Ulica Małopolska w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL Poznań COA.svg Poznań
ulica
Małopolska
Sołacz
Długość: 1 km
Modernistyczna willa przy ul. Małopolskiej
Modernistyczna willa przy ul. Małopolskiej
Przebieg
Ikona ulica pod wiaduktem.svg Trasa Niestachowska 1 km
Ikona ulica z lewej.svg ul. Kaszubska 800 m
Ikona ulica z lewej.svg ul. Pomorska 700 m
Ikona ulica z lewej.svg ul. Pomorska 650 m
Ikona ulica plac.svg Plac Orawski 550 m
Ikona ulica z lewej.svg ul. Wołyńska 450 m
Ikona ulica z lewej.svg Plac Spiski 210 m
Ikona ulica z lewej.svg ul. Śląska 110 m
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła Pfeil links.svg ul. Nad Wierzbakiem Pfeil rechts.svg,
al. Wielkopolska Pfeil unten.svg
0 m
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
ulica Małopolska
ulica Małopolska
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
ulica Małopolska
ulica Małopolska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Małopolska
ulica Małopolska
Ziemia52°25′24,1″N 16°54′11,1″E/52,423365 16,903089

Ulica Małopolska - ulica na Sołaczu w Poznaniu, zlokalizowana pomiędzy ul. Niestachowską na zachodzie, a ul. Nad Wierzbakiem na wschodzie. Ulica, związana jest z powstaniem w początkach XX wieku kolonii willowej na Sołaczu, zaprojektowanej przez Josepha Stübbena - stanowi integralną część tego zespołu urbanistycznego, wraz z placami Spiskim i Orawskim, bezpośrednio do niej przylegającymi.

Ulicą przebiega (do ul. Wołyńskiej) linia tramwajowa w kierunku pętli Piątkowska (od 1913 - wtedy tylko do Sołacza) - linie 9 i 11 (dawniej również 17 i 24). Południową stroną prowadzi droga rowerowa doliną Bogdanki. Od południa do ulicy przylega Park Sołacki ze Stawami Sołackimi.

Przedłużeniem ulicy Małopolskiej na zachód jest ul. Warmińska, a na wschód Aleja Wielkopolska. Nazwa ulicy wpisuje się w toponimię tej części miasta, związaną z nazwami krain geograficznych Polski.

Ważniejsze obiekty zlokalizowane przy ulicy Małopolskiej to (od zachodu): ogród farmakognostyczny Uniwersytetu Medycznego, Park Sołacki, kościół św. Jana Vianneya (w pewnym oddaleniu) i niemieckie osiedle z okresu II wojny światowej. Zabudowa traktu to przede wszystkim okazałe wille z różnych epok i w różnych stylach architektonicznych, także modernistyczne. Do zabytkowych należą budynki pod numerami: 2, 3, 6 (architekt Rohde), 7 (architekt Felix Haferkorn), 8 (architekt Otto Meister), 9, 10 i 12[1].

W połowie lat 60. XX wieku, notowano przy ulicy Małopolskiej, na stanowiska ruderalnych, dość rzadką lepnicę smukłą[2].

Przypisy

  1. Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.150, ISBN 83-89525-07-0
  2. praca zbiorowa, Przegląd wielkopolskich zabytków przyrody, PiWRL, Poznań, 1966, s.301

Bibliografia[edytuj]

  1. Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
  2. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, wyd. KAW, Poznań, 1986, s.131, ISBN 83-03-01260-6