Ulica Zygmunta Słomińskiego w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Zygmunta Słomińskiego
Muranów, Nowe Miasto
Długość: 1,7 km
Ulica Słomińskiego, widok z wiaduktu ul. gen. Władysława Andersa
Ulica Słomińskiego, widok z wiaduktu ul. gen. Władysława Andersa
Przebieg
Ikona ulica wiadukt.svg ul. Zakroczymska
Ikona ulica z lewej.svg ul. Szymanowska
Ikona ulica z lewej.svg światła ul. Międzyparkowa
Ikona ulica z lewej.svg ul. Bonifraterska
Ikona ulica pod wiaduktem.svg ul. gen. Władysława Andersa
Ikona ulica z lewej.svg ul. Alka Dawidowskiego
Ikona ulica z prawej.svg ul. Kłopot
Ikona ulica z prawej.svg światła ul. Błońska
Ikona ulica rondo.svg światła Rondo Zgrupowania AK „Radosław”
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Zygmunta Słomińskiego
ulica Zygmunta Słomińskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Zygmunta Słomińskiego
ulica Zygmunta Słomińskiego
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Zygmunta Słomińskiego
ulica Zygmunta Słomińskiego
Ziemia52°15′25,5″N 20°59′26,3″E/52,257083 20,990639

Ulica Zygmunta Słomińskiego – ulica w Śródmieściu w Warszawy łącząca Most Gdański z rondem Zgrupowania AK „Radosław”.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulicę wytyczono w 1958 podczas budowy Trasy Mostowej im. Stefana Starzyńskiego, praktycznie wchłonęła ona istniejące wcześniej po jej śladzie ulice Szymanowską i Kłopot. Została oddana do użytku w 1959[1].

W lipcu 1959 ulicą pojechały pierwsze tramwaje. Do 1961 roku odcinek pomiędzy ulicą Błońską a dworcem kolejowym Warszawa Gdańska był jednojezdniowy.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Ulica rozpoczyna się na zjeździe z Mostu Gdańskiego, następnie biegnie wiaduktem nad ulicą Zakroczymską. Dalej krzyżuje się z ulicami Szymanowską, Międzyparkową, Bonifraterską, Andersa, Dawidowskiego, Kłopot i Błońską. Kończy się na Rondzie Zgrupowania AK "Radosław". Droga jest w całości dwujezdniowa, w pasie między jezdniami znajduje się torowisko tramwajowe. Od ronda Zgrupowania „AK Radosław” do ul. gen. Władysława Andersa wzdłuż ulicy prowadzi ścieżka rowerowa.

Droga jest fragmentem obwodnicy śródmiejskiej i dróg wojewódzkich 634 i 637

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

W PRL ulica nosiła imię działacza komunistycznego Mariana Buczka.

Obecna nazwa ulicy została nadana w listopadzie 1989[2] (według innego źródła – w 1991[3]).

Na początku lat 90. rozważano nadanie tej ulicy jeszcze innej nazwy – ul. Zgrupowania "Żmija", ukazał się nawet plan miasta z takim opisem[4].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 788. ISBN 83-01-08836-2.
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 403. ISBN 83-86619-97X.
  3. Andrzej Sołtan (red. prowadz.): Śladami nazw miejskich Warszawy. Z prac Zespołu Nazewnictwa Miejskiego Warszawy. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2012, s. 365. ISBN 978-83-62189-21-2.
  4. Warsaw Street Map. Warszawa: Rotom, 1991.