Ulica Miodowa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Miodowa
Śródmieście Północne, Stare Miasto, Nowe Miasto, Muranów
Ulica Miodowa na wysokości pałacu Arcybiskupów Warszawskich
Ulica Miodowa na wysokości pałacu Arcybiskupów Warszawskich
Przebieg
Ikona ulica plac.svg ul. Krakowskie Przedmieście
Ikona ulica z lewej.svg 75m ul. Kozia
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 100m ul. Senatorska
Ikona ulica z prawej.svg 245m ul. Kapucyńska
Ikona ulica z prawej.svg 510m ul. Leona Schillera
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 600m ul. Długa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Miodowa
ulica Miodowa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Miodowa
ulica Miodowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Miodowa
ulica Miodowa
Ziemia52°14′51,0″N 21°00′33,0″E/52,247500 21,009167
Ulica Miodowa w 1908
Zniszczona zabudowa parzystej strony ulicy po II wojnie światowej, po lewej widoczny kościół kapucynów

Ulica Miodowa – ulica w Śródmieściu Warszawy.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica zaczyna bieg z Krakowskiego Przedmieścia, następnie otacza szerokim łukiem Stare Miasto i część Nowego, by zakończyć swój bieg na Placu Krasińskich, u zbiegu z ulicą Długą. Dalszy ciąg Miodowej w kierunku północnym stanowi ulica Bonifraterska.

Pod fragmentem południowego odcinka ulicy przebiega tunel Trasy W-Z.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki ulicy Miodowej, jako drogi łączącej dwa ważne szlaki – ulicę Senatorską i ulicę Długą sięgają XV wieku. Pierwotnie nosiła nazwę Przecznej.

W XVI wieku osiedlili się tutaj piekarze z Torunia, do czego nawiązuje obecna nazwa ulicy[1]. Nazywana była także Miodowną, Miodowniczą i Miodownikowską, a w czasach Księstwa Warszawskiego - ulicą Napoleona. Ukształtowała się ostatecznie w XVII wieku jako ulica pałaców arystokracji.

W 1829 na ulicy po raz pierwszy zastosowano asfalt[2]. Ułożył go na chodnikach na swój koszt Edward Klopmann[3]. Była to jednak próba nieudana[3].

3 listopada 1771 na ulicy Miodowej w pobliżu ulicy Koziej miało miejsce porwanie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego przez grupę konfederatów barskich[4].

Pierwotnie Miodowa nie łączyła się z Krakowskim Przedmieściem[5]. Połączenie tych dwóch ulic (otwarcie dla ruchu kołowego) nastąpiło w 1888[6], po wyburzeniu w latach 1886–1887 czterech budynków (w tym Dworu pod Gwiazdą)[7]. Nowy odcinek ulicy został nazwany ul. Nowo-Miodową[6]. Do przebicia ulicy obowiązek przepuszczania przechodniów z Krakowskiego Przedmieścia na ul. Miodową lub odwrotnie ciążył na właścicielach nieruchomości na której znajdowały się pałac Małachowskich i kamienica Roeslera i Hurtiga[8].

W czasie powstania warszawskiego na ulicę spadł prowadzący zrzuty z pomocą dla powstańców samolot Liberator KG-836 należący do 31. Dywizjonu South African Air Force. Wszyscy członkowie załogi zginęli[9].

Ulica jako założenie urbanistyczne jest w całości wpisana do rejestru zabytków - nr rej. 297.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Obiekty nieistniejące[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 164. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Krzysztof Dumała: „Podłoga” warszawskich ulic (do 1914 roku) [w:] Wnętrze warszawskiej ulicy. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2002, s. 79. ISBN 83-88372-19-X.
  3. a b Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 253. ISBN 83-06-00089-7.
  4. Maria Bogucka, Maria Kwiatkowska, Marek Kwiatkowski, Władysław Tomkiewicz, Andrzej Zahorski: Warszawa w latach 1526-1795. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, s. 255. ISBN 83-01-03323-1.
  5. Tomasz Grygiel: Pałac Małachowskich i dom Roeslera. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982, s. 42. ISBN 83-01-02662-6.
  6. a b Tomasz Grygiel: Pałac Małachowskich i dom Roeslera. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982, s. 62. ISBN 83-01-02662-6.
  7. Tomasz Grygiel: Pałac Małachowskich i dom Roeslera. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982, s. 57–58. ISBN 83-01-02662-6.
  8. Tomasz Grygiel: Pałac Małachowskich i dom Roeslera. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982, s. 41, 64. ISBN 83-01-02662-6.
  9. Liberator (pol.). powstanie44.blog.pl. [dostęp 2015-05-03].