Umberto Bindi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Umberto Bindi
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1932
Bogliasco
Data i miejsce śmierci 24 maja 2002
Rzym
Instrumenty fortepian
Gatunki pop
Zawód piosenkarz, kompozytor
Aktywność 1956 – 2002
Wytwórnie płytowe Ricordi, RCA
Powiązania Gino Paoli, Giorgio Calabrese

Umberto Bindi (ur. 12 maja 1932 w Bogliasco koło Genui, zm. 24 maja 2002 w Rzymie) – włoski piosenkarz i kompozytor.

Umberto Bindi razem z takimi piosenkarzami jak Gino Paoli, Fabrizio De André, Bruno Lauzi i Luigi Tenco był reprezentantem tzw. genueńskiej szkoły śpiewających autorów, ugrupowania artystów, którzy postawili sobie za cel gruntowne odnowienie włoskiej muzyki popularnej na przełomie lat 50. i 60.. Najbardziej znane jego piosenki to: „Arrivederci” (1958), „Il nostro concerto” (1960) i „Il mio mondo” (1963), spopularyzowany na świecie przez Cillę Black.

Biografia[edytuj]

Początki[edytuj]

Umberto Bindi już jako dziecko rozpoczął naukę gry na fortepianie, a w wieku młodzieńczym zaczął też interesować się sztuką operową, musicalem, operetką, komedią muzyczną czy wreszcie muzyką filmową. Te wszechstronne zainteresowania sprawiły, że to właśnie on był tym najlepiej przygotowanym od strony muzycznej spośród swoich kolegów, śpiewających autorów z Genui a jego skłonność do eleganckiej melodii i okazałych aranżacji miały go z czasem zbliżyć do wykonawców klasyki.

Lata 50.[edytuj]

Pierwszą swoją piosenkę, „T'ho perduto” napisał w 1950 roku. W 1952 roku skomponował następną piosenkę „La passerella” a w 1954 stworzył muzykę do rewii wystawianej na Lido di Venezia. To z muzyki do tej rewii wywodziły się jego sławne później piosenki takie jak: „Riviera” (1954) i „Non so” (1955). W 1956 roku napisał muzykę do komedii I nodi al pettine, z której pochodzi piosenka „Piove a Roma”.

W 1957 kompozytor Franco Mannino odkrył Umberta Bindiego i zlecił mu napisanie walczyka w stylu francuskim; tak powstała piosenka „Il barcarolo della Senna”, pierwsza opublikowana kompozycja młodego artysty. W tym okresie Umberto Bindi pokazał się w salonach Genui razem z poetą Pier Maria Virgilio i z Joe Sentierim, który śpiewał takie jego piosenki, jak „Aimèz vous Paris?”.

W 1958 Umberto Bindi napisał muzykę do kolejnej komedii, Oscar non ti spogliare, wystawianej przez studentów. Reżyser Silverio Blasi zlecił młodemu kompozytorowi napisanie muzyki do komedii telewizyjnej Non te li puoi portare appresso.

Lata 1958 i 1959 okazały się decydujące. Umberto Bindi spotkał Nanniego Ricordi (z wytwórni Ricordi) i Giampiero Boneschi. Don Marino Barreto Jr. przesłuchał kilka jego piosenek i zdecydował się wybrać na swój singiel „Arrivederci” razem z własną piosenką „Angelitos negros”; „Arrivederci” zajęła pierwsze miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli roku 1959[1].

Piosenka „Arrivederci” stała się sukcesem Umberta Bindiego. Wkrótce też i inni wykonawcy chcieli ją nagrać. W 1958 roku producent Alfredo Rossi z wytwórni Ariston zamierzał nawet zaprezentować ją na Festiwalu w San Remo ale ostatecznie wybrał inną – „I trulli di Alberobello”. Wybór okazał się niefortunny; piosenka wykonywana przez Duo Fasano, oraz przez Aurelia Fierra i Trio Joyce (z nieznacznie zmienioną melodią) nie weszła do finału. Pozostała jednak przez 3 tygodnie w pierwszej dziesiątce listy przebojów 1958. Don Marino Barreto Jr. zamówił u Umberta Bindiego 2 następne piosenki, „Nuvola per due” i „Non so” (obie z tekstami Giorgia Calabrese) jednak Nanni Ricordi zdecydował, że piosenki tym razem nagra sam Umberto Bindi. Tak też się i stało – Umberto Bindi oficjalnie zadebiutował na rynku fonograficznym.

