Urbanowo (Poznań)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Poznania Urbanowo
Część miasta Poznania
Ilustracja
Ulica Michała Drzymały na Urbanowie (2010)
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Miasto Poznań
Dzielnica Osiedle Sołacz
Tablice rejestracyjne PO
brak współrzędnych
Portal Portal Polska
Urbanowo w początkach XX w.

Urbanowo – część Poznania zlokalizowana w obrębie osiedla samorządowego Sołacz, na wschód od właściwego Sołacza, na południe od Osiedla Słowiańskiego i na północ od doliny Bogdanki. Obecnie granicę wschodnią stanowi trasa PST. Nazwa Urbanowa powoli wychodzi z użycia i jest zapominana – na jego terenie powstało w latach 60. i 70. XX w. Osiedle Słowiańskie i właśnie z nim utożsamiane jest obecnie Urbanowo, mimo że jednostki te pokrywają się tylko częściowo.

Przyłączenie do Poznania[edytuj | edytuj kod]

Urbanowo przyłączono do Poznania późno, bo dopiero 1 kwietnia 1933, wraz z Golęcinem. Stało się to z inicjatywy Władysława Czarneckiego, który dostrzegł, że przy wcześniejszym rozszerzeniu granic miasta w 1925, nie wzięto pod uwagę tych terenów.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Stara zabudowa Urbanowa rozciąga się wzdłuż ulicy Urbanowskiej, która to nazwa przypomina historyczną część miasta. Ponadto starsze zabudowania znajdują się także przy ul. Michała Drzymały. Do lat 80. XX w. przy ul. Urbanowskiej istniał zespół unikalnej zabudowy szachulcowej z końca XIX w., ale z uwagi na fatalny stan techniczny większość tych domów została rozebrana – pozostały dwa: przy ul. Urbanowskiej 3 i 11 (ten drugi otynkowany). Nowa zabudowa stara się w części imitować mur pruski.

Obecnie na zabudowę Urbanowa składa się mozaika stylów. Na północy dominują bloki wielorodzinne z lat 60. XX w., a na południu powojenne domy jednorodzinne, współczesne plomby (w tym nawiązujące stylowo do dawnej zabudowy szachulcowej), nieliczne zabudowania z przełomu XIX i XX w. oraz bloki z lat 40. XXw., kryte dachami dwuspadowymi. Dzielnica bogata jest w starą zieleń. Ulice Urbanowska i Drzymały mają charakter alei kasztanowych.

Mieszkańcem ulicy Urbanowskiej był Wincenty Pokrywka (1884-1949) - długoletni prezes Sokoła na Winiarach, dowódca oddziału powstańczego w 1918, inicjator budowy winiarskiego pomnika poległych. 26 grudnia 1922 odznaczony został Krzyżem Walecznych przez gen. Kazimierza Raszewskiego[1].

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Dojazd zapewniają autobusy MPK Poznań – linie 78 i 82 (przystanki – Sochaczewska i os. Słowiańskie; ten pierwszy jest jednokierunkowy). Ulica Urbanowska ma częściowo starą nawierzchnię brukową.

Galeria zdjęć[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ewa Burchard, Katarzyna Stelmachowska, Winiary jakie pamiętamy... Dawny Poznań i jego mieszkańcy w fotografiach i wspomnieniach, Wagros, Poznań, 2014, s.22, ​ISBN 978-83-63685-34-8

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]