Urban VII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Urban VII
Urbanus Septimus
Giambattista Castagna
Papież
Urban VII
Herb Urban VII
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1521
Rzym
Data i miejsce śmierci 27 września 1590
Rzym
Papież
Okres sprawowania 15 – 27 września 1590
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 30 marca 1553
Nominacja biskupia 1 marca 1553
Sakra biskupia 4 kwietnia 1553
Kreacja kardynalska 12 grudnia 1583
Pontyfikat 15 września 1590

Urban VII (łac. Urbanus VII, właśc. Giambattista Castagna; ur. 4 sierpnia 1521 w Rzymie, zm. 27 września 1590 tamże[1]) – papież w okresie od 15 do 27 września 1590[2].

Życiorys[edytuj]

Był synem szlachcica genueńskiego Cosimo Castagny oraz Constanzy Ricci Jacobacci, spokrewniony przez matkę z kilkoma kardynałami: Domenico Giacobazzim (kreowanym w 1517), Cristoforo Giacobazzim (1536) i Girolamo Verallim (1549)[3].

Studiował na kilku włoskich uniwersytetach, w tym na Bolońskim, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[3]. Pracował przy Kurii Rzymskiej jako prawnik, w okresie pontyfikatu Juliusza III był referendarzem Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości i Apostolskiej Sygnatury Łaski[3]. Otrzymał tytuł papieskiego prałata domowego. Towarzyszył kardynałowi Veralliemu w misji legata we Francji[1].

1 marca 1553 został mianowany arcybiskupem Rossano[1]. Wiązało się to z koniecznością przyjęcia święceń – 30 marca 1553 Castagna otrzymał w Rzymie niższe i wyższe święcenia do kapłańskich włącznie (z rąk Filippo Archinto, biskupa Saluzzo)[3]. 4 kwietnia sakry biskupiej udzielił mu kardynał Girolamo Veralli[3].

Sprawował także liczne funkcje w Państwie Kościelnym. Był gubernatorem Fano (od 14 czerwca 1555), komisarzem apostolskim Citta di Castello (1559), gubernatorem Perugii i Umbrii (1559-1560). Uczestniczył w obradach soboru trydenckiego (1562-1563)[1], kierował kilkoma kongregacjami. We wrześniu 1565 był audytorem kardynała Ugo Boncompagniego (przyszłego papieża Grzegorza XIII) przy okazji sprawowania przez tego ostatniego funkcji legata w Hiszpanii.

Od 1565 Campagna sprawował samodzielne misje dyplomatyczne. W latach 1565-1572 był nuncjuszem w Hiszpanii[2], 1573-1577 w Wenecji. W 1573 zrezygnował z funkcji arcybiskupa Rossano. 1576-1577 gubernator Bolonii; 1578-1580 jako legat we Flandrii i Kolonii reprezentował papieża Grzegorza XIII na układach pokojowych króla Hiszpanii Filipa II ze Zjednoczonymi Prowincjami.

W Kurii Rzymskiej pełnił funkcję konsultora (radcy) w Świętym Oficjum oraz Świętej Consulcie[1]. 12 grudnia 1583 został mianowany kardynałem, z tytułem prezbitera S. Marcello[1]. W latach 1584-1585 legat w Bolonii; od 19 listopada 1586 zajmował stanowisko Inkwizytora Generalnego Świętego Oficjum. Uczestniczył w konklawe 1585 a na następnym sam został wybrany na papieża (15 września 1590)[1].

Przyjął imię Urbana VII. Był to jeden z najkrótszych pontyfikatów; papież zmarł po 12 dniach na malarię, nie został nawet koronowany[1]. Pochowany początkowo w patriarchalnej Bazylice Watykańskiej, w 1606 zwłoki przeniesiono do bazyliki Najświętszej Maryi Panny powyżej Minerwy w Rzymie.

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 381-382. ISBN 83-06-02633-0.
  2. a b Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 139. ISBN 83-7006-437-X.
  3. a b c d e Castagna, Giambattista (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-08-22].

Bibliografia[edytuj]