Unia Centrum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Unia Centrum
Ilustracja
Lider Lorenzo Cesa
Data założenia 2002
Adres siedziby Rzym
Ideologia polityczna centryzm, chrześcijańska demokracja
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Chadecka
Grupa w Parlamencie
Europejskim
Europejska Partia Ludowa
Strona internetowa

Unia Centrum[1] (wł. Unione di Centro, UdC) – włoska partia polityczna o profilu centrowym i chrześcijańsko-demokratycznym. Powstała w 2002 pod nazwą Unia Chrześcijańskich Demokratów i Centrum (wł. Unione dei Democratici Cristiani e di Centro, UDC), od 2008 funkcjonująca pod szyldem Unia Centrum z powstałej wówczas koalicji wyborczej. Partia należy do Europejskiej Partii Ludowej[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

UDC została założona 6 grudnia 2002[3] w ramach Domu Wolności. Powstała z połączenia ściśle ze sobą współpracujących Centrum Chrześcijańsko-Demokratycznego (CCD, lider: Pier Ferdinando Casini) i Zjednoczonych Chrześcijańskich Demokratów (UDC, lider: Rocco Buttiglione), do których dołączyła także Europejska Demokracja (DE, założona przez Giulia Andreottiego, który nie brał udziału w organizacji UDC)[4].

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004 przyniosły partii 5 mandatów i poparcie na poziomie 5,9%[5], co pozwoliło wyprzedzić Ligę Północną i stać się wówczas trzecią siłą w ramach Domu Wolności. UDC popierała rząd Silvia Berlusconiego, kilkakrotnie jednak zapowiadała wyjście z koalicji. Do największych napięć doszło przed wyborami parlamentarnymi w 2006, gdy lider Forza Italia dopuścił do swojego bloku wyborczego ugrupowania neofaszystowskie. Ostatecznie UDC wystartowała w dotychczasowym układzie. Uzyskując wynik 6,76%, 39 mandatów deputowanych i 20 senatorskich, potwierdziła swoje istotne miejsce na włoskiej scenie politycznej. Jednak na skutek porażki całej koalicji partia znalazła się w opozycji.

W 2007 UDC formalnie opuściła Dom Wolności, jednak nie przystąpiła do koalicji rządowej popierającej gabinet Romano Prodiego. Od 2004 do 2008 z ugrupowania odeszło pięć większych grup działaczy. W 2004 Sergio D’Antoni przeszedł z grupą byłych polityków Europejskiej Demokracji do Margherity. W 2005 Gianfranco Rotondi powołał Chrześcijańską Demokrację dla Autonomii, opowiadającą się za bliską współpracą z Forza Italia. W 2005 prefekt Katanii i europoseł Raffaele Lombardo utworzył Ruch dla Autonomii, który pozostał w Domu Wolności. W 2006 senator Marco Follini i były sekretarz UDC zainicjował nowe ugrupowanie Środkowa Droga Włoch, które dołączyło do koalicji L’Unione. W 2008 grupa centrolewicowych działaczy (w tym Bruno Tabacci i Mario Baccini) powołała Białą Różę.

Po rozwiązaniu parlamentu XV kadencji w styczniu 2008 unia otrzymała zaproszenie od Silvia Berlusconiego celem wspólnego startu w wyborach, jednak UDC odrzuciła tę propozycję. Zwolennicy współpracy z Silviem Berlusconim, działający w ramach frakcji Liberalni Ludowcy (z byłym przewodniczącym klubu deputowanych Carlem Giovanardim i Vitem Bonsignorem na czele) odeszli wówczas z partii, przystępując do Ludu Wolności[6].

28 lutego 2008 UDC zainicjowała powołanie formacji wyborczej pod nazwą Unia Centrum. Prowadziła rozmowy m.in. z Włoską Demokratyczną Socjalistyczną Partią i UDEUR Popolari, które nie przyniosły rezultatu. Ostatecznie obok UDC do nowej koalicji weszli niedawni rozłamowcy z Białej Róży[7]. Sojusz poparły także marginalne pozaparlamentarne ugrupowanie chadeckie, w tym Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna i Partia Chrześcijańskich Demokratów, a także grupy regionalne (w tym Veneto na rzecz Europejskiej Partii Ludowej europosła Giorgia Carollo). Jednym z kandydatów bloku został były premier, Ciriaco De Mita[8], niewpisany na listę wyborczą Partii Demokratycznej. Kandydatem na premiera stał się lider UDC – Pier Ferdinando Casini. Startująca samodzielnie UdC uzyskała 36 mandatów w izbie niższej i 3 w Senacie[9][10]. Wkrótce po wyborach Francesco Pionati i Mario Baccini opuściło frakcję parlamentarną, opowiadając się nawiązaniem współpracy z Ludem Wolności.

W kolejnych latach Unia Centrum faktycznie przekształciła się w jednolite ugrupowanie, co polegało na przekształceniu w ramach Unii Chrześcijańskich Demokratów i Centrum oraz porzuceniu tej ostatniej nazwy. Pod tą nazwą ugrupowanie wystartowała w 2009 w wyborach europejskich, kiedy to zasiliła ją grupa niezależnych polityków, m.in. Gianni Rivera. W 2010 UdC współtworzyła Nowy Biegun dla Włoch, blok centrowych i centroprawicowych ugrupowań[11], jednak koalicja ta w 2012 faktycznie zaprzestała działalności. W wyborach regionalnych centryści współtworzyli różne koalicje, w parlamencie XVI kadencji pozostali w opozycji, zaś w 2011 wsparli nowo utworzony techniczny rząd Maria Montiego.

Na potrzeby wyborów w 2013 UdC przystąpiła do koalicji Z Montim dla Włoch[12]. Do Izby Deputowanych XVII kadencji jej lista otrzymała poparcie około 1,8% głosów (8 mandatów)[13]. Z listy koalicyjnej paru działaczy UdC dostało się do Senatu. Partia przystąpiła do szerokiej koalicji współtworzącej rząd Enrica Letty, jej przedstawiciel Gianpiero D’Alia objął stanowisko ministra. W 2014 współtworzyła kolejny włoski gabinet, w którym reprezentantem centrystów został Gian Luca Galletti[14].

W wyborach europejskich w tym samym roku wspólna lista centrystów i Nowej Centroprawicy otrzymała blisko 4,4% głosów, co przełożyło się na 3 mandaty w PE VIII kadencji[15]. W 2016 z ugrupowania odeszła kolejna grupa działaczy w tym Pier Ferdinando Casini[16]. Unia dołączyła następnie do centroprawicowej koalicji, współtworząc w jej ramach listę Noi con l'Italia[17]. W wyborach w 2018 troje kandydatów partii wywalczyło miejsca w Senacie.

Przewodniczący i sekretarze[edytuj | edytuj kod]

Honorową funkcję przewodniczącego ugrupowania w latach 2002–2014 pełnił Rocco Buttiglione[3], następnie funkcję tę obejmowali Gianpiero D’Alia i Antonio De Poli. Zarządzającym partią sekretarzem był Marco Follini (do 2005), a następnie został nim Lorenzo Cesa[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Monti założy listę do Senatu. tvn24.pl, 28 grudnia 2012. [dostęp 2013-01-08].
  2. Member Parties (ang.). epp.eu. [dostęp 2016-03-23].
  3. a b c Leaders of Italy (ang.). zarate.eu. [dostęp 2016-03-23].
  4. Union of Christian and Centre Democrats, Italy (ang.). crwflags.com. [dostęp 2016-03-23].
  5. Europee 12/06/2004: Area ITALIA + ESTERO (wł.). interno.it. [dostęp 2016-03-23].
  6. Giovanardi lascia l'Udc per il Pdl (wł.). corriere.it, 4 lutego 2008. [dostęp 2016-03-23].
  7. Dall'unione di Udc e Rosa bianca nasce 'Costituente di centro' (wł.). rainews24.rai.it, 28 lutego 2008. [dostęp 2013-01-13].
  8. Ciriaco si presenta lo stesso con l' Udc «Non troverà nessuno che la sostenga» (wł.). corriere.it, 1 marca 2008. [dostęp 2016-03-23].
  9. Camera 13/04/2008 (wł.). interno.it. [dostęp 2016-03-23].
  10. Senato 13/04/2008 (wł.). interno.it. [dostęp 2016-03-23].
  11. Berlusconi punta ai «delusi» Fini-Casini: nasce il Polo della Nazione (wł.). corriere.it, 15 grudnia 2010. [dostęp 2012-01-08].
  12. Monti presenta il simbolo „Scelta civica”. Lista unica al Senato, tre alla Camera (wł.). la Repubblica.it, 4 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-08].
  13. Elezioni 2013 (wł.). corriere.it. [dostęp 2013-02-26].
  14. Nasce il governo Renzi, ecco i ministri. Alfano al Viminale, Padoan all'Economia. Mogherini agli Esteri, Pinotti alla Difesa (wł.). la Repubblica.it, 21 lutego 2014. [dostęp 2014-02-22].
  15. Elezioni 2014: Europee (wł.). interno.it. [dostęp 2014-06-01].
  16. Fuggi fuggi al Senato: i centristi guardano a Fi. E Alfano resta da solo (wł.). ilgiornale.it, 7 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-12].
  17. I centristi di Berlusconi si uniscono. Sotto le insegne dello Scudo crociato (wł.). formiche.net, 29 grudnia 2017. [dostęp 2018-03-06].