Ulica Rymanowska w Sanoku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Rymanowska
Śródmieście
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Sanok
Położenie na mapie Sanoka
Mapa lokalizacyjna Sanoka
ulica Rymanowska
ulica Rymanowska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Rymanowska
ulica Rymanowska
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
ulica Rymanowska
ulica Rymanowska
Położenie na mapie powiatu sanockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sanockiego
ulica Rymanowska
ulica Rymanowska
Ziemia49°33′44,2″N 22°11′20,5″E/49,562278 22,189028

Ulica Rymanowska w Sanoku – ulica w dzielnicy Śródmieście i Dąbrówka miasta Sanoka.

Ulica Rymanowska w przeszłości

Pierwotnie stanowiła ulicę ulicę Przedmiejską. Została nazwana mianem Rymanowska w 1913 i wyznaczona jako przedłużenie ul. Tadeusza Kościuszki od zbiegu z ulicą Jana Matejki do Dąbrówki Polskiej[1]. Została nazwana od miasta Rymanowa. W 1951 władze miejskie planowały zmianę nazwy ulicy z Rymanowskiej na Marii Konopnickiej, jednak do przemianowania nie doszło[2].

Ulica biegnie od zbiegu z ulicą Tadeusza Kościuszki i Jana Matejki. W biegu ulicy usytuowane jest Rondo im. Zdzisława Beksińskiego, od którego odbiega ulica Romana Dmowskiego w kierunku północnym. W miejscu, gdzie od ulicy Rymanowskiej odchodzą ulice Marii Konopnickiej (na południe) i Dąbrowiecka (na północ), kończy się dzielnica Śródmieście i zaczyna obszar dzielnicy Dąbrówka[3]. Ulica Rymanowska przebiega u swego kresu w ulicę Krakowską w kierunku zachodnim.

Rzymskokatoliccy mieszkańcy ulicy podlegają parafii Przemienienia Pańskiego.

Zabudowa ulicy[edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła Podstawowa nr 2 im. Św. Kingi w Sanoku przy ulicy Rymanowskiej 17[4].
  • Budynek pod numerem 20. Pierwotnie obiekt został wybudowany i przeznaczony w 1974 jako siedziba Sanockich Zakładów Przemysłu Terenowego Materiałów Budowlanych w Sanoku (tzw. „Ceramika”)[7]. Obecnie w budynku funkcjonuje Powiatowy Urząd Pracy w Sanoku[8], sklep PSS Sanok nr 13 (powszechnie zwany „Irys”)[9].
  • Budynek pod numerem 34, w którym funkcjonuje Placówka Terenowa KRUS[10].
  • Restauracja McDonald’s
  • Rondo im. Zdzisława Beksińskiego
  • Dom pod numerem 40
  • Dom pod numerem 41
  • Cmentarz Centralny w Sanoku (południowa część), określany także jako Cmentarz przy ul. Rymanowskiej
  • Nieruchomość pod numerem 52:
    • W przeszłości istniał w tym miejscu elektryczny młyn walcowy, który do 1939 prowadzili Moses Barth i Leon Strassberg[11][12]. W okresie PRL pod nazwą Młyn Gospodarczy w Sanoku[13]
    • Budynek istniejący do 2014
    • Lokal handlowy od 2015, Galeria Dąbrówka
  • Dom pod numerem 57
  • Dom pod numerem 68, przed budynkiem ustanowiona została rzeźba Matki Boskiej, upamiętniająca konstytucję apostolskąIneffabilis Deuspapieża Piusa IX o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny, ogłoszoną 8 grudnia 1854 roku. Rzeźba powstała w 1905 roku na jubileusz 50-lecia tego wydarzenia. Fundatorem rzeźby był Jakub Borczyk. Treść inskrypcji na tablicy umieszczonej na postumencie: Królowo Polski módl się za nami! Na pamiątkę 50-letniego jubileuszu Niep. Poczęcia N.M.P. 1854 8/XII 1904[14]. Treść częściowo nieczytelna wskutek uszkodzenia tablicy.
  • Dom pod numerem 84, przed budynkiem ustanowiona kapliczka z figurą Matki Bożej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Glatman. Nowe nazwy ulic Wielkiego Sanoka. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 2, Nr 36 z 31 sierpnia 1913. 
  2. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 137–138, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  3. O dzielnicy. sanoksrodmiescie.pl. [dostęp 2015-08-20].
  4. Szkoła Podstawowa nr 2 im. Św. Kingi w Sanoku. sp2.sanok.pl. [dostęp 2015-08-15].
  5. Andrzej Potocki: Żydzi w Podkarpackiem. Rzeszów: Libra, 2004, s. 174. ISBN 83-89183-05-6.
  6. Wojciech Sołtys, Zaludnienie, stosunki narodowościowe, wyznaniowe i zdrowotne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 547.
  7. Józef Baszak: Sanockie Zakłady Przemysłu Terenowego Materiałów Budowlanych w Sanoku. W: Budownictwo. Sanockie Przedsiębiorstwo Ceramiki Budowlanej. Sanockie Przedsiębiorstwo Budowlane. Sanok: 2014, s. 35, 43. ISBN 978-83-934513-6-4.
  8. Powiatowy Urząd Pracy w Sanoku. pup.sanok.pl. [dostęp 2015-08-15].
  9. Sieć sklepów PSS. psssanok.pl. [dostęp 2015-08-15].
  10. PT Sanok. krus.gov.pl. [dostęp 2015-08-15].
  11. Spis Abonentów sieci telefonicznych Państwowych i Koncesjonowanych w Polsce (z wyjątkiem m. st. Warszawy) na 1938 r.. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”, 1938, s. 622.
  12. Książka telefoniczna. 1939. s. 706. [dostęp 2015-07-29].
  13. Jerzy Kotwica. Czekanie. „Nowiny”, s. 3, Nr 286 z 1-2 grudnia 1984. 
  14. Franciszek Oberc: Pomniki i tablice pamiątkowe Sanoka. Sanok: 1998, s. 17-18. ISBN 83-909787-1-7.