Ulica Sienna w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Sienna
Śródmieście, Wola
Ulica Sienna przy skrzyżowaniu z ul. Twardą, po lewej biurowiec Sienna Center
Ulica Sienna przy skrzyżowaniu z ul. Twardą, po lewej biurowiec Sienna Center
Przebieg
Ikona ulica w lewo L z dochodzacym deptakiem.svg 39 ul. Sosnowa
Ikona ulica przerwana.svg 45-53 al. Jana Pawła II
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 67-73 ul. Twarda
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 75-85 ul. Żelazna
Ikona ulica początek T.svg 93 ul. Miedziana
Ikona ulica przerwana.svg bez numeru
Ikona ulica początek T.svg bez numeru ul. Towarowa
Ikona ulica ślepy koniec.svg bez numeru
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Sienna
ulica Sienna
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Sienna
ulica Sienna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Sienna
ulica Sienna
Ziemia52°13′50,6″N 20°59′45,2″E/52,230722 20,995889

Ulica Sienna – ulica w dzielnicach Śródmieście i Wola w Warszawie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawna droga narolna, która przebiegała między gruntami należącymi do szpitala św. Ducha a ziemią Wesslów (później sióstr miłosierdzia św. Kazimierza). Około 1767 została wytyczona i wymierzona jako ulica. Przebiegała od ulicy Zgoda do Żelaznej (na odcinku od ulicy Twardej do Żelaznej była to aleja obsadzona drzewami).

W 1770 nadano jej urzędową nazwę Sienna, która pochodziła od położonych tutaj łąk lub pobliskiego targu sianem[1]. Przed 1780 została zabudowana dziesięcioma drewnianymi domami i dworkami, dwoma budynkami murowanymi oraz cegielnią. Na początku XIX wieku powstał przy niej browar (za skrzyżowaniem z ulicą Sosnową).

Około 1820 jako ulica została przedłużona na odcinku od Twardej do Żelaznej (wcześniej była tu aleja). W połowie XIX wieku była ona zabudowana 22 domami drewnianymi oraz 12 domami murowanymi i kamienicami. W 1862 ulicę przedłużono od Żelaznej do Towarowej. W okolicy przedłużonego wówczas odcinka znajdował się plac targowy nazwany placem Witkowskiego (w 1922 jego nazwę zmieniono na plac Kazimierza Wielkiego).

Po 1870 zaczęto rozbierać drewniane budynki, a w ich miejsce budować murowane kamienice o czterech lub pięciu kondygnacjach. Powstała wówczas według projektu Ludwika Panczakiewicza kamienica znajdująca się pod nr 5/7 charakteryzująca się secesyjną fasadą. Po 1910 zaczęły powstawać wzdłuż ulicy okazalsze budowle. W latach 1912–1914 powstał według projektu architektonicznego Teofila Wiśniowskiego i nadzorującego budowę Apoloniusza Nieniewskiego, gmach Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Pracowników Handlowych i Przemysłowych (nr 16). Natomiast kamienice pod nr 32 i 43 wybudowała spółka architektów Henryka Stifelmana i Stanisława Weissa. W okresie międzywojennym ulicę zamieszkiwała głównie ludność żydowska. Ulicę uregulowano w 1928.

W listopadzie 1940 Sienna na odcinku pomiędzy ulicami Wielką i Żelazną została włączona do warszawskiego getta. W październiku 1941 południowa granica dzielnicy zamkniętej została przesunięta na środek Siennej[2]. Ulica została włączona do aryjskiej części miasta wraz z całym tzw. małym gettem w sierpniu 1942 po wywiezieniu i wymordowaniu większości jego mieszkańców w obozie zagłady w Treblince.

W 1944 największemu zniszczeniu uległy budynki między ulicą Zielną a Sosnową.

W 1952 część ulicy znalazła się na terenie Pałacu Kultury i Nauki (od ulicy Marszałkowskiej do E. Plater). Po 1962 przy ulicy powstały osiedla: Złota i Miedziana, na których wybudowano dziesięciopiętrowe budynki mieszkalne. Zachowało się zaledwie kilka budynków powstałych na początku XX wieku (np. nr 41, 43 i 45).

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

  • Warsaw Towers (nr 39) – budynek biurowy o wysokości strukturalnej wynoszącej 63 m. Jego budowa rozpoczęła się w 1998, a zakończyła się w 1999. Posiada on 17 kondygnacji naziemnych i 3 podziemne[3].
  • Kamienica (nr 45) – powstała według projektu Józefa Napoleona Czerwińskiego. Wnętrze bramy ozdabiają kafle z żaglowcami, stąd często nazywana jest Kamienicą pod Żaglowcem. W podwórku znajduje się kapliczka. Podczas powstania warszawskiego miało w niej swoją siedzibę dowództwo Zgrupowania Armii Krajowej "Chrobry II". W sierpniu 2004 w ścianę budynku wmurowano tablicę pamiątkową ufundowaną przez żołnierzy Zgrupowania AK "Chrobry II" z okazji 60. rocznicy powstania.
  • XII Liceum Ogólnokształcące im. H. Sienkiewicza (nr 53), na dziedzińcu szkoły upamiętnienie granicy warszawskiego getta.
  • Fragment muru getta znajdujący się między posesjami Sienna 53 i 55, w który wmurowano tablice z napisem: W okresie 15.XI.1940 r.–20.XI.1941 r. mur ten był granicą getta oraz Kopię tego muru, wzniesionego przez nazistów przy tworzeniu getta w Warszawie, przewieziono wraz z dwoma cegłami do United States Holocaust Museum w Waszyngtonie, gdzie wzbogacają stałą ekspozycję tego Muzeum. Sierpień 1989. Miejsce po brakujących cegłach jest widoczne poniżej tablicy pamiątkowej.
  • Dawny Szpital Dziecięcy Bersohnów i Baumanów (nr 60)
  • Zbór Stołeczny Kościoła Zielonoświątkowego (nr 68/70)
  • The Warsaw Hub (nr 69)
  • Sala Królestwa Chrześcijańskiego Zboru Świadków Jehowy (nr 72A)[4]
  • Biurowiec Sienna Center (nr 73/75)
  • Rezydencja Sienna (nr 86) – budynek mieszkalny posiadający 7 kondygnacji naziemnych. Jego budowa rozpoczęła się w 2005 i została ukończona w 2007. Powierzchnia użytkowa obiektu wynosi 14 545 m², a kubatura 65 412 m³[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 180. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Mapa Getto warszawskie. Granice przed wielką akcją likwidacyjną, opracowanie kartograficzne Paweł E. Weszpiński [w:] Barbara Engelking, Jacek Leociak: Getto warszawskie – przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Wydawnictwo IFiS PAN, 2001. ISBN 83-87632-83-X.
  3. Warsaw Tower, urbanity.pl [dostęp: 8 lipca 2009]
  4. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2017-01-14].
  5. Rezydencja Sienna, urbanity.pl [dostęp: 8 lipca 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]