Ulica Towarowa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Towarowa
Mirów, Czyste
Długość: 1,45 km
Ulica Towarowa, widok z placu Zawiszy w kierunku północnym, w oddali budowany biurowiec Warsaw Spire
Ulica Towarowa, widok z placu Zawiszy
w kierunku północnym, w oddali budowany biurowiec Warsaw Spire
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 130 m ul. Wolska
ul. Chłodna
ul. Okopowa
Ikona ulica z prawej.svg 240 m ul. Jaktorowska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 410 m ul. Grzybowska
Ikona ulica z lewej.svg 620 m ul. Łucka
Ikona ulica rondo.svg światła 770 m rondo I. Daszyńskiego
ul.Prosta
Ikona ulica z prawej.svg 1120 m ul. Kolejowa
Ikona ulica z lewej.svg 1175 m ul. Srebrna
Ikona ulica rondo.svg światła 1445 m plac Zawiszy
Al. Jerozolimskie
ul.Grójecka
ul. Raszyńska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Towarowa
ulica Towarowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Towarowa
ulica Towarowa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Towarowa
ulica Towarowa
Ziemia52°13′49,2″N 20°59′04,0″E/52,230333 20,984444

Ulica Towarowa – jedna z ulic warszawskiej Woli.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica Towarowa jest szeroką, trójpasmową arterią z wytyczonymi trasami pojazdów komunikacji miejskiej. Biegnie od placu Zawiszy przy dworcu kolejowym Warszawa Ochota do skrzyżowania z Wolską i Chłodną. Trasa ta łączy dzielnicę Wolę z Ochotą i stanowi fragment drogi wojewódzkiej nr 634.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica Towarowa to dawna droga biegnąca wzdłuż usypanych w 1770 Okopów Lubomirskiego[1]. Została uregulowana w 1825, w 1875 utworzona jako ulica w miejscu zniwelowanego Okopu[1]. Jej nazwa, nadana w 1890, pochodzi od znajdującej się tam stacji towarowej Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej[2][3].

W końcu XIX wieku przy Towarowej w rejonie ul. Srebrnej powstała fabryka metalurgiczna Bormann i Szwede[3], a przy Krochmalnej i Grzybowskiej – skupisko domów publicznych[4]. Przeniesione tam z rejonu ul. Freta wskutek interwencji arcybiskupa Wincentego Popiela[5] „przedsiębiorstwa” zajmowały często całe kamienice[6].

23 stycznia 1905 w nieistniejącej narożnej kamienicy nr 54 (róg Grzybowskiej) urodził się Konstanty Ildefons Gałczyński[7]

W 1930 w ciągu ulicy nad wykopem linii średnicowej zbudowano wiadukt, który poszerzono w latach 1962–1963[8].

Zabudowa ulicy została w dużej części zniszczona i wypalona w latach 1939 i 1944.

W 1945 jedną z hal stacji towarowej przebudowano na dworzec pasażerski – Dworzec Główny[1].

W 1950 w kwadracie ulic: Towarowej, Pańskiej, Srebrnej i Miedzianej uruchomiono największą drukarnię wybudowaną w okresie PRLDomu Słowa Polskiego. W latach 60. przy rondzie Ignacego Daszyńskiego wzniesiono kompleks biurowo-magazynowy Państwowego Przedsiębiorstwa Kolportażu „Ruch” (obecnie już nieistniejący). W dawnym biurowcu „Ruchu” (nr 28) do 2013 mieścił się Instytut Pamięci Narodowej.

W latach 1963–1967 przy ulicy powstało osiedle Okopowa-Towarowa, zaprojektowane przez Jana Klewina i Zbigniewa Pawlaka, a w latach 1964–1966 osiedle Srebrna (Jan Bogusławski i Bohdan Gniewiewski)[9].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przy ulicy znajdują się także m.in. kamień pamiątkowy ustawiony w miejscu niezachowanej kamienicy nr 54, w której w latach 1905–1914 oraz 1918–1931 mieszkał Konstanty Ildefons Gałczyński, a także trzy tablice pamiątkowe Tchorka.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 890. ISBN 83-01-08836-2.
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 208. ISBN 83-86619-97X.
  3. a b Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 224.
  4. Jarosław Zieliński. Rozpustna Towarowa. „Stolica”, s. 78, styczeń-luty 2015. 
  5. Benedykt Hertz: Na taśmie 70-lecia. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1966, s. 54.
  6. Andrzej Jeżewski: Warszawa na starej fotografii. Warszawa: Wydawnictwo Artystyczno-Graficzne "Ruch", 1960, s. 52.
  7. Ireneusz Zalewski. Kamienica Gałczyńskiego. „Skarpa Warszawska”, s. 38, styczeń 2015. 
  8. Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 277. ISBN 83-06-00089-7.
  9. Barbara Orlańska, Andrzej Dobrucki, Wacław Orzeszkowski, Jan Kazimierz Zieliński: Warszawskie osiedla ZOR. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1968, s. 154.