Lata 60.[edytuj]

W 1960 roku na fali sukcesu „Arrivederci” ukazał się pierwszy LP młodego artysty, zatytułowany: Umberto Bindi e le sue canzoni, wydany przez Ricordi. Poza wspomnianymi już piosenkami album zawierał też nowe kompozycje Umberta Bindiego, wszystkie, oprócz „È vero”, z tekstami Giorgia Calabrese. To właśnie Giorgio Calabrese, również genueńczyk, pisał teksty do najlepszych kompozycji Umberta Bindiego z tego okresu.

Kolejny wielki przebój Umberta Bindiego to „Il nostro concerto” (również z tekstem Calabrese). Piosenka, nietypowa jak na ówczesne czasy, z wstępem instrumentalnym (cytat z koncertu Rachmaninowa), trwająca 5 i pół minuty, zdobyła jednak szybko popularność we Włoszech, zajmując 2. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli roku 1960[2]; piosenkę włączył do swego repertuaru Don Marino Barreto Jr. a na świecie Tony Bennett.

W 1960 roku kolejna piosenka Umberto Bindiego wzięła udział w Festiwalu w San Remo – „È vero” (tekst: Nisa), wykonywana przez Minę i Teddy’ego Rena osiągnęła 8 miejsce.

W 1961 roku Umberto Bindi zdecydował się osobiście wystąpić na Festiwalu w San Remo ale jego piosenka „Non mi dire chi sei” (tekst: Calabrese) śpiewana w parze z Mirandą Martino zajęła zaledwie 11 miejsce.

W 1961 roku ukazał się też kolejny LP artysty, zatytułowany Umberto Bindi. Poza wspomnianym już „Il nostro concerto” zawierał kolejny przebój, „Riviera”, napisany na cześć rodzinnej Ligurii (nagrany następnie we Francji przez Georges’a Moustaki) a także „Noi due”, „Appuntamento a Madrid” czy „Girotondo per i grandi”.

Po latach okazało się, że wspomniane albumy byly jedynymi wydanymi w latach 60. płytami długogrającymi Umberta Bindiego, który tymczasem zmienił wytwórnię Ricordi na rzecz RCA. Nagrał również i dla niej szereg znakomitych przebojów, wydanych na singlach, jak: „Vacanze” (1962, tekst:Rossi), „Vieni, andiamo” (1963, tekst: Ofir-Bardotti), „Quello che c'era un giorno”, „Un'uomo che ti ama” (1964, obie z tekstem Rossiego), „Ave Maria” (1964, tekst: Siberna).

Umberto Bindi utrzymywał w tym czasie bliskie kontakty z Luigim Tenco a zwłaszcza z Bruno Lauzim.

Za sprawa Nanniego Ricordi poznał też w tym czasie Gino Paolego przy okazji prezentacji w Teatro Lirico w Mediolanie filmu Luchina Viscontiego Rocco e i suoi fratelli (w którym Umberto Bindi zaśpiewał swoją piosenkę „È vero”). To właśnie znajomość z Ginem Paolim miała zaowocować wspólnym napisaniem kilku piosenek jak: „Un ricordo d'amore” (1962, RCA), „Il giorno della verità” (1964, RCA) a zwłaszcza ten najsłynniejszy, „Il mio mondo” (1963, RCA), wylansowany na świecie przez brytyjską piosenkarkę Cillę Black pod anglojęzycznym tytułem „You're my world” (tekst angielski: Carl Sigman); piosenka okupowała w 1964 roku przez ponad 3 miesiące 1 miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii; podobny sukces odniosła w Belgii i we Francji (Richard Anthony) a później także i za oceanem: w 1976 roku powtórzona przez Dionne Warwick (w aranżacji Burta Bacharacha) oraz Helen Reddy i wreszcie przez Toma Jonesa w roku 1978.

