Ulrich von Brockdorff-Rantzau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ulrich von Brockdorff-Rantzau
Ulrich von Brockdorff-Rantzau
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1869
Szlezwik
Data i miejsce śmierci 8 września 1928
Berlin
Minister spraw zagranicznych Niemiec
Okres urzędowania od 2 stycznia 1919
do marzec 1920
Poprzednik Wilhelm Solf
Następca Hermann Müller

Ulrich von Brockdorff-Rantzau (ur. 29 maja 1869 w Szlezwiku - zm. 8 września 1928 w Berlinie) – niemiecki dyplomata, pierwszy minister spraw zagranicznych Republiki Weimarskiej i niemiecki ambasador w ZSRR.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W latach 1891 i 1893 służył Armii Pruskiej. Odszedł jako podporucznik z powodu uszczerbku na zdrowiu. Następnie wstąpił do Ministerstwa Spraw Zagranicznych jako dyplomata. W latach 1897 1901 był sekretarzem ambasady w Petersburgu. W 1901 roku przeniósł się do Wiednia. Od 1909 do 1912 roku został dołączony do konsula generalnego w Budapeszcie. W 1912 r. został ambasadorem w Danii. Jako ambasador starał się zapewnić wymianę niemieckiego węgla na duńską żywność. Wszedł w bliskie kontakty z duńskimi, niemieckimi związkami zawodowymi. Poznał także przyszłego prezydenta Niemiec Friedricha Eberta. W 1917 roku po rezygnacji Arthura Zimmermanna zaproponowano mu stanowisko ministra spraw zagranicznych. odmówił jednak przyjęcia nominacji na to stanowisko. W grudniu 1918 roku, przyjął to stanowisko w rządzie Philipp Scheidemann pod pięcioma warunkami. Ebert z SPD i Hugo Haase z USPD zgodzili się na spełnienie pierwszych czterech warunków i otrzymał powołanie w Berlinie 2 stycznia 1919. Został niezależnym ministrem spraw zagranicznych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons