Ulica Stawki w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulica Stawki w Warszawie
Śródmieście
Ilustracja
Ulica Stawki przy Edelmana,
widok w kierunku zachodnim
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg światła ul. Okopowa
Ikona ulica z prawej.svg ul. Smocza
Ikona ulica z lewej deptak.svg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła al. Jana Pawła II
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Dzika i ul. Karmelicka
Ikona ulica z prawej.svg ul. Stanisława Dubois
Ikona ulica z lewej.svg ul. Pokorna
Ikona ulica z prawej.svg ul. Lewartowskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. gen. Władysława Andersa
i ul. Muranowska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Stawki w Warszawie
Ulica Stawki w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Stawki w Warszawie
Ulica Stawki w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Stawki w Warszawie
Ulica Stawki w Warszawie
Ziemia52°15′10,0″N 20°59′20,8″E/52,252778 20,989111
Ulica Stawki przy Dzikiej, widok w kierunku wschodnim. Po lewej pomnik Umschlagplatz, na wprost gmach Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego

Ulica Stawki – ulica Warszawy w dzielnicach Wola i Śródmieście, na terenie osiedla Muranów.

Ulica zaczyna się przy ul. gen. Władysława Andersa. i biegnie do ul. Okopowej. Przedłużeniem ulicy w kierunku wschodnim jest ul. Muranowska.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica Stawki powstała w miejscu drogi prowadzącej wzdłuż glinianek i stawów (stąd jej nazwa)[1], powstałych po spiętrzeniach rzeki Drny (Drzasny).

Zabudowę rozpoczęto około 1770. Nazwa ulicy występuje od 1784[1].

W 1824 na rozkaz wielkiego księcia Konstantego pomiędzy ulicami: Dziką, Stawki i Pokorną powstał plac musztry oraz przeglądów wojska, nazwany placem Broni. Plac miał kształt kwadratu o boku 420 metrów i był największym placem XIX-wiecznej Warszawy[2].

W 1891 na teren u zbiegu Stawek i ul. Pokornej przeniesiono z ul. Wałowej targowisko nazywane Wołówką[3].

Od XIX wieku wśród mieszkańców przeważała ludność żydowska. W listopadzie 1940 zachodnia część ulicy znalazła się w granicach warszawskiego getta[4]. W styczniu lub lutym 1941 do getta włączono również Umschlagplatz oraz nieparzystą (południową) stronę Stawek[4].

Po wojnie dosyć znacząco zmieniono przebieg Stawek, odginając ulicę lekko w prawo przy ulicy Pokornej i kończąc ją przy ulicy gen. Władysława Andersa, w miejscu zlikwidowanego placu Muranowskiego[5].

W latach 1949–1967 w rejonie zachodniej części ulicy zbudowano osiedle Muranów Zachodni[6]. W latach 1966–1968 pod nr 14 wzniesiono budynek Technikum Poligraficznego[7].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 182. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Encyklopedia Warszawy. Suplement '96. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1996, s. 12. ISBN 83-01-12057-6.
  3. Jarosław Zieliński, Jerzy S. Majewski: Spacerownik po żydowskiej Warszawie. Warszawa: Agora SA i Muzeum Historii Żydów Polskich, 2014, s. 77. ISBN 978-83-268-1283-5.
  4. a b Paweł E. Weszpiński: Mapa nr 1. Getto warszawskie. Granice przed wielką akcją likwidacyjną. [w:] Barbara Engelking, Jacek Leociak, Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2013. ISBN 978-83-63444-27-3.
  5. Jarosław Zieliński, Jerzy S. Majewski: Spacerownik po żydowskiej Warszawie. Warszawa: Agora SA i Muzeum Historii Żydów Polskich, 2014, s. 358. ISBN 978-83-268-1283-5.
  6. Barbara Orlańska, Andrzej Dobrucki, Wacław Orzeszkowski, Jan Kazimierz Zieliński: Warszawskie osiedla ZOR. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1968, s. 32, 153.
  7. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1965–1989. Warszawa: Arkada Pracownia Sztuki, 2005, s. 18. ISBN 83-908950-7-2.
  8. Miejsce koncentracji ludności przed wywózką do Treblinki (ul. Stawki 10) – Miejsca martyrologii – Zabytki – Warszawa – Wirtualny Sztetl, www.sztetl.org.pl [dostęp 2016-07-08].