Ulica Mysia w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Mysia
Śródmieście Południowe
Ulica Mysia od strony Nowego Światu
Ulica Mysia od strony Nowego Światu
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ulica Nowa Świat
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Bracka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Mysia
ulica Mysia
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Mysia
ulica Mysia
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Mysia
ulica Mysia
Ziemia52°13′50,0″N 21°01′13,0″E/52,230569 21,020281

Ulica Mysia – ulica w Śródmieściu Warszawy biegnąca od ulicy Nowy Świat do ulicy Brackiej.

Opis[edytuj | edytuj kod]

W XVIII wieku była to mała i wąska uliczka, stąd została nazwana Myszą[1]. Obecna nazwa jest stosowana od 1790[2].

W 1824 [3] wylot ulicy został zabudowany kamienicami[1]. Ulica została wytyczona ponownie, znacznie szersza, po zakończeniu II wojny światowej[1].

W okresie PRL ulica Mysia stała się znana z powodu znajdującej się przy niej siedziby centralnego urzędu cenzury – Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Siedziba Urzędu mieściła się w nieistniejącym budynku pod adresem Mysia 3 i Bracka 6/8[4] (według innych źródeł nr 5)[3] wzniesionym w latach 1947–1950 w stylu realizmu socjalistycznego według projektu Marcina Weinfelda[5]. Północną pierzeję ulicy wypełnił wzniesiony w 1955–1956 pod nr 2 budynek dobudowany do gmachu Banku Gospodarstwa Krajowego z przeznaczeniem dla Ministerstwa Energetyki[6].

W latach 2001–2003 w miejscu zburzonego gmachu cenzury wzniesiono biurowiec Liberty Corner (nr 5), którego nazwa żartobliwie nawiązuje do działalności urzędu mieszczącego się w zburzonym budynku[7].

W maju 2012 terenowi po obu stronach ulicy nadano nazwę skwer Wolnego Słowa[8]. W czerwcu 2014 na skwerze odsłonięto Memoriał Wolnego Słowa[9].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 131.
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 142. ISBN 83-86619-97X.
  3. a b Joanna Sawicka: Cenzura: rzeczywistość wykreowana. polityka.pl, 7 lutego 2014. [dostęp 2017-05-11].
  4. Warszawa. Przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1966, s. 296.
  5. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 104. ISBN 83-908950-8-0.
  6. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 98. ISBN 83-908950-8-0.
  7. Jerzy Majewski, Dariusz Bartoszewicz, Tomasz Urzykowski: Spacerownik warszawski. Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2007, s. 24. ISBN 978-83-60225-96-7.
  8. Uchwała nr XXXVI/934/2012 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 17 maja 2012 r. w sprawie nadania nazwy obiektowi miejskiemu w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. W: Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego [on-line]. edziennik.mazowieckie.p. [dostęp 2016-01-04].
  9. Marta Chodorska, Tomasz Chodorski: Warszawa 2014. Najciekawsze realizacje. Warszawa: Wydawnictwo HORN, 2015, s. 38. ISBN 978-83-932396-5-8.