Przejdź do zawartości

Uliczny wojownik (film 1994)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Uliczny wojownik
Street Fighter
Gatunek

akcja
przygoda
sensacja
fantastyka naukowa
komedia

Data premiery

23 grudnia 1994
Polska: 21 kwietnia 1995[1]

Kraj produkcji

Stany Zjednoczone
Japonia

Język

angielski, japoński

Czas trwania

102 minuty

Reżyseria

Steven E. de Souza

Scenariusz

Steven E. de Souza

Główne role

Jean-Claude Van Damme
Raúl Juliá

Muzyka

Graeme Revell

Zdjęcia

William A. Fraker

Montaż

Edward M. Abroms
Donn Aron
Dov Hoenig
Anthony Redman
Robert F. Shugrue

Produkcja

Edward R. Pressman
Akio Sakai

Wytwórnia

Capcom Entertainment

Dystrybucja

Universal Pictures
Columbia Pictures
Syrena Entertainment Group (Polska)

Budżet

35 000 000 USD

Kontynuacja

Street Fighter: The Legend of Chun-Li (2009)

Uliczny wojownik (tytuł oryg. Street Fighter) – amerykańsko-japoński film akcji z 1994 roku w reżyserii Stevena E. de Souzy, oparty na bijatyce komputerowej Street Fighter. W rolach głównych wystąpili Jean-Claude Van Damme oraz Raúl Juliá.

Zyski z ogólnoświatowej dystrybucji filmu wyniosły 99 423 521 dolarów amerykańskich.

Opis fabuły

[edytuj | edytuj kod]

Shadaloo, południowo-wschodnia Azja, rok 1995. Od siedmiu miesięcy trwa tam wojna domowa. Generał Bison, planując zawładnięcie światem, bierze zakładników z międzynarodowej organizacji. Jeśli nie otrzyma dwudziestu miliardów dolarów w ciągu siedemdziesięciu dwóch godzin, zakładnicy zginą.

Obsada

[edytuj | edytuj kod]
Aktorzy Role
Jean-Claude Van Damme pułkownik William F. Guile
Raúl Juliá generał M. Bison
Ming-Na Wen Chun Li Zang
Damian Chapa Ken Masters
Kylie Minogue Cammy
Simon Callow oficjel A.N.
Roshan Seth dr Dhalsim
Wes Studi Victor Sagat
Byron Mann Ryu Hoshi
Grand L. Bush Balrog
Peter Navy Tuiasosopo E. Honda
Jay Tavare Vega
Andrew Bryniarski Zangief
Gregg Rainwater T. Hawk
Miguel A. Núñez Jr. Dee Jay
Robert Mammone Carlos „Charlie” Blanka
Kenya Sawada kapitan Sawada

Inne utwory

[edytuj | edytuj kod]

Komiksy

[edytuj | edytuj kod]

Powstały dwie adaptacje komiksowe filmu. Pierwsza, amerykański jednoczęściowy komiks, zatytułowany Street Fighter: The Battle for Shadaloo, został wydany przez DC Comics w 1995 roku. Komiks został narysowany przez Nicka J. Napolitano i Boba Downsa, a scenariusz napisał Mike McAvennie[2]. Druga zaś, japońska jednoczęściowa manga Movie Original Street Fighter Shadaloo Destruction Operation autorstwa Takayuki Sakai została opublikowana w czerwcowym numerze miesięcznika CoroCoro Comics Special z 1995 roku, a następnie wznowiona w 9. tomie serii „Legends of CoroCoro Comic”[3][4].

Gry komputerowe

[edytuj | edytuj kod]

W 1995 roku powstały dwie gry komputerowe z gatunku bijatyka oparte na Ulicznym wojowniku i obie wykorzystujące digitalizowaną grafikę w oparciu o ujęcia aktorów z filmu pozujących jako postacie i tym samym powtarzające role z filmu. Pierwszą była gra na automaty zatytułowana Street Fighter: The Movie, wyprodukowana przez amerykańskiego dewelopera Incredible Technologies i dystrybuowana przez Capcom[5]. Drugą zaś była gra opracowana przez Capcom i wydana przez Acclaim Entertainment, również zatytułowana Street Fighter: The Movie, wydana na konsole PlayStation i Sega Saturn[6][7]. Pomimo tego samego tytułu, żadna z gier nie jest portem drugiej i powstały niezależnie od siebie[8]. Capcom ogłosił również, że ich nowo utworzony amerykański dział badań i rozwoju tworzy na wiosnę 1995 roku „ulepszony port” na Sega 32X, mając stać ich pierwszym tytułem na tę konsolę[5]. Wersja ta jednak nigdy nie została wydana.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Uliczny Wojownik [online] [dostęp 2024-07-07].
  2. Rob Kelly: If It’s Tuesday, It Must Be Bison: 1994’s STREET FIGHTER. 13th Dimension, 2024-12-23. [dostęp 2025-08-15]. (ang.).
  3. 別冊コロコロコミック6月号スペシャル 1995/ ストリートファイター ストⅡ4コマ ボンバーマン スーパーマリオくん ミニ四ファイターV 他. Aucfree. [dostęp 2025-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-15)]. (jap.).
  4. Movie Original Street Fighter Shadaloo Destruction Operation. MangaDex. [dostęp 2015-08-15]. (ang.).
  5. a b Angel 1994 ↓, s. 64.
  6. Play 1995 ↓, s. 48-49.
  7. Saturn+ 60 ↓, s. 1995.
  8. Nakamura i in. 2000 ↓, s. 288.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]