Urzecze (województwo łódzkie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi Urzecze w woj. łódzkim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Urzecze
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat łowicki
Gmina Zduny
Liczba ludności (2011) 229[1]
Strefa numeracyjna (+48) 46
Kod pocztowy 99-440
Tablice rejestracyjne ELC
SIMC 0740168
Położenie na mapie gminy Zduny
Mapa lokalizacyjna gminy Zduny
Urzecze
Urzecze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Urzecze
Urzecze
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Urzecze
Urzecze
Położenie na mapie powiatu łowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu łowickiego
Urzecze
Urzecze
Ziemia52°06′26″N 19°45′22″E/52,107222 19,756111

Urzeczewieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Zduny.

Położenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży nad rzeką Bzurą około 14 kilometrów od miasta Łowicza[2].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Obok obecnej nazwy Urzecze występowała w historii również nazwa Urzyce[2]. Prawdopodobnie wywodzi się ona od położenia miejscowości w pobliżu rzeki Bzury - u rzeki.[potrzebny przypis]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość istnieje co najmniej od XV wieku i była wsią należącą do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego leżącą w powiecie orłowskim województwa łęczyckiego. Była jedną z wsi tzw. klucza łowickiego[3]. W 1460 arcybiskup Jan Odrowąż Sprowski na posiedzeniu kapituły generalnej w Gnieźnie nadał swemu krewnemu, kasztelanowi przemyskiemu, Dobkowi ze Sprowy Zyrawskiemu, dożywocie na wsiach arcybiskupich Urzecze i Maurzyce wraz z młynem urzeckim dołączając również dziesięciny z Maurzyc[2].

Wieś została odnotowana w historycznych dokumentach podatkowych. Na początku XVI wieku składała się z dwóch części folwarku oraz części należącej do chłopów, którzy płacili dziesięcinę z łanów kmiecych odprowadzanych do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. Folwark dworski natomiast płacił ją plebanowi w Zdunach[2]. Według regestu poborowego powiatu orłowskiego z 1576 wieś płaciła w sumie od 16 łanów, 1 zagrodnika, 3 komorników, 43 osadników, 2 łanów sołtysich. We wsi znajdowało się także 5 karczm, propinator, 1 rzeźnik, 1 stępne koło (napędzane kołem wodnym), a także młyn wodny o czterech kołach. W 1834 dziesięcina płacona z wiejskiego folwarku do Zdun wynosiła 11 korców i 15 garnców po 1 złotym i 17 groszy za korzec[2].

Po rozbiorach Polski wieś znalazła się w zaborze rosyjskim wchodząc w