Ulica Mała w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Mała
Nowa Praga
Ilustracja
Ulica Mała, widok z ul. Konopackiej w kierunku zachodnim
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Inżynierska
Ikona ulica z prawej.svg ul. Zaokopowa
Ikona ulica koniec T.svg ul. Konopacka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Mała
ulica Mała
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Mała
ulica Mała
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Mała
ulica Mała
Ziemia52°15′30,2″N 21°02′15,3″E/52,258389 21,037583

Mała – ulica w dzielnicy Praga-Północ w Warszawie, biegnie od ul. Inżynierskiej do ul. Konopackiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wytyczona w roku 1877 na gruntach przejętych od prywatnego właściciela, Ludwika Walusińskiego. Według umowy, nowo utworzona ulica miała pozostawać przez pewien czas jego własnością, pod warunkiem utrzymywania porządku i udostępnienia jej dla celów mieszkaniowych i komunikacyjnym wszystkim mieszkańcom. W procesie zabudowywania ulicy można wyróżnić cztery wyraźne fazy, bowiem każda z nich przyniosła inne realizacje:

  • 1880-1886 - Budynki o małomiasteczkowej architekturze, o wysokości do trzech kondygnacji - przykładem jest tu kamienica pod nr. 1 z roku 1880 wybudowana dla Teodora Kozłowskiego.
  • 1884-1900 - Budynki o gabarycie dochodzącym do czterech kondygnacji, z wystrojem sztukatorskim na fasadach, ale zazwyczaj drewnianej konstrukcji - przykładem jest tu kamienica pod nr. 10 z roku 1896 wybudowana dla Stanisława Runda. Otrzymała harmonijnie[potrzebny przypis] skomponowany wystrój, między innymi sztukatorskie maszkarony, naczółki okien i profilowane gzymsy.
  • 1901-1910 - Budynki o gabarycie dochodzącym do czterech kondygnacji, jednak już obficiej dekorowane - przykładem jest neoklasycystyczna kamienica pod nr. 11 z roku 1901 wybudowana dla Rosjanina Anisima Puguńca. Projektowana być może przez Antoniego Kluczewicza, który często tworzył dla inwestorów rosyjskiego pochodzenia i chętnie sięgał do motywów klasycystycznych. Wykazuje analogie do innych jego realizacji, wielkomiejskich kamienic przy ulicach Marszałkowskiej, Pięknej czy Nowogrodzkiej.
  • 1911-1913 - Budynki pięciokondygnacyjne, o niepalnej konstrukcji - przykładem jest tu kamienica pod nr. 13 A z roku 1911, wybudowana dla Romualda Nazimka, właściciela innej kamienicy przy pobliskiej ul. Inżynierskiej. Przykład wczesnego modernizmu o wystroju tkwiącym jeszcze w stylistyce eklektyzmu i secesji.

Na kamienicy nr 13 pod oknami parteru zachował się przedwojenny malowany szyld "SKLEP SPOŻYWCZY J. NOWICKI".

Ulica w kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Elsztein: Moja Praga. Warszawa: Do Wydawniczy Syrenka, 2002, s. 246–247, 249. ISBN 83-914909-8-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]