Z czasem jednak Umberto Bindi zaczął napotykać coraz większe trudności w środowisku muzycznym, częściowo z powodu braku zapotrzebowania na wyrafinowanych kompozytorów, do jakich się niewątpliwie zaliczał, ale szczególnie z powodu dyskryminacji, jakiej doznawał ze względu na swoją nieskrywaną orientację homoseksualną. Miał między innymi zakaz występów ww włoskiej telewizji publicznej RAI, nie nagrywał też nowych piosenek, ale pisał za to pojedyncze piosenki dla innych wykonawców jak „Passo su passo” (1964, tekst: Franco Migliacci), zgłoszona na Festiwal w San Remo 1964, wykonywana przez Claudia Villę i Little Peggy March; piosenka jednak nie zakwalifikowała się do finału.

W 1965 roku Umberto Bindi przeszedł do wytwórni CGD ale znów, na skutek interwencji pewnych osób, współpraca nie doszła do skutku. Tymczasem dostał propozycję napisania muzyki do sztuki Turandot Carlo Gozziego w reżyserii Beppe Menegatti. Propozycję przyjął, uczestnicząc później w jej inscenizacjach jako aktor.

Powrócił ponownie do wytwórni Ariston i napisał kolejne piosenki na Festiwal San Remo:

– „Di fronte all'amore” (1965, tekst: Simoni); piosenka wykonywana przez Gianniego Mascola i Dusty Springfield podzieliła jednak los swojej poprzedniczki z 1964 roku. Zostala później nagrana przez francuskiego piosenkarza Richarda Anthony pod tytułem „Il est temps de comprendre”.

– W 1967 roku kolejny start w San Remo z piosenką „La musica è finita” (współautorzy: Nisa i Franco Califano). I wreszcie sukces – wykonywana przez Maria Guarnera i Ornellę Vanoni piosenka osiągnęła 4. miejsce, najwyższe z piosenek Umberto Bindiego, biorących udział w tym festiwalu; ponadto przez 2 tygodnie przewodziła włoskiej liście przebojów.

– w 1968 ponownie w San Remo – piosenka „Per vivere” (tekst: Nisa) wykonywana przez Ivę Zanicchi i Udo Jürgensa nie przeszła jednak do finału.

Po 4 latach milczenia Umberto Bindi nagrał wreszcie własne piosenki: „Per vivere” i „Storia al mare” (1968, Ariston) oraz „Mare” i „Ma perché” (1969, Variety).

Lata 70. i późniejsze[edytuj]

Wydane w 1972 i 1976 kolejne, skądinąd wartościowe albumy Con il passare del tempo i Io e il mare nie przyniosły artyście spodziewanego rozgłosu, więc nie pozostało mu nic innego jak powściągnąć swoje ambicje artystyczne i śpiewać w lokalnych klubach i na statkach wycieczkowych.

Sytuacja materialna artysty stopniowo pogarszała się. Nie przyniósł odmiany występ na Festiwalu w San Remo w 1996 roku ani nagrany w tym samym czasie album Di coraggio non si muore.

Ostatnie lata jego życia upłynęły w biedzie. Nie pomogło mu nawet objęcie go tzw. Prawem Bacchelli (o pomocy dla zubożałych artystów)[3]. Opuszczony przez wszystkich, wycieńczony chorobą (zawał serca) Umberto Bindi zmarł w szpitalu Spallanzani w Rzymie w nocy z 23 na 24 maja 2002 roku.

