Umowa o zachowaniu poufności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Umowa o zachowaniu poufności, umowa o poufnościumowa, w której strony zobowiązują się do wymiany poufnych materiałów lub wiedzy z zastrzeżeniem ich dalszego nierozpowszechniania. Często bywa ona częścią innej umowy i wówczas zwana jest klauzulą poufności. Może być wzajemna (obie strony są zobowiązane do utrzymania tajemnicy) lub jednostronna (tylko jedna strona umowy jest zobowiązana).

Umowy takie nie są stosowane, gdy:

  • informacje były lub są publicznie dostępne
  • otrzymane informacje były uprzednio znane wykonawcy informowanemu
  • informacje były publikowane bez naruszenia umowy konsorcjum
  • informacje zostały opracowane niezależnie przez pracowników wykonawcy informowanego, którzy nie mieli dostępu do informacji poufnych
  • informacje nie zostały uznane za poufne
  • udostępnienie informacji (np. danych osobowych) wymaga zgody ich właściciela.

Umowy o zachowaniu poufności są często zawierane między przedsiębiorstwami lub osobami prywatnymi, które – współpracując z sobą – muszą zrozumieć wykorzystywane u siebie procesy i rozwiązania dla dalszego rozwoju relacji biznesowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janiszewska Barbara (red.), „Sztuka public relations. Z doświadczeń polskich praktyków”, Związek Firm Public Relations, Warszawa 2006