Ulica Rozbrat w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Rozbrat
Solec
Ulica Rozbrat przy Szarej
Ulica Rozbrat przy Szarej
Przebieg
Ikona ulica rondo.svg światła rondo im. Stanisława Sedlaczka
Ikona ulica z lewej.svg ul. Przemysłowa
Ikona ulica z lewej.svg ul. Jezierskiego
Ikona ulica z lewej.svg ul. Fabryczna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Górnośląska
Ikona ulica z lewej.svg ul. Dmochowskiego
Ikona ulica z lewej.svg ul. Śniegockiej
Ikona ulica z lewej.svg ul. Szara
Ikona ulica skrzyżowanie.svg Al. Stanka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Książęca/ul. Ludna
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Rozbrat
ulica Rozbrat
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Rozbrat
ulica Rozbrat
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Rozbrat
ulica Rozbrat
Ziemia52°13′33,6″N 21°02′03,0″E/52,226000 21,034167

Ulica Rozbrat – jedna z ulic warszawskiego Śródmieścia.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ulica stanowiła odgałęzienie biegnącej wąwozem ulicy Książęcej. Była drogą łączącą rezydencję Kazimierza Poniatowskiego z Łazienkami, należącymi do jego młodszego brata Stanisława Augusta[1].

Pierwsze budynki powstały w połowie XVIII wieku, a obecną nazwę nadano jej w 1770. Najprawdopodobniej odzwierciedla ona topograficzny układ dwóch rozchodzących się ulic, chociaż niektórzy autorzy tłumaczą jej pochodzenie istniejącą tam karczmą Rozbrat[2].

W latach 1936–1939 pod nr 44a mieściła się Wyższa Szkoła Dziennikarska, przeniesiona tam z budynku Gimnazjum im. Mikołaja Reja przy placu Małachowskiego[3][4].

24 września 1943 na rogu ulic Dmochowskiego i Rozbrat żołnierze drugiego plutonu Agatu dokonali udanego zamachu na zastępcę komendanta Gęsiówki SS-Hauptscharführera Augusta Kretschmanna[5].

Do 2012 w budynku dawnej Wyższej Szkoły Dziennikarskiej mieściła się Rada Krajowa Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W 2011 należący do SLD kompleks trzech budynków (obiektu biurowego, dawnego hotelu „Powiśle” oraz wolnostojącego pawilonu) został sprzedany przez partię spółce developerskiej[6].

Pozostałe informacje[edytuj | edytuj kod]

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Kwiatkowski: Wielka księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 50. ISBN 83-7255-684-9.
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 178. ISBN 83-86619-97X.
  3. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 988. ISBN 83-01-08836-2.
  4. Jadwiga Krawczyńska: Zapiski dziennikarski warszawskiej 1939–1947. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1971, s. 316.
  5. Piotr Stachniewicz: "Parasol". Dzieje oddziału do zadań specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1984, s. 188-200. ISBN 83-211-0273-5.
  6. Michał Wojtczuk. Syreni Śpiew nie do rozbiórki. „Gazeta Stołeczna”, s. 6, 24 kwietnia 2017. 
  7. Grzegorz Sołtysiak: Filmowy przewodnik po Warszawie. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, 2007, s. 212. ISBN 978-83-60142-70-7.
  8. Anna Dąbrowska, Marta Kurzyńska: Być sąsiadem prezydenta. W: Polityka [on-line]. 3 grudnia 2010. [dostęp 2012-08-22].
  9. Książka telefoniczna. Warszawa. 1939. [dostęp 2015-06-29]. s. 169.