Unsuk Chin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Unsuk Chin
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1961
Seul
Pochodzenie koreańskie
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód kompozytorka
Unsuk Chin
Imię koreańskie
Hangul 진은숙
Hancha 陳銀淑
Transkrypcja poprawiona Jin Eun-suk
Transkrypcja MCR Chin Ŭn-suk

Unsuk Chin (ur. 14 lipca 1961 w Seulu)[1][2]koreańska kompozytorka, od 1988 mieszkająca na stałe w Berlinie[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiowała kompozycję u Sukhi Kanga (ucznia Borisa Blachera i Isanga Yuna)[3] w Narodowym Uniwersytecie Seulskim, a w latach 1985–1988 u Györgya Ligetiego w Wyższej Szkole Muzyki i Teatru w Hamburgu[1][2][3]. Po ukończeniu studiów przeniosła się do Berlina i przez dekadę pracowała jako niezależny kompozytor w Studiu Muzyki Elektronicznej przy Uniwersytecie Technicznym w Berlinie, gdzie zrealizowała kilka kompozycji elektronicznych[2][3].

Otrzymała zamówienia od czołowych instytucji i organizacji muzycznych, a jej kompozycje były wykonywane m.in. przez Filharmoników Berlińskich, Filharmonię Nowojorską, Orkiestrę Symfoniczną BBC, Chicagowską Orkiestrę Symfoniczną, Londyńską Orkiestrę Filharmoniczną, Los Angeles Philharmonic Orchestra, Bostońską Orkiestrę Symfoniczną, Orkiestr Gewandhaus w Lipsku, londyńską Philharmonia Orchestra, Tokijską Orkiestrę Symfoniczną, Orchestre Philharmonique de Radio France, Oslo Philharmonic Orchestra, Montreal Symphony Orchestra oraz Ensemble InterContemporain, Ensemble Modern, Kronos Quartet, The Hilliard Ensemble, Klangforum Wien, Arditti Quartet, London Sinfonietta, pod dyrekcją takich wiodących dyrygentów jak Simon Rattle, Gustavo Dudamel, Alan Gilbert, Kent Nagano, Esa-Pekka Salonen, David Robertson, Peter Eötvös, Myung-Whun Chung, George Benjamin, Susanna Mälkki, Jukka-Pekka Saraste, Leif Segerstam, Hannu Lintu, Jakub Hrůša i innych[2].

Była kompozytorką rezydentką ważnych festiwali muzycznych (Lucerne Festival, Festival d'Automne à Paris, Stockholms Konserthus Tonsättarfestival, BBC Symphony's Total Immersion Festival) i orkiestr (Niemieckiej Orkiestry Symfonicznej w Berlinie, Melbourne Symphony Orchestra). W latach 2006-2017 jako kompozytorka rezydentka w Seulskiej Orkiestrze SymfonicznejInformacje powiązane z artykułem „Seoul Philharmonic Orchestra” w Wikidanych zainicjowała i nadzorowała cykle koncertów muzyki współczesnej. W latach 2011–2020 była dyrektorem artystycznym cyklu Music of Today w Philharmonia Orchestra w Londynie[2][4]. Od sezonu 2019/2020 pełni funkcję kompozytora rezydenta w NDR Elbphilharmonie Orchester w Hamburgu[2][5].

Wybrane nagrody[edytuj | edytuj kod]

(na podstawie materiału źródłowego[2])

Wybrane kompozycje[edytuj | edytuj kod]

(na podstawie materiału źródłowego[2])

Opera

Utwory orkiestrowe

  • Rocaná na ork. (2008)
  • Graffiti na ork. kameralną lub małą ork. (2013)
  • Mannequin na ork. (2015)
  • Chorós Chordón na ork. (2017, zrewid. 2020)
  • Frontispiz für Orchester (2019)
  • SPIRA - Concerto for orchestra (2019)
  • subito con forza na ork. (2020)

Utwory na instrument solowy i orkiestrę

  • Piano Concerto (1997)
  • Violin Concerto (2001)
  • Cello Concerto (2008, zrewid. 2013)
  • Šu na sheng i ork. (2009)
  • Clarinet Concerto (2014)

Utwory kameralne

  • Fantaisie mécanique dla 5 instrumentalistów (1994, zrewid. 1997)
  • ParaMetaString na kwartet smyczkowy i taśmę (1996)
  • Xi na zespół mieszany, 2 instr. lub więcej (1998)
  • Gougalon (Scenes from a Street Theater) na zespół mieszany, 2 instr. lub więcej (2009/2011)
  • Fanfare chimérique na dwa zespoły instr. dętych (drewnianych i blaszanych) oraz instr. elektron. (2011)
  • cosmigimmicks na zespół (2012)

Utwory fortpianowe

  • Piano Etude No. 2 (Sequenzen) (1995, zrewid. 2003)
  • Piano Etude No. 3 (Scherzo ad libitum) (1995, zrewid. 2003)
  • Piano Etude No. 4 (Scalen) (1995, zrewid. 2003)
  • Piano Etude No. 1 (in C) (1999, zrewid. 2003)
  • Piano Etude No. 6 (Grains (2000)
  • Piano Etude No.5 (Toccata) (2003)
  • Piano Etudes (2003)

Utwory wokalne

  • Die Troerinnen na 3 głosy żeńskie, chór żeński i ork. (1986, zrewid. 1990)
  • Akrostichon-Wortspiel na sopran i zespół (1991, zrewid. 1993)
  • Miroirs des temps na ATTB[a] i ork. (1999, zrewid. 2001)
  • Kalá na sopran, bas, chór mieszany i ork. (2000)
  • snagS&Snarls na sopran i ork. (2004)
  • Cantatrix Sopranica na 2 soprany, kontratenor i zespół (2005)
  • Le Silence des Sirènes na sopran i ork. (2014)
  • Le Chant des Enfants des Étoiles na chór mieszany, chór dziecięcy, organy i ork. (2016)

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. SATB = sopran, alt, tenor, bas

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Arnold Whittall, Chin, Unsuk, Oxford Music Online. Grove Music Online, 20 stycznia 2001, DOI10.1093/gmo/9781561592630.article.53607, via Oxford University Press [dostęp 2020-10-25] (ang.).
  2. a b c d e f g h i Unsuk Chin, Boosey & Hawkes, luty 2019 [dostęp 2021-01-21] (ang. • niem.).
  3. a b c Laurent Feneyrou, Portrait Unsuk Chin, Le Festival d’Automne à Paris [dostęp 2021-01-21] (fr. • ang.).
  4. Music of Today: thank you to Artistic Director Unsuk Chin, Philharmonia, 14 maja 2020 [dostęp 2021-01-21] (ang.).
  5. Composer in Residence Unsuk Chin im Porträt, NDR [dostęp 2021-01-21] (niem.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]