Upadek zbuntowanych aniołów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Upadek zbuntowanych aniołów
Ilustracja
Autor Peter Paul Rubens
Rok wykonania ok. 1619
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 288 × 225 cm
Muzeum Stara Pinakoteka

Upadek zbuntowanych aniołów – obraz flamandzkiego malarza Petera Paula Rubensa namalowany ok. 1619 roku.

Obraz namalowany w 1619 roku jest jednym z trzech dzieł poruszających temat sądu ostatecznego. Wraz z pozostałymi, Wielkim Sądem Ostatecznym i Małym Sądem Ostatecznym (Strącenie potępionych) znajduje się w Starej Pinakotece w Monachium. Jego ikonografia zaczerpnięta została z Ewangelii Mateusza oraz z Apokalipsy św. Jana. Dzieło poprzez swą symbolikę nawiązuje do wizji dantejskiego piekła.

Obraz przedstawia Michała Archanioła (u góry obrazu) wraz z aniołami spychającego potępionych aniołów do piekła. Z jego tarczy bije oślepiający blask rozświetlający spadające ciała w ciemna otchłań. Przedstawiając nagie ciała mężczyzn i kobiet, Rubens dał wyraz swojej pasji w ukazywaniu różnych form anatomicznych pod każdym możliwym kątem w każdej możliwej pozie.
W środkowej części obrazu widać otyłe postacie ze zdeformowanymi twarzami, których ciała są rozszarpywane przez bestie. W dolnej części obrazu gromadzą się inne monstra i smoki pożerające potępione ciała. Okrutne postacie są alegorią grzechów głównych m.in. lew przedstawia gniew, wąż pychę, a pies zawiść.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Warszawska: Peter Paul Rubens. Warszawa: Firma Księgarska Jacek i Krzysztof Olesiuk, 2006. ISBN 83-7423-385-0.