Ulica Targowa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Targowa
Stara Praga, Kamionek
Długość: 1,6km
Ulica Targowa na wysokości ul. Ząbkowskiej i Okrzei, widok w kierunku placu Wileńskiego
Ulica Targowa na wysokości ul. Ząbkowskiej i Okrzei, widok w kierunku placu Wileńskiego
Przebieg
Ikona ulica z prawej.svg 65m ul. Skaryszewska
Ikona ulica z lewej.svg 115m ul. Zamoyskiego
Ikona ulica z lewej.svg 275m ul. Mackiewicza
Ikona ulica z prawej.svg światła 365m ul. Kijowska
Ikona ulica z lewej.svg 450m ul. Sprzeczna
Ikona ulica z lewej.svg 680m ul. Kępna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 840m ul. Okrzei/ul. Ząbkowska
Ikona ulica z lewej.svg 890m ul. ks. I.Kłopotowskiego
Ikona ulica z prawej.svg 1000m ul. Białostocka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1175 al. „Solidarności”
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1270m ul. Świętych Cyryla i Metodego
ul. Wileńska/plac Wileński
Ikona ulica z prawej.svg 1420m ul. 11 Listopada
Ikona ulica koniec T.svg 1570m ul. Ratuszowa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Targowa
ulica Targowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Targowa
ulica Targowa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Targowa
ulica Targowa
Ziemia52°15′05,6″N 21°02′19,2″E/52,251556 21,038667

Ulica Targowa – ulica w Warszawie na Pradze-Północ oraz częściowo na Pradze-Południe, biegnąca od ul. Zamoyskiego do Ratuszowej. Ulica jest dwujezdniowa, z drogą rowerową położoną po wschodniej stronie.

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Historia ulicy sięga przełomu XII i XIII, kiedy to stanowiła wschodnie ramię wielkiego targowiska, jakie odbywało się we wsi Targowe Wielkie. Stąd wywodzi się jej nazwa nadana w 1791[1]. Do tego czasu północny odcinek ulicy nazywał się Rynkową, a jej część południowa sięgająca do Ząbkowskiej – Wołową (od handlu bydłem, który się tutaj odbywał) – ta nazwa przetrwała aż do 1916.

W różnych okresach funkcjonowały też takie nazwy jak Zarwańska i Przy Targowem Wielkiem.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W końcu XVIII przy Targowej istniało 71 drewnianych domów oraz 1 dom murowany. Należała wtedy do najludniejszych ulic Warszawy. W czasie insurekcji kościuszkowskiej, po wkroczeniu do Pragi wojska rosyjskie spaliły część zabudowań. W 1808 wyburzono kolejne domy, głównie po zachodniej stronie ulicy. Dalszy rozwój ulicy skutecznie wstrzymał rozkaz Napoleona, który zakazał budowania murowanych domów na przedpolu przyczółka praskiego. Zburzono też wówczas ratusz praski oraz ratusz skaryszewski. W czasach Królestwa Polskiego jedynie część ul. Wołowej uwzględniono w planach odbudowy. Powstało 7 domów murowanych i ok. 50 drewnianych.

Przez cały XIX ulica stanowiła centrum Pragi. Lata 60. to czas wzmożonego rozwoju i przebudowy. W 1866 przeprowadzono tory dla tramwaju konnego. Po przeprowadzeniu linii Kolei Petersburskiej i Terespolskiej oraz ukończeniu w 1864 mostu Kierbedzia sytuacja ulicy Targowej mocno się zmieniła. Jeszcze w 1880 na ulicy znajdowało się targowisko. Przeważał handel hurtowy, który zaopatrywał targi miejskie. Głównymi towarami były: bydło, trzoda chlewna, konie, bryczki, drewno opałowe, uprzęże oraz zboże. Po likwidacji targowiska na jego miejscu urządzono skwery i ułożono chodniki. W 1882 na posesji znajdującej się między ulicami: Targową, Ząbkowską i Brzeską otwarto bazar Różyckiego[2].

Na przełomie XIX i XX stulecia wzniesiono na rogu Białostockiej domy dla kolejarzy. W 1909 tramwaj konny zastąpiono elektrycznym.

W 1916 do Targowej przyłączono ulicę Wołową. W latach 1926–1928 wybudowano budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. W 1928 wzniesiono wiadukt kolei średnicowej.

Po wyzwoleniu Pragi (15 września 1944) ze względu na silny niemiecki ostrzał artyleryjski z lewego brzegu Wisły w październiku ewakuowano ludność z budynków znajdujących się między rzeką i ulicą Targową[3]. Później przy ulicy swoje tymczasowe siedziby miały m.in. Rząd Tymczasowy wraz z większością resortów (w gmachu Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych), Polskie Radio (kamienica nr 63)[4] oraz redakcja „Życia Warszawy”. Od czerwca 1945 południowym odcinkiem ul. Targowej przebiegała pierwsza uruchomiona po wojnie linia tramwajowa[5].

W 1967 pod ulicą w pobliżu al. Świerczewskiego (obecnie „Solidarności”) powstało przejście podziemne. Było to pierwsze przejście podziemne w Warszawie, które zostało wyposażone w telefon i ustęp publiczny[6]. W 1973 oddano do użytku drugie przejście, na osi ulic Ząbkowskiej i Okrzei, o łącznej długości korytarzy 140 m[6].

W 2011 rozpoczęto budowę II linii metra przebiegającej między innymi pod ulicą Targową. W 2015 na skrzyżowaniu Targowej i al. „Solidarności” oddano do użytku stację metra Dworzec Wileński[7].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Obiekty nieistniejące[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 184. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Marek Miller: Co dzień świeży pieniądz, czyli dzieje bazaru Różyckiego.Tom I. Za cara, za sanacji i za Niemca. Warszawa: Fundacja Laboratorium Reportażu i Narodowe Centrum Kultury, 2018, s. 70. ISBN 978-83-7982-337-6.
  3. Zygmunt Ogrodzki. Z życia miasta i działalności władz miejskich Warszawy w pierwszym okresie po wyzwoleniu (1944/45). „Rocznik Warszawski”. I, s. 234, 1960. 
  4. „Polskie Radio znów na Pradze” - niezwykła akcja. polskieradio.pl, 11 września 2015. [dostęp 2017-10-18].
  5. Warszawskie tramwaje elektryczne. Tom II. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1998, s. 33. ISBN 83-907574-00.
  6. a b Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 280. ISBN 83-06-00089-7.
  7. Dziennik budowy II linia odcinek centralny. Metro Warszawskie. [dostęp 2011-10-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]