Susłogon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Urocitellus)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Susłogon
Urocitellus[1]
Obolenskij, 1927[2]
Przedstawiciel rodzaju – susłogon falisty (U. undulatus)
Przedstawiciel rodzaju – susłogon falisty (U. undulatus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd wiewiórkokształtne
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina afrowiórki
Plemię świstaki
Rodzaj susłogon
Typ nomenklatoryczny

Spermophilus eversmanni Brandt, 1841 (= Mus undulatus Pallas, 1778)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Susłogon[4] (Urocitellus) – rodzaj ssaka z podrodziny afrowiórek (Xerinae) w rodzinie wiewiórkowatych (Sciuridae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Północnej oraz w północno-wschodniej Azji[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Gatunki zaliczone do Urocitellus charakteryzują się dłuższym włosem sierści, oraz mniejszym wymiarem czaszki niż przedstawiciele Cynomys (nieświszczuk) i Marmota (świstak). Są większe od gatunków siostrzanego rodzaju Xerospermophilus. Pod względem morfologicznym największe podobieństwo zachowują do gatunków z rodzaju Spermophilus (sensu stricto)[5].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Anisonyx: gr. ανισος anisos – nierówny, od negatywnego przedrostka αν- an-; ισος isos – równy; ονυξ onux, ονυχος onukhos – pazur[6]. Gatunek typowy: Anisonyx brachiura Rafinesque, 1817 (= Arctomys columbianus Ord, 1815).
  • Urocitellus: gr. ουρα oura – ogon; rodzaj Citellus Oken, 1816[2].

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie badań filogenetycznych z rodzaju Spermophilus (sensu lato)[7] wydzielono 12 gatunków i zgrupowano je w rodzaju Urocitellus. W obrębie rodzaju zgrupowano gatunki[5][4]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urocitellus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b S. Obolenskij. A preliminary review of the palaearctic sousliks (Citellus and Spermophilopsis). „Comptes Rendus de l’Academie des Sciences de l’URSS”. 12, s. 188, 1927 (ros.). 
  3. C.S. Rafinesque. Descriptions of seven new genera of North American Quadrupeds. „The American Monthly Magazine and Critical Review”. 2 (1), s. 45, 1817 (ang.). 
  4. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 213. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. a b c K.M. Helgen, F.R. Cole, L. Helgen & D.E. Wilson. Generic revision in the Holarctic ground squirrel genus Spermophilus. „Journal of Mammalogy”. 90 (2), s. 270–305, 2009 (ang.). 
  6. Palmer 1904 ↓, s. 104.
  7. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Spermophilus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2018-02-09]