbudowany w 1897,
  • nr 4, z XV wieku, przebudowany w 1790, restaurowany w trzeciej ćwierci XIX wieku, odbudowany w 1954 według projektu Jana Cieślińskiego,
  • nr 5, z trzeciej ćwierci XIX wieku, odbudowany w 1954 według projektu Jana Cieślińskiego,
  • nr 6, z trzeciej ćwierci XIX wieku, odbudowany w 1954 według projektu Jana Cieślińskiego,
  • nr 7, z lat 30. XIX wieku, przebudowany w początkach XX wieku, odbudowany w latach 1949-1950 według projektu Hieronima Wilanda,
  • nr 8, z trzeciej ćwierci XIX wieku, odbudowany w 1953 według projektu Jana Cieślińskiego,
  • nr 9, z trzeciej ćwierci XIX wieku, odbudowany w 1953,
  • nr 16, z trzeciej ćwierci XIX wieku, odbudowany w 1959,
  • nr 17, z XV wieku, przebudowany w początkach XX wieku, odbudowany w latach 50. XX wieku,
  • nr 19, z XV, XVI i XIX wieku,
  • n r 1, z trzeciej ćwierci XIX wieku, odbudowany w 1953,
  • nr 21, z trzeciej ćwierci XIX wieku,
  • nr 26, z około 1804, przebudowany w 1879, odbudowany w 1956[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Zbigniew Zakrzewski, Ulicami mojego Poznania. Cz. 2, W zasięgu hejnału, Poznań: Wydawnictwo Kwartet, 2006, s. 88-89, ISBN 83-60069-25-5, OCLC 749727476 [dostęp 2022-12-16].
  2. Maria Trzeciakowska, W dziewiętnastowiecznym Poznaniu, Poznań: Wydawn. Poznańskie, 1987, s. 349, ISBN 83-210-0540-3, OCLC 26084207 [dostęp 2022-12-16].
  3. a b Włodzimierz Łęcki, Poznań : przewodnik po zabytkach i osobliwościach miasta dla przybyszów z dalszych i bliższych stron, wyd. I, Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2010, s. 131, ISBN 978-83-7506-466-7, OCLC 1314464403 [dostęp 2022-12-16].
  4. Joanna Bielawska-Pałczyńska, Poznań. Spis zabytków architektury, Poznań: Urząd Miasta, 2004, s. 123-124, ISBN 83-89525-07-0, OCLC 750015628 [dostęp 2022-12-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]