Uprowadzenie Agaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uprowadzenie Agaty
Gatunek melodramat, komedia
Data premiery 20 sierpnia 1993
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 76 min
Reżyseria Marek Piwowski
Scenariusz Marek Piwowski
Główne role Karolina Rosińska
Sławomir Federowicz
Jerzy Stuhr
Janusz Rewiński
Pola Raksa
Grzegorz Kowalczyk
Jacek Braciak
Muzyka Seweryn Krajewski
Zdjęcia Andrzej Jaroszewicz
Scenografia Andrzej Przedworski
Kostiumy Małgorzata Stefaniak
Produkcja Heritage Film i spółka Tor International

Uprowadzenie Agaty – polski film fabularny z 1993 roku w reżyserii Marka Piwowskiego.

Twórcy filmu[edytuj]

Obsada[edytuj]

Fabuła[edytuj]

Cygan postanawia uciec z więzienia, choć za tydzień ma wyjść na wolność. Zaskoczonym współwięźniom tłumaczy, że nie może stracić tego tygodnia, bo może się on okazać najlepszym w jego życiu. Poza tym jest wiosna i on się zakochał, chociaż jeszcze nie wie w kim. Tymczasem Agata, córka ważnego polityka, po raz pierwszy w życiu wyrusza na wakacje bez rodziców. Wybiera się z dwoma kolegami ich luksusowym samochodem. Cygan i Agata poznają się na stacji benzynowej. Zakochują się w sobie z wzajemnością, jednak rodzice dziewczyny nie zgadzają się na ten związek. Robią wszystko, żeby młodzi nie mogli być ze sobą razem. Dziewczyna ląduje w zakładzie psychiatrycznym, a chłopak jest ścigany przez policję. Wszystko to sprawia, że Agata i Cygan postanawiają razem uciec, ukryć się przed rodzicami dziewczyny i wziąć cygański ślub. Historia kończy się tragicznie. Cygan postanawia poślubić Agatę w ceremonii braterstwa krwi w otoczeniu bezdomnych. Po wyciągnięciu noża do nacięcia palców zostaje zastrzelony przez policyjnego snajpera.

Kontrowersje[edytuj]

W recenzjach film opisywano jako oparty na historii Macieja Malisiewicza i Moniki, córki wicemarszałka Sejmu Andrzeja Kerna. Historia ucieczki Moniki została nagłośniona w 1992 roku przez reportaż "Mezalians" Jacka Hugo-Badera w "Gazecie Wyborczej". Ze względu na przerysowanie w filmie negatywnej roli ojca (prawicowego polityka) media sugerowały, że nakręcony w ciągu trzech miesięcy (po 17 latach przerwy w tworzeniu filmów przez Piwowskiego) film powstał na polityczne zamówienie. Film miał premierę zaledwie miesiąc przed wyborami parlamentarnymi, z udziału w których zrezygnował Kern, wcześniej popularny polityk PC. Producentem filmu był związany z lewicą Lew Rywin. Zarówno Piwowski, jak i Rywin byli wcześniej tajnymi współpracownikami SB[1][2][3][4].

W wywiadzie dla "Dziennika Łódzkiego" sama Monika Kern stwierdziła: „Ten film jest zresztą luźno związany z moją historią”, a przedstawienie w mediach "afery" nazwała "gigantyczną manipulacją"[5].

Nagrody[edytuj]

Przypisy

  1. Agnieszka Rybak: Najłatwiej zabić gazetą. Rzeczpospolita, 2007.
  2. Dorota Kania: Najsłynniejsze prowokacje III Rzeczypospolitej. Niezależna, 2007.
  3. Leszek Kraskowski. To nie jest kącik złamanych serc. „Życie Warszawy”, 1992. 
  4. Jagienka Wilczak. Spod klosza. „Polityka”, 1992. 
  5. Joanna Leszczyńska: Monika Kern o swojej ucieczce: ta historia scaliła naszą rodzinę. Dziennik Łódzki, 2012.

Linki zewnętrzne[edytuj]