Ulica Piękna w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulica Piękna w Warszawie
Śródmieście Południowe
Ilustracja
Ulica Piękna przy Al. Ujazdowskich, widok w kierunku wschodnim
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica.svg 0 m ul. Myśliwiecka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 148 m ul. Jazdów/ ul. Wiejska
Ikona ulica z prawej.svg 243 m ul. Johna Lenona
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 407 m Al. Ujazdowskie
Ikona ulica z prawej.svg 604 m ul. Armanda Călinescu
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 650 m ul. Mokotowska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 686 m ul. Krucza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 963 m ul. Marszałkowska
Ikona ulica przerwana.svg Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1 185 m ul. Poznańska
Ikona ulica początek T.svg 1 425 m ul. Koszykowa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Piękna w Warszawie
Ulica Piękna w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Piękna w Warszawie
Ulica Piękna w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Piękna w Warszawie
Ulica Piękna w Warszawie
Ziemia52°13′24,5″N 21°01′05,9″E/52,223472 21,018306
Ulica Piękna podczas powstania warszawskiego
Ulica przy skrzyżowaniu z ul. Kruczą

Ulica Piękna – ulica w warszawskiej dzielnicy Śródmieście.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica rozpoczyna się od skrzyżowania ulic Wiejskiej i Jazdów. Następnie biegnie na zachód, przecinając Aleje Ujazdowskie oraz ulice Mokotowską i Kruczą. Dochodzi do pl. Konstytucji. W tym miejscu następuje przerwa w ciągłości ulicy. Ponownie rozpoczyna ona bieg kilkanaście metrów za placem Konstytucji i wpada w ulicę Koszykową na skrzyżowaniu tej ostatniej z ulicą Emilii Plater.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawna droga narolna[1]. Została uregulowana w 1770[1]. Nadana nazwa oddawała ówczesny wygląd ulicy, która została obsadzona drzewami i stanowiła element założenia ujazdowskiego[2]. Przed 1781 odcinek między Alejami Ujazdowskimi i ul. Mokotowską nosił nazwę ulicy Bazyliańskiej, od znajdującej się tam posiadłości bazylianów[3].

Do 1863 zabudowę ulicy tworzyły wille i pałacyki, wzniesione wśród ogrodów i pól uprawnych[3]. W końcu XIX wieku przy ulicy zaczęły powstawać liczne kamienice czynszowe[3]. W 1896 w rogu ulicy Pięknej i Alej Ujazdowskich założono park Ujazdowski[3].

W 1930 nazwa ulicy została zmieniona na Piusa XI. Pius XI, a właściwie Achille Ratti, w kwietniu 1918 został mianowany przez papieża Benedykta XV wizytatorem apostolskim w Polsce. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został nuncjuszem apostolskim. Podczas bitwy warszawskiej 1920, gdy cały korpus dyplomatyczny ewakuował się do Poznania, pozostał w Warszawie jako jeden z dwóch (obok posła Włoch) przedstawicieli dyplomatycznych obcego państwa[4].

Niemieckie władze okupacyjne zmieniły nazwę ulicy na Piusstrasse (ulica Piusa). 17 października 1943 przed budynkiem pod nr 17 odbyła się druga egzekucja uliczna w Warszawie[5].

Po wojnie przywrócono przedwojenną nazwę ulicy. Uchwałą Stołecznej Rady Narodowej z dnia 26 marca 1949 przywrócono pierwotną nazwę Piękna.

W latach 1946–1972 ulicą przebiegało kilka linii trolejbusowych.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

  • Podczas budowy biurowca Zaułek Piękna u zbiegu ulic: Kruczej, Pięknej i Mokotowskiej natrafiono na żelbetonowy schron Ringstand 58c (tzw. tobruk) z 1944, jeden z elementów umocnień Twierdzy Warszawa (Festung Warschau). Schron został wykopany i przekazany do Muzeum Powstania Warszawskiego[7].
  • W Warszawie znajduje się też druga ulica Piękna, w dzielnicy Wesoła, co jest wynikiem pozostawienia bez zmian ponad 260 dublujących się nazw ulic i placów po przyłączeniu w 2002 Wesołej do Warszawy[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 158.
  2. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 172. ISBN 978-83-62189-08-3.
  3. a b c d Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 159.
  4. Edward J. Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918–1939. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 263.
  5. Władysław Bartoszewski, Bogdan Brzeziński, Leszek Moczulski: Kronika wydarzeń w Warszawie 1939–1949. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 77.
  6. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 170. ISBN 83-01-06109-X.
  7. Schron uratowany. W: Muzeum Powstania Warszawskiego [on-line]. 1944.pl, 10.08.2004. [dostęp 2014-09-05].
  8. Kwiryna Handke: Zespół Nazewnictwa Miejskiego Warszawy – historia i dokonania, [w:] Śladami nazw miejskich Warszawy. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2012, s. 259. ISBN 978-83-62189-21-2.