Urs Kälin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Urs Kälin
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1966
Bennau, Szwajcaria
Klub SC Einsiedeln
Pierwsze punkty w PŚ 17.01 1989, Adelboden
(11. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 30.11 1989, Waterville Valley (1. miejsce – gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwajcaria
Igrzyska olimpijskie
Srebro Lillehammer 1994 Gigant
Mistrzostwa świata
Srebro Sälbach 1991 Gigant
Srebro Sierra Nevada 1996 Gigant
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1995/1996

Urs Kälin (ur. 26 lutego 1966 w Bennau) – szwajcarski narciarz alpejski, wicemistrz olimpijski i dwukrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W zawodach Pucharu Świata Urs Kälin zadebiutował w drugiej połowie lat 80. Pierwsze punkty wywalczył 17 stycznia 1989 roku w Adelboden, zajmując jedenaste miejsce w gigancie. W sezonie 1988/1989 punktował jeszcze pięciokrotnie, zajmując między innymi dziesiąte miejsce w supergigancie 26 lutego 1989 roku w Whistler. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 46. miejsce, a w klasyfikacji giganta był czternasty. Wystąpił wtedy też na mistrzostwach świata w Vail, gdzie zajął 27. miejsce w supergigancie i czternaste w gigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończył.

Pierwszy raz na podium zawodów tego cyklu stanął 30 listopada 1989 roku w Waterville Valley, zwyciężając w gigancie. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio Szweda Larsa-Börje Erikssona i Austriaka Günthera Madera. Było to jednak jego jedyne podium w sezonie 1989/1990, który zakończył na 36. pozycji. W kolejnym sezonie na podium stawał dwukrotnie, w obu przypadkach zajmując drugie miejsce w gigancie: 16 grudnia 1990 roku w Alta Badia oraz pięć dni później w Kranjskiej Gorze. W klasyfikacji generalnej był tym razem piętnasty, a w klasyfikacji giganta zajął czwarte miejsce. W lutym 1991 roku zdobył swój pierwszy medal na międzynarodowej arenie, zajmując drugie miejsce w gigancie podczas mistrzostw świata w Saalbach-Hinterglemm. Rozdzielił tam na podium Austriaka Rudolfa Nierlicha oraz Johana Wallnera ze Szwecji. Na tej samej imprezie zajął także ósme miejsce w supergigancie.

Na podium Pucharu Świata stawał ponownie w sezonie 1991/1992. Najpierw był trzeci w supergigancie 8 grudnia 1991 roku w Val d'Isère, a następnie zajął drugie miejsce w tej samej konkurencji 1 marca 1992 roku w Morioce. W klasyfikacji generalnej zajął 32. miejsce, jednak w klasyfikacji supergiganta uplasował się na szóstej pozycji. Z igrzysk olimpijskich w Albertville wrócił bez medalu. Wystąpił tylko w supergigancie, kończąc rywalizację na czternastym miejscu. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Morioce również wystąpił tylko jednej konkurencji. Tym razem był czwarty w gigancie, walkę o podium przegrywając z Johanem Wallnerem o 0,36 sekundy.

Kolejny medal wywalczył na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku, gdzie był drugi w gigancie. Już po pierwszym przejeździe Szwajcar zajmował drugie miejsce, tracąc do prowadzącego Austriaka Rainera Salzgebera 0,37 sekundy. W drugim przejeździe uzyskał czwarty czas, jednak łączny czas dał mu srebrny medal. Do zwycięzcy, Niemca Markusa Wasmeiera, stracił zaledwie 0,02 sekundy, a trzecie miejsce ze stratą 0,10 sekundy do Kälina zajął Christian Mayer z Austrii. W zawodach pucharowych nie stawał na podium, jego najlepszym wynikiem było piąte miejsce w gigancie w Aspen. Sezon 1993/1994 zakończył na 57. pozycji w klasyfikacji generalnej. Na podium zawodów tego cyklu wrócił 21 grudnia 1994 roku w Alta Badia, gdzie był drugi w gigancie. Kilkukrotnie plasował się w najlepszej dziesiątce, jednak nie stawał już na podium. W klasyfikacji generalnej sezonu 1994/1995 zajął 26. miejsce, a w gigancie był szósty.

