Upaniszada Bryhadaranjaka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Upaniszada Bṛyhadāraṇjaka (dewanagari बृहदारण्यक उपनिषद्, Bṛihadāraṇyaka upaniṣad, pol. Wielka leśna upaniszada) – upaniszada należąca do grupy najstarszych, pochodząca z 700 roku p.n.e.[1] Jej tekst zawiera zakończenie aranjaki w Śatapathabrahmanie (księga XIV ).[2]

Naucza o zasadzie ponownych narodzin (punardźanman) w rodzinie zgodnej z rachunkiem zasług i przewinień z poprzedniego wcielenia oraz o procesie wyzwolenia moksza. [3]

Przekłady polskie[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Upanisads, Oxford World's Classics, Oxford, New York: Oxford University Press, 15 czerwca 2008, ISBN 978-0-19-954025-9 [dostęp 2021-05-30].
  2. Eugeniusz Słuszkiewicz: Pradzieje i legendy Indii. Wyd. 1. Warszawa: Iskry, 1980, s. 300-303. ISBN 83-207-0122-8.; Eugeniusz Słuszkiewicz: Pradzieje i legendy Indii. Wyd. 2 popr. i uzup.. Warszawa: Dialog, 2001, s. 266-267. ISBN 83-207-0122-8.
  3. Georg Feuerstein: Joga - Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo BRAMA, 2004, s. 59. ISBN 83-914652-5-X.