Uri Caine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Uri Caine
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1956
Filadelfia
Instrumenty fortepian
Gatunki jazz, muzyka poważna
Współpracownicy
John Zorn, Questlove
Strona internetowa

Uri Caine (ur. 8 czerwca 1953 w Filadelfii[1]) – amerykański pianista klasyczny i jazzowy.

Urodził się w Filadelfii. Jego ojciec był profesorem prawa na Temple University, matka poetką i nauczycielką[1]. Jest żydowskiego pochodzenia[2]. Studiował muzykę na University of Pennsylvania[3]. Jego pierwszymi nauczycielami byli Bernard Pfeiffer i George Crump[4]. Jeszcze w czasie studiów Caine grywał w klubach jazzowych[1]. W 1992 roku zadebiutował albumem zatytułowanym Sphere Music.

W swojej twórczości Caine łączy elementy jazzu, muzyki poważnej (interpretował dla wytwórni Winter & Winter m.in. utwory Mahlera, Beethovena, Bacha, Wagnera i Schumanna[3]), muzyki elektronicznej oraz muzyki żydowskiej. Związany jest z ruchem Radical Jewish Culture i sceną New York Downtown. Współpracował m.in. z Hankiem Mobleyem, Freddiem Hubbardem, Johnem Zornem, Donem Byronem.

W 2001 roku nagrał album pt. The Philadelphia Experiment z perkusistą The Roots Ahmirem "Questlove'em" Thompsonem i Christianem McBride'em. Wszyscy trzej artyści pochodzą z Filadelfii, choć reprezentują różne style muzyczne[5].

W 2009 roku był nominowany do nagrody Grammy za The Othello Syndrome[3].

Występując w ramach festiwalu Jazztopad we Wrocławiu w 2011 roku, zagrał specjalnie na tę okazję skomponowane utwory[4].

Ma żonę Jan, z którą mieszka w Nowym Jorku[3].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sphere Music (JMT Records, 1992)
  • Toys (JMT, 1995)
  • Blue Wail (Winter & Winter, 1997)
  • Wagner e Venezia (Winter & Winter, 1997)
  • Nigunim (Winter & Winter, 1998)
  • Urlicht/Primal Light (Winter & Winter, 1998)
  • Keter (Winter & Winter, 1999)
  • Blue Wail (Winter & Winter, 1999)
  • Sidewalks of New York: Tin Pan Alley (Winter & Winter, 1999)
  • Gustav Mahler in Toblach: I Went Out This Morning Over the Countryside (Winter & Winter, 1999)
  • Zohar Keter (Knitting Factory Works, 1999)
  • Love Fugue Robert Schumann (Winter & Winter, 2000)
  • Goldberg Variations (Winter & Winter, 2000)
  • The Philadelphia Experiment (Ropeadope Records, 2001)
  • Bedrock (Witner & Winter, 2002)
  • Solitaire (Winter & Winter, 2002)
  • Rio (Winter & Winter, 2002)
  • Diabelli Variations (Ludwig Van Beethoven) (Winter & Winter, 2003)
  • Gustav Mahler: Dark Flame (Winter & Winter, 2004)
  • Live at the Village Vanguard (Winter & Winter, 2004)
  • Shelf-Life (jako Bedrock, Winter & Winter, 2005)
  • Moloch: Book of Angels Volume 6 (Tzadik, 2006)
  • Think (z Paolo Fresu, Blue Note, 2006)
  • Plays Mozart (Winter & Winter, 2006)
  • Classical Variations (Winter & Winter, 2007)
  • The Othello Syndrome (Winter & Winter, 2008)
  • Plastic Temptation (jako Bedrock, Winter & Winter, 2010)
  • Mahler-Caine: The Drummer Boy (Winter & Witner, 2011)
  • Azoy Tsu Tsviet (z Joelem Rubinem, Tzadik, 2011)
  • Siren (Winter & Winter, 2011)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Heather Phares: Uri Caine Biography (ang.). AllMusic.com. [dostęp 2013-08-11].
  2. Jazztopad: Na finał Uri Caine / Ben Perowski / Lutosławski Quartet. jazzarium.pl. [dostęp 2013-08-12].
  3. a b c d Biography (ang.). Uri Caine Homepage. [dostęp 2013-08-11].
  4. a b Milena Fabicka: Muzyka jako rzeźba! – wywiad z Uri Cainem. jazzarium.pl. [dostęp 2013-08-12].
  5. Opis płyty na stronie Ropeadope Records (dostęp 2013-08-12).