Dyskografia[edytuj]

Albumy[edytuj]

Albumy studyjne[edytuj]

  • 1960 – Umberto Bindi e le sue canzoni (Ricordi)
  • 1961 – Umberto Bindi (Ricordi)
  • 1972 – Con il passare del tempo (West Record)
  • 1976 – Io e il mare (Durium)
  • 1982 – D'ora in poi (Targa) (wznowiony w 1996 jako: Le voci della sera przez D.V. More Records)
  • 1985 – Bindi (Ariston)
  • 1996 – Di coraggio non si muore (Fonopoli Stage)

Kompilacje[edytuj]

  • 1996 – Il mio mondo (antologia)
  • 2000 – Umberto Bindi (2cd) (antologia BMG Ricordi/Ricordi, seria Flashback: I grandi successi originali)
  • 2002 – Umberto Bindi (2cd) (antologia BMG Italy/BMG Ricordi)
  • 2005 – Il mio mondo...Umberto Bindi (antologia Rai Trade)

Albumy nagrane z innymi artystami[edytuj]

Single[4][edytuj]

  • 1959 – „Arrivederci”/„Odio” (Ricordi)
  • 1959 – „Amare te”/„Nuvola per due” (Ricordi)
  • 1959 – „Girotondo per i grandi”/„Basta una volta” (Ricordi)
  • 1959 – „Tu”/„Non so” (Ricordi)
  • 1960 – „Un giorno, un mese, un anno”/„Lasciatemi sognare” (Ricordi)
  • 1960 – „Appuntamento a Madrid”/„Il confine” (Ricordi)
  • 1960 – „È vero”/„Luna nuova sul Fuji-Yama” (Ricordi)
  • 1960 – „Il nostro concerto”/„Un giorno, un mese, un anno” (Ricordi)
  • 1960 – „Se ci sei”/„Chiedimi l'impossibile” (Ricordi)
  • 1960 – „Un paradiso da vendere”/„Marie Claire” (Ricordi)
  • 1961 – „Non mi dire chi sei”/„Amare te” (Ricordi)
  • 1961 – „Riviera”/„Vento di mare” (Ricordi)
  • 1961 – „Noi due”/„Appuntamento a Madrid” (Ricordi)
  • 1961 – „Ninna nanna”/„Girotondo per i grandi” (Ricordi)
  • 1962 – „Jane”/„Carnevale a Rio” (Ricordi)
  • 1962 – „Un ricordo d'amore”/„Vacanze” (RCA)
  • 1963 – „Il mio mondo”/„Vieni, andiamo” (RCA)
  • 1964 – „Ave Maria”/„Un uomo che ti ama” (RCA)
  • 1964 – „Quello che c'èra un giorno”/„Il giorno della verità” (RCA)
  • 1968 – „Per vivere”/„Storia al mare” (Ariston)
  • 1969 – „Mare”/„Ma perché” (Variety)
  • 1976 – „Io e il mare”/„Flash” (Durium)
  • 1976 – „L'alba”/„Bogliasco notturno” (Durium)
  • 1996 – „Letti” (z New Trolls)/Chiara/„Miracolo miracolo” (tylko New Trolls) (Fonopoli Stage)

EP-ki[4][edytuj]

  • 1959 - „La sua voce, il suo pianoforte e le sue canzoni” (Ricordi)
„Arrivederci”/„Odio”/„Nuvola per due”/„Amare te”
  • 1959 – „Girotondo per i grandi” (Ricordi)
„Girotondo per i grandi”/„Basta una volta”/„Tu”/„Non so”
  • 1960 – „Un giorno, un mese, un anno” (Ricordi)
„Un giorno, un mese, un anno”/„Lasciatemi sognare”/„Appuntamento a Madrid”/„Il confine”
  • 1960 – „Il nostro concerto” (Ricordi)
„Il nostro concerto”/„Chiedimi l'impossibile”/„Un paradiso da vendere”/„Se ci sei”
  • 1964 – „Il mio mondo” (RCA Victor)
„Un ricordo d'amore”/„Vacanze”/„Il mio mondo”/„Vieni, andiamo”

Przypisy

  1. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1959 (wł.). [dostęp 2009-09-26].
  2. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1960 (wł.). [dostęp 2009-09-26].
  3. Luzzatto Fegiz Mario w: Corriere della Sera: Umberto Bindi: sono stato una cicala (wł.). [dostęp 2010-01-19].
  4. a b Discografia Nazionale della Canzone Italiana: Discografia di Umberto Bindi (wł.). [dostęp 2010-02-03].

Bibliografia[edytuj]