Ultima ratio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ultima ratio (łac. ostatni, decydujący argument; ostateczny środek) – w prawie stosowane zwłaszcza w odniesieniu do kontraktów, a dokładniej rzecz ujmując w stosunku do uprawnień przysługujących wierzycielowi wobec drugiej strony stosunku zobowiązaniowego. Tym terminem określa się uprawnienia, które pociągają za sobą najbardziej dotkliwe skutki dla dłużnika.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]