Najlepsze wyniki w Pucharze Świata osiągnął w sezonie 1995/1996, kiedy to zajął dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji giganta był drugi za swym rodakiem, Michaelem von Grünigenem. Na podium plasował się sześć razy, w tym dwukrotnie zwyciężał: 6 stycznia we Flachau i 9 marca 1996 roku w Kvitfjell był najlepszy w gigancie. Triumf w Kvitfjell był jego ostatnim pucharowym zwycięstwem. W lutym 1996 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie zdobył kolejny srebrny medal w swej koronnej konkurencji. W zawodach tych najlepszy był Włoch Alberto Tomba, a trzecie miejsce zajął Michael von Grünigen.

Ostatnie podium w karierze wywalczył 30 listopada 1996 roku w Breckenridge, zajmując drugie miejsce w gigancie. Kälin startował jeszcze przez cztery kolejne lata, jednak bez większych sukcesów. Jego najlepszym wynikiem w zawodach Pucharu Świata w tym czasie był czwarte miejsce w gigancie wywalczone 14 grudnia 1997 roku w Val d'Isère. Był też między innymi dwunasty w gigancie na igrzyskach w Nagano w 1998 roku i czternasty podczas rozgrywanych trzy lata później mistrzostw świata w St. Anton. Trzykrotnie zdobywał mistrzostwo Szwajcarii, zwyciężając w gigancie w latach 1991, 1995 i 1996. W grudniu 2001 roku zakończył karierę.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
14. 16 lutego 1992 Francja Albertville Supergigant 1:13,04 min +2,18 s Norwegia Kjetil André Aamodt
2.Silver medal.svg 23 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Gigant 2:52,46 min +0,02 s Niemcy Markus Wasmeier
12. 19 lutego 1998 Japonia Nagano Gigant 2:38,51 min +2,66 s Austria Hermann Maier

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
27. 8 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:38,81 min +2,45 s Szwajcaria Martin Hangl
14. 9 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:37,66 min +3,71 s Austria Rudolf Nierlich
DNF 12 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Slalom 2:02,85 min - Austria Rudolf Nierlich
2. 23 stycznia 1991 Austria Saalbach Supergigant 1:26,73 min +2,59 s Austria Stephan Eberharter
2.Silver medal.svg 3 lutego 1991 Austria Saalbach Gigant 2:29,94 min +0,35 s Austria Rudolf Nierlich
4. 10 lutego 1993 Japonia Morioka Gigant 2:15,36 min +2,27 s Norwegia Kjetil André Aamodt
2.Silver medal.svg 23 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Gigant 1:58,63 min +0,44 s Włochy Alberto Tomba
12. 25 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Slalom 1:42,26 min +3,52 s Włochy Alberto Tomba
DNF1 12 lutego 1997 Włochy Sestriere Gigant 2:48,23 min - Szwajcaria Michael von Grünigen
14. 8 lutego 2001 Austria Sankt Anton Gigant 2:23,80 min +2,62 s Szwajcaria Michael von Grünigen

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Stany Zjednoczone Waterville Valley30 listopada 1989 (gigant)
  2. Austria Flachau6 stycznia 1996 (gigant)
  3. Norwegia Kvitfjell9 marca 1996 (gigant)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Alta Badia16 grudnia 1990 (gigant) – 2. miejsce
  2. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora21 grudnia 1990 (gigant) – 2. miejsce
  3. Francja Val d'Isère8 grudnia 1991 (supergigant) – 3. miejsce
  4. Japonia Morioka1 marca 1992 (supergigant) – 2. miejsce
  5. Włochy Alta Badia22 grudnia 1994 (gigant) – 2. miejsce
  6. Francja Tignes12 listopada 1995 (gigant) – 3. miejsce
  7. Stany Zjednoczone Vail17 listopada 1995 (gigant) – 3. miejsce
  8. Szwajcaria Adelboden16 stycznia 1996 (gigant) – 2. miejsce
  9. Austria Hinterstoder10 lutego 1996 (gigant) – 2. miejsce
  10. Stany Zjednoczone Breckenridge30 listopada 1996 (gigant) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]