Ulica Miodowa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Miodowa
Śródmieście Północne, Stare Miasto, Nowe Miasto, Muranów
Ulica Miodowa na wysokości pałacu Arcybiskupów Warszawskich
Ulica Miodowa na wysokości pałacu Arcybiskupów Warszawskich
Przebieg
Ikona ulica plac.svg ul. Krakowskie Przedmieście
Ikona ulica z lewej.svg 75m ul. Kozia
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 100m ul. Senatorska
Ikona ulica z prawej.svg 245m ul. Kapucyńska
Ikona ulica z prawej.svg 510m ul. Leona Schillera
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 600m ul. Długa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Miodowa
ulica Miodowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Miodowa
ulica Miodowa
Ziemia 52°14′51,0″N 21°00′33,0″E/52,247500 21,009167

Ulica Miodowa – ulica w Śródmieściu Warszawy.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica zaczyna bieg z Krakowskiego Przedmieścia, następnie otacza szerokim łukiem Stare Miasto i część Nowego, by zakończyć swój bieg na Placu Krasińskich, u zbiegu z ulicą Długą. Dalszy ciąg Miodowej w kierunku północnym stanowi ulica Bonifraterska.

Pod fragmentem południowego odcinka ulicy przebiega tunel Trasy W-Z.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki ulicy Miodowej, jako drogi łączącej dwa ważne szlaki – ulicę Senatorską i ulicę Długą sięgają XV wieku. Pierwotnie nosiła nazwę Przecznej.

W XVI wieku osiedlili się tutaj piekarze z Torunia, do czego nawiązuje obecna nazwa ulicy[1]. Nazywana była także Miodowną, Miodowniczą i Miodownikowską, a w czasach Księstwa Warszawskiego - ulicą Napoleona.

Ukształtowała się ostatecznie w XVII wieku jako ulica pałaców arystokracji. W czasach Stanisława Augusta było ich 13, z czego do dzisiaj istnieje 7.

Pierwotnie Miodowa nie łączyła się z Krakowskim Przedmieściem. Połączenie tych dwóch ulic nastąpiło dopiero w roku 1887, kiedy rozebrano tzw. "Pałac pod Gwiazdą".

W czasie powstania warszawskiego na ulicę spadł prowadzący zrzuty z pomocą dla powstańców samolot Liberator KG-836 należący do 31. Dywizjonu South African Air Force. Wszyscy członkowie załogi zginęli[2].

Ulica jako założenie urbanistyczne jest w całości wpisana do rejestru zabytków - nr rej. 297.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 164. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Liberator (pol.). powstanie44.blog.pl. [dostęp 2015-05-03].