Urim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Urim
אורים
ilustracja
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Południowy
Wysokość 96 m n.p.m.
Populacja (2009)
• liczba ludności

493
Kod pocztowy 85530
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Urim
Urim
Ziemia31°18′15″N 34°31′25″E/31,304167 34,523611
Portal Portal Izrael

Urim (hebr. אורים; pol. Światła; oficjalna pisownia w ang. Urim) - kibuc położony w Samorządzie Regionu Eszkol, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest położony w północno-zachodnim skraju pustyni Negew, w odległości około 22 kilometrów od Morza Śródziemnego i 25 kilometrów na zachód od miasta Beer Szewa. Wzdłuż zachodniej granicy kibucu przebiega wadi strumienia Besor, w którym znajduje się Park Narodowy Eszkol.

W jego otoczeniu jest miasto Ofakim, moszawy Pattisz, Ohad i En ha-Besor, kibuce Ce’elim, Gewulot, Magen i Re’im, oraz wioska rehabilitacyjna Ale Negew. Na wschód od kibucu znajduje się baza wojskowa Urim.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba mieszkańców Urim[1]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kibuc Urim został założony w nocy z 5 na 6 października 1946, jako jedno z jedenastu osiedli żydowskich utworzonych w północnej części pustyni Negew w ramach operacji „11 Punktów na Negewie” (hebr. הנקודות, 11 HaNekudot) realizowanej przez Agencję Żydowską. Celem było rozszerzenie granic przyszłego państwa żydowskiego, a jednocześnie budowa osiedli spełniających pierwszą linię obrony w przypadku wrogiej napaści. Założycielami była grupa żydowskich imigrantów z Bułgarii. Byli to członkowie syjonistycznej organizacji młodzieżowej Gordonia, którzy wcześniej przeszli szkolenie w rejonie miasta Ra’ananna w centrum kraju. Pierwotna lokalizacja kibucu była około 8 kilometrów na południe, w rejonie współczesnego kibucu Ce’elim.

Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w maju 1948 kibuc znalazł się w odciętej przez wojska egipskie żydowskiej enklawie na pustyni Negew. W trakcie operacji Awak w dniu 10 października oddano do eksploatacji pas Avaka 2 położony na północny wschód od kibucu Urim. Jeszcze tej samej nocy wylądował tutaj pierwszy samolot z zaopatrzeniem[2]. Kibuc doznał dużych zniszczeń od egipskiego ostrzału. Dopiero w październiku Siły Obronne Izraela zdołały przełamać egipskie linie i dotrzeć do kibucu.

Po wojnie kibuc przeniesiono w dzisiejszą lokalizację. W następnych latach osiedliło się tutaj wielu imigrantów z Ameryki Północnej[3].

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się ośrodek kultury z biblioteką. Z obiektów sportowych jest basen kąpielowy, centrum odnowy biologicznej, sala sportowa, siłownia i boisko do piłki nożnej.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci dowożone są autobusem do szkoły w pobliskim kibucu Magen.

Turystyka i rekreacja[edytuj | edytuj kod]

W kibucu jest stadnina koni, oferująca naukę jazdy konnej, zajęcia terapeutyczne i przejażdżki po okolicy.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Lokalna gospodarka opiera się na intensywnym rolnictwie. Uprawy rolne zajmują powierzchnię około 30 tys. hektarów, na których uprawia się pszenicę, jęczmień, ziemniaki, groch, warzywa i orzeszki ziemne. Jest tutaj hodowla bydła mlecznego i ferma drobiu. Sad obejmuje plantację cytrusów i jojoba.

W kibucu działa przedsiębiorstwo Noam Urim Enterprises Ltd. produkujące wyroby włókiennicze, płaszcze i koce. W listopadzie 1987 fabryka całkowicie spłonęła. Została jednak odbudowana i wyposażona w nowoczesne maszyny produkcyjne. Rozszerzono wówczas produkcję o poduszki, śpiwory, materiały tapicerskie i izolacyjne dla potrzeb budownictwa[4]. Jest tu także mała firma Sonral Lights produkująca specjalistyczne opakowania dla potrzeb transportu i przemysłu.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu jest ośrodek zdrowia i sklep wielobranżowy.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Z kibucu wyjeżdża się w kierunku wschodnim na drogę nr 234, po której minięciu wjeżdża się na teren bazy wojskowej Urim. Jadąc drogą nr 234 na północny zachód dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 241 i dalej do kibucu Re’im, natomiast jadąc na południe dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 22 i kibucu Ce’elim. Wzdłuż północnej granicy kibucu przebiega droga nr 241, którą jadąc na wschód dojeżdża się do moszawu Pattisz i dalej do miasta Ofakim, natomiast jadąc na zachód dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 232.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Centralne Biuro Statystyczne (hebr.). W: Centralne Biuro Statystyczne [on-line]. [dostęp 2011-08-30].
  2. Jehuda Wallach: Carta's Atlas of Israel. First Years 1948–1961. Jerusalem: Carta Jerusalem, 1978, s. 53-56.
  3. Kibuc Urim (hebr.). W: Centrum Informacyjne Negev [on-line]. [dostęp 2011-08-30].
  4. Noam Urim Enterprises Ltd. (ang.). W: Noam Urim Enterprises Ltd. [on-line]. [dostęp 2011-08-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]