Umundurowanie polowe wz. 93

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Umundurowanie polowe wz. 93 — umundurowanie polowe używane w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej od roku 1993 do obecnych czasów, gdzie zostało całkowicie wyparte z jednostek liniowych przez umundurowanie polowe wz. 2010, lecz jest cały czas używane przez rezerwistów, NSR, żołnierzy służby zasadniczej i przygotowawczej.[1]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze w umundurowaniu polowym wz.93

Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku w wyposażeniu żołnierzy Wojska Polskiego pojawiły się mundury polowe wz. 89 w kamuflażu wz. 89 „Puma”. Zastąpiły one używane przez dziesięciolecia mundury w kamuflażu wz. 68, lecz okazały się nie spełniać postawionych założeń. Szybko rozpoczęto prace nad następcą tego wzoru umundurowania. Nowy mundur wraz z kamuflażem zaprojektowano w 1993r. przez jednego z oficerów Jednostki Wojskowej GROM. Mundur powstał na potrzeby tej właśnie formacji, zastępując umundurowanie wz.89. Szybko podjęto decyzję, aby wprowadzić go w innych formacjach Wojska Polskiego. W połowie lat 90. XX wieku każdy żołnierz otrzymał mundur kamuflaż wz. 93 „Pantera”.

W wersji podstawowej letniej składał się ze spodni (które dodatkowo posiadały opcję noszenia szelek) i bluzy. Wyposażono je w kilkanaście kieszeni wszytych lub podpinanych. Latem żołnierze mieli do dyspozycji koszulki z krótkimi rękawami, zimą zaś zimowe kurtki, tzw. bechatki, wyposażone w ocieplające podpinki. Mundury tego typu po raz pierwszy w warunkach bojowych zastosowano w misji pokojowej na terenie byłej Jugosławii (UNPROFOR 1992-1995).

Mundur unowocześniono w 1997r. i oznaczono go 127A/MON, gdzie główną zmianą, było usunięcie tylnych kieszeni udowych w spodniach. Wzmocniono okolice pośladków i kolan, natomiast krocze wzmocnione zostało poprzez dodanie podszewki. Zmieniono kształt zapięcia kieszeni na nóż. Bluzę zostawiono w stanie niezmienionym.

Na potrzeby misji między innymi Polskich kontyngentów wojskowych, głównie w Iraku i Afganistanie opracowano pustynną wersję umundurowania wz. 93.

Umundurowanie to było użytkowane nie tylko przez wojsko, ale i przez inne służby podległe Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i Administracji. Głównie używany był w Straży Granicznej. [2]

Krój[3][edytuj | edytuj kod]

Bluza:

Została przeniesiona w niezmienionej formie z poprzedzającego munduru 127/MON. Zapinana na 4 duże guziki, kryte listwą. Posiada możliwość zapięcia pod szyją poprzez mały, kryty guzik. Z przodu na piersi, znajdują się dwie głębokie kieszenie zapinane na średniej wielkości guzik. Poniżej znajdują się analogicznie, dwie takie same kieszenie. Dodatkowe kieszenie zamykane na guziki, znajdują się u góry rękawów po obu stronach, oraz jedna mniejsza kieszeń znajdująca się na wysokości przedramienia u lewego rękawa.

Spodnie:

Nogawki są zwężane ku dołowi, zapinane na dwa średniej wielkości guziki. Po wewnętrznej stronie pasa znajdują się 4 guziki, niezbędne do przypięcia szelek. Wzmocnienia znajdują się zarówno na pośladkach jak i kolanach. Krocze zostało wzmocnione podszewką. Spodnie posiadają łącznie 5 kieszeni. Dwie wpuszczone poniżej linii pasa, dwie kolejne, nakładane z przodu na wysokości ud, zapinane na dwa średniej wielkości guziki. Piąta kieszenią jest miejsce na stabilne umiejscowienie noża, znajdujące się z tyłu, przy szwie bocznym prawej nogawki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]