Ulica Ostrobramska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Ostrobramska
Gocław, Gocławek, Grochów
Ulica Ostrobramska
Ulica Ostrobramska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Ostrobramska
ulica Ostrobramska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Ostrobramska
ulica Ostrobramska
Ziemia 52°14′03,6″N 21°06′08,9″E/52,234333 21,102472Na mapach: 52°14′03,6″N 21°06′08,9″E/52,234333 21,102472
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Kładka pieszo-rowerowa przy ul. Ostrobramskiej
Ulica Ostrobramska

Ulica Ostrobramska − jedna z głównych ulic warszawskiej Pragi Południe. Jest kilkujezdniowa, nie ma ścieżki rowerowej.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica Ostrobramska jest częścią ciągu Marsaal. Stanów ZjednoczonychNa jej wysokości przechodzi w Trasę Łazienkowskąal. Armii Ludowej. Rozpoczyna się skrzyżowaniem z ul. Płowiecką, natomiast kończy na wysokości ul. Kinowej, przechodząc w aleję Stanów Zjednoczonych. Po drodze krzyżuje sie m.in. z Fieldorfa i Międzyborską.

Ostrobramska została utworzona początkowo z południowej części ulicy Grenadierów (obecnie odcinek od Grenadierów w kierunku Witolińskiej)[1][2][3]. Przed wojną droga odpowiadająca jej obecnemu wschodniemu odcinkowi (za zajezdnią autobusową), wtedy poza granicami Warszawy[3], biegła po nasypie wśród mokradeł, przez wąski mostek nad kanałem[4]. W latach 1971-1974 Ostrobramska została przedłużona na zachodzie i połączona z Trasą Łazienkowską[4] podczas jej budowy. Na planie Warszawy z 1973 roku biegnie od ulicy Grenadierów do Płowieckiej,[5] podczas gdy na planie z 1974 roku jest już dodany fragment od Trasy Łazienkowskiej do Grenadierów[6].

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa związana jest z wileńską Ostrą Bramą, wewnątrz której znajduje się kaplica z obrazem Matki Boskiej Ostrobramskiej.

Została nadana w okresie międzywojennym, kiedy to na splantowanym terenie byłego Fortu XI carskiej twierdzy Warszawa, znajdującego się na gruntach dawnej wsi Górki Grochowskie[7], powstawało osiedle willowe (również tak nazywane[4], podobnie zresztą jak i sam teren[8][9]). Osiedlali się tam m.in. członkowie oficerskiej spółdzielni mieszkaniowej. Wielu z nich pochodziło z Wileńszczyzny. Otrzymali oni zgodę na nadawanie ulicom na osiedlu wileńskich nazw.[10] Tereny pofortowe jak i budowane na nich osiedle znajdowały się po obydwu stronach ulicy Ostrobramskiej, mniej więcej w miejscu jej przecięcia przez ulicę Łukiską[8][11][12][9][4].

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Ulica Ostrobramska pełni rolę bardzo ważnego traktu komunikacyjnego. Przebiegają przez nią następujące linie autobusowe: 115, 135, 158, 168, 182, 311, 401, 405, 408, 514, 520, 525, N22, N25, N72, N75.

Znajdują się tutaj również dwa prywatne lądowiska śmigłowcowe: Warszawa-Ostrobramska 1 oraz Warszawa-Ostrobramska 2.

Przypisy

  1. Plan Wielkiej Warszawy. Warszawa: Nakł. druk i litogr. F Kasprzykiewicza, ± 1920. [dostęp 2014-01-10].
  2. Plan m. st. Warszawy, 1:25000. Lwów-Warszawa: Opracowanie: Instytut Kartograficzny im. E. Romera. Wydanie: Sp. Akc. Książnica-Atlas Lwów-Warszawa., 1935. [dostęp 2014-01-10].
  3. 3,0 3,1 Plan m. st. Warszawy, 1:20000. Warszawa: Samopomoc Inwalidzka Sp. z o.o., 1934. [dostęp 2014-01-10].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Rozdział 9.1.13. Fort XI. W: Lech Królikowski: Twierdza Warszawa. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2002, s. 243-245, 100, seria: Twierdze i Zamki w Polsce. ISBN 83-11-09356-3.
  5. Plan Warszawy. Wyd. czwarte. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1973. [dostęp 2014-01-10].
  6. Plan Warszawy. Wyd. czwarte. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1974. [dostęp 2014-01-10].
  7. Andrzej Woźniak. Przedmiejskie gry i zabawy. O czasie wolnym i świętowaniu na Gocławiu w dwudziestoleciu międzywojennym. „Etnografia Polska”. XLVIII (z. 1-2), s. 221-252, 2004. Warszawa: Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk. ISSN 0071-1861. [dostęp 2013-11-22]. 
  8. 8,0 8,1 Antykwariat Logos, 38 aukcja (2012 r.), poz. 449: [WARSZAWA – GROCHÓW Plan sytuacyjny wraz ze szkicem parcelacji i zabudowy terenu Oficerskiej Spółdz. Mieszkaniowej "Grochów" (...)]. Antykwariat LOGOS. [dostęp 2013-07-28].
  9. 9,0 9,1 Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 września 1936 r. o odstąpieniu niektórych nieruchomości państwowych. (Dz. U. z 1936 r. Nr 77, poz. 541)
  10. Rozdziały: 77.Fort XI i Górki Grochowskie; 96.Prosto z Wilna; 116.Ostrobramskiej kłopotliwy awans. W: Jerzy Kasprzycki: Korzenie Miasta. Warszawskie pożegnania.. T. III Praga. Warszawa: Wydawnictwo Veda, 2004, s. 229-231, 280-281, 327-328. ISBN 978-83-61932-03-1.
  11. MAPSTER (Mapy Archiwalne Polski i Europy Środkowej), XXIII 9-B (alt. XXIII 9-Б) (1:25 000 Niemieckie mapy terenów zaboru rosyjskiego z okresu I wojny światowej). [dostęp 2013-07-01].  Cytat: nazwa pliku: Nowogeorgijewsk-Segrshe-Warschau_Bl._40_25K_1914.jpg , godło arkusza: XXIII 9-B (XXIII 9-Б) , rok wydania: 1914 , wydawca: Kart. Abt. des stellv. Generalstabes der Armee , ze zbiorów: Archiwum Map WIG (Wojskowego Instytutu Geograficznego)
  12. Twierdza Warszawa, stan z 1909. Mapa 1:35000. Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2011. ISBN 978-83-62460-19-9.