Uniwersalne okręty desantowe typu Dokdo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty desantowe typu Dokdo
ROKS Dokdo (LPH 6111) - Invincible Spirit.jpg
Opis typu
Kraj budowy Korea Południowa Korea Południowa
Użytkownicy Naval Jack of South Korea.svg Korea Południowa
Stocznia HHI, Pusan
Wejście do służby 2007
Planowane okręty 3
Zbudowane okręty 1
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 14 300 t
pełna: 18 800 t
Długość 199 m
Szerokość 31 m
Zanurzenie 6,5 m
Napęd silniki wysokoprężne 30 600 kW
Prędkość ok. 23 węzły[1]
Załoga 426[1]
Uzbrojenie 1 wyrzutnia pocisków plot RAM
2 zestawy obrony bezpośredniej Goalkeeper kaliber 30 mm
Wyposażenie lotnicze 15 śmigłowców
Sylwetka „Dokdo”
„Dokdo” od góry
Amerykański śmigłowiec SH-60F podchodzi do lądowania

Uniwersalne okręty desantowe typu Dokdopołudniowokoreańskie okręty desantowe-doki, z których pierwszy „Dokdo” wszedł do służby w 2007. Przewidywana jest budowa dalszych okrętów. Okręty znane były na etapie budowy także pod oznaczeniem LPX (Landing Platform – Experimental)[1]. „Dokdo” stał się największym okrętem zbudowanym dla marynarki Korei Południowej[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 2001 prezydent Korei Południowej Kim Dae-jung ogłosił projekt rozwoju marynarki wojennej zakładający powstanie do 2020 roku do trzech grup szybkiego reagowania składających się z nowych koreańskich niszczycieli typu KDX-2 i 3, fregat rakietowych FFX, a także nowych okrętów desantowych. Okrętem flagowym każdej z grup ma być okręt desantowy typu Dokdo[1].

Głównym zadaniem nowych okrętów będzie przeprowadzanie operacji desantowych i wsparcie walczących oddziałów. Pod względem wymiarów okręt dorównuje takim lotniskowcom jak „Principe de Asturias” i „Chakri Naruebet”, jednak zgodnie z oficjalnymi deklaracjami władz Korei Południowej nie będzie wykorzystywany jako lotniskowiec, pomimo że przystosowanie okrętu do tej roli wymaga tylko drobnych zmian konstrukcyjnych. Istnieją plany zakładające wykorzystanie jednostek typu Dokdo w misjach pokojowych ONZ i w trakcie udzielania pomocy ofiarom klęsk żywiołowych. Mogą one pełnić także funkcje okrętów dowodzenia[2]. Budowa pierwszego okrętu serii, który otrzymał imię „Dokdo” (독도) od koreańskich wysp na Morzu Japońskim (będących przedmiotem sporu z Japonią) rozpoczęła się w 2003 roku w stoczni Han-jin Heavy Industries & Constructions (HHI) w Pusan[1]. Wodowanie okrętu miało miejsce 12 lipca 2005, wejście do służby nastąpiło 3 lipca 2007[3]. Nosi on numer taktyczny LPH-6111. Z powodów budżetowych budowa dalszych jednostek została odroczona, lecz przewidywana jest budowa drugiego okrętu „Marado”. Koszt budowy jednostki szacowany jest na 266,2 miliona USD[1].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Okręty mają konstrukcję typową dla uniwersalnych okrętów desantowych, z ciągłym pokładem lotniczym o prostokątnym obrysie na całej długości i szerokości. Długość całkowita wynosi 199 m, szerokość 31 m[1]. Wyporność standardowa wynosi 14 300 t, a pełna 18 800 t[1]. Na prawej burcie na pokładzie lotniczym, typowo dla okrętów lotniczych, umieszczona jest długa nadbudówka o gładkich pochyłych ścianach. W jej przedniej części na najwyższej kondygnacji jest przeszklone główne stanowisko dowodzenia, a za nim z lewej strony nadbudówki, nad pokładem lotniczym, jest wystające stanowisko kontroli lotów[2]. Na dachu znajdują się dwa maszty stanowiące podstawy dla anten oraz dwa kominy, ukształtowane w formie graniastosłupów. Pokład ma wyznaczone pięć stanowisk do startu śmigłowców, po lewej stronie[2]. Znajdują się na nim dwa podnośniki lotnicze, przed i za nadbudówką[2]. Przed nadbudówką, na skraju pokładu obok podnośnika jest żuraw ładunkowy. Pod pokładem lotniczym znajduje się pokład hangarowy. Na niższym pokładzie znajdują się przede wszystkim pomieszczenia bytowe, dla załogi i 720 żołnierzy[2]. Załadunek umożliwia furta w prawej burcie[2]. Znajduje się tam też Bojowe Centrum Informacyjne[2]. Poniżej znajduje się pokład ładunkowy do transportu ciężkiej techniki, jak czołgi, a w części rufowej zatapialny dok, zamykany od tyłu dwudzielną rampą[2].

