Uników (województwo łódzkie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uników
Uników - kościół
Uników - kościół
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat sieradzki
Gmina Złoczew
Strefa numeracyjna (+48) 43
Kod pocztowy 98-270
Tablice rejestracyjne ESI
SIMC 0722756
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Uników
Uników
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Uników
Uników
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Uników
Uników
Ziemia 51°24′03″N 18°32′38″E/51,400833 18,543889

Unikówwieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Złoczew.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa sieradzkiego.

Pierwsza pisana wzmianka o wsi pochodzi z 1386 r. Wieś do XVI w. stanowiła własność rodu Unikowskich, w poł. tego wieku przeszła w posiadanie kapituły gnieźnieńskiej. Parafia niezawodnie istniała tu już w XIV w. Istniejąca tu świątynia była znana w całej okolicy ze względu na znajdujący się w niej rzekomo cudowny obraz św. Stanisława, do którego pielgrzymował również w r. 1436 Jan Długosz, ówczesny proboszcz niedalekiego Kłobucka. Ten pierwszy drewniany kościół był w 1622 r. gruntownie restaurowany, a w 1870 r. ze względu na starość rozebrany. Nowy, murowany kościół powstał do 1875 r. za czasów proboszcza Marcina Rosińskiego. Kościół ten w 1929 r. spalił się wraz z ruchomym wyposażeniem, a w toku odbudowy słynny obraz św. Stanisława, który z pożaru ocalał, wywieziono do Częstochowy skąd już nigdy nie powrócił.

Uników - cmentarz

Większość wyposażenia obecnego kościoła jest współczesna. Na uwagę zasługuje barokowa rzeźba św. Walentego z XVIII w., rokokowa św. Jana Nepomucena oraz krucyfiks i kielich z XVIII w. Z poprzedniego drewnianego kościoła zachowano belkę oddzielającą prezbiterium od nawy z wyryta datą "1620". W przedsionku zachowane marmurowe tablice epitafijne: Marcina Rosińskiego (1829-1898), Klotyldy z Taczanowskich Tarnowskiej (1846-1876) i Kamilli z Węgierskich Tarnowskiej (1823-1895), dobrodziei kościoła. W bocznych barokowych ołtarzach obrazy z XVIII w. Barokowe tabernakulum i ambona oraz rokokowa chrzcielnica, organy i szafa-komoda stojąca w zakrystii. Cennym obiektem jest rzeźbiona ława kolatorska z herbem Jelita, wykonana przez lokalnego rzemieślnika w XVII w. Obok kościoła murowana dzwonnica, na której wiszą 3 dzwony: boczne z 2 poł. XV w. i środkowy z 1531 r. Plebania murowana z 1872 r.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[1] na listę zabytków wpisany jest obiekt:

  • kościół parafialny pw. św. Stanisława, 1875, nr rej.: 11 z 22.08.1977

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. [dostęp 19 września 2008].