Ulica Warecka w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Warecka
Śródmieście Północne
Długość: 300 m
ulica Warecka między Nowym Światem a ul. Kubusia Puchatka
ulica Warecka między Nowym Światem a ul. Kubusia Puchatka
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg Pl. Powstańców Warszawy
Ikona ulica z lewej.svg ul. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego
Ikona ulica z lewej.svg ul. Kubusia Puchatka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Nowy Świat/ul. Ordynacka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Warecka
ulica Warecka
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Warecka
ulica Warecka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Warecka
ulica Warecka
Ziemia52°14′06,5″N 21°00′57,6″E/52,235139 21,016000

Ulica Warecka w Warszawie – ulica warszawskiego Śródmieścia, biegnąca od placu Powstańców Warszawy do Nowego Światu.

Jej wschodnim przedłużeniem jest ulica Ordynacka. Przy ulicy Kubusia Puchatka Warecka przechodzi przez dwa sklepione łukowo prześwity. Nawierzchnię jezdni stanowi zachowany przedwojenny bruk z kostki granitowej.

Historia[edytuj]

Ulica powstała w XVI wieku. Pierwotnie prowadziła przez jurydykę szpitala św. Ducha. W końcu XVIII wieku u jej zbiegu w Nowym Światem wzniesiono drewniany dwór Wareckie, należący do starosty wareckiego Józefa Pułaskiego. Od nazwy tej posesji pochodzi nazwa ulicy, nadana oficjalnie w 1770[1]. Naprzeciwko dworu powstał pałac Jabłonowskich (później Sanguszków).

W połowie XIX wieku przy placu Wareckim (obecnie plac Powstańców Warszawy) zbudowano stajnie i powozownie poczty konnej, a później gmach Poczty Głównej, który przetrwał do powstania warszawskiego.

Po zniszczeniach w 1944 część budynków odbudowano w latach pięćdziesiątych, w tym Dom Spółdzielczości Rolniczej (nr 11a), kamienicę Wedegisa (nr 11) oraz pałacyk Sanguszków i kamienicę Wawrzyńca Mikulskiego na rogu Nowego Światu.

W latach 1948–1955 wzniesiono gmach Narodowego Banku Polskiego (główny projektant Bohdan Pniewski) a w latach 1958-1961 po przeciwległej stronie ulicy hotel „Dom Chłopa” (również dzieło Bohdana Pniewskiego i Małgorzaty Handzelewicz-Wacławek) z obszernym parkingiem, na którym po roku 2000 wzniesiono nowy budynek hotelowy, zasłaniający fasadę Domu Chłopa.

Przypisy

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 188. ISBN 978-83-62189-08-3.

Bibliografia[edytuj]