Okręt zabiera do zatapialnego doku dwa koreańskie poduszkowce desantowe LSF-2 lub ich amerykański odpowiednik LCAC, albo cztery barki desantowe typu LCM-8 lub sześć LCU Mk 10[4]. Razem z poduszkowcami może transportować 10 czołgów K1A1 i 720 żołnierzy desantu (batalion piechoty morskiej), albo 70 czołgów lub 200 ciężarówek[2]. Można też zabierać pływające transportery opancerzone LVTP-7, wyładowywane bezpośrednio z doku[1]. Na okręcie może bazować 15 średnich śmigłowców Sikorsky UH-60 Black Hawklub podobnych, albo szturmowych Bell AH-1 Cobra[2]. Nie przewiduje się bazowania na okręcie samolotów krótkiego lub pionowego startu i lądowania (STOVL, VTOL, V/STOL), jak AV-8B Harrier II i brak jest skoczni ułatwiającej start samolotom, lecz pokład wyłożony jest uretanem znoszącym wysokie temperatury gazów silników odrzutowych[2].

Uzbrojenie obronne okrętu składa się z wyrzutni Mk 43 pocisków przeciwlotniczych krótkiego zasięgu RIM-116 RAM umieszczonej na dachu z przodu nadbudówki, nad pomostem dowodzenia, oraz dwóch zestawów artyleryjskich obrony bezpośredniej kalibru 30 mm Goalkeeper (jeden na dachu na końcu nadbudówki, a drugi umieszczony na końcu pokładu na dziobie)[5]. Możliwe jest zamontowanie w przyszłości wyrzutni pocisków przeciwlotniczych krótkiego zasięgu ESSM przed nadbudówką[5].

Napęd stanowią cztery silniki wysokoprężne SEMT Pielstick (MAN Diesel) 16 PC2.5 STC zmontowane przez koreańską firmę DIHCO, o mocy po 7650 kW, napędzające dwie pięciołopatowe śruby[5]. Silniki umieszczone są parami w dwóch siłowniach. Za śrubami umieszczone są dwa klasyczne stery. W części dziobowej okręt ma ster strumieniowy[5].

Wyposażenie radioelektroniczne[5]:

  • radar trójwspółrzędny dozoru powietrznego Thales SMART-L
  • radar dozoru ogólnego Thales MW 08
  • radar nawigacyjny SPS-95K
  • głowica optroniczna Sagem Vampir MB
  • system walki radioelektronicznej SLQ-200(V)5K Sonata
  • systemy łączności
  • system przeciwtorpedowy SLQ-260X TACM
  • wyrzutnie celów pozornych EADS Dagaie Mk 2

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Grotnik 2011 ↓, s. 18–19.
  2. a b c d e f g h i j k Grotnik 2011 ↓, s. 20.
  3. Grotnik 2011 ↓, s. 18, 21.
  4. Grotnik 2011 ↓, s. 11.
  5. a b c d e Grotnik 2011 ↓, s. 19–21.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Grotnik. Uniwersalny okręt desantowy Dokdo. „Morze, Statki i Okręty”. 1/2011. XVI (109), s. 18–21, styczeń 2011. Warszawa: Magnum-X. ISSN 1426-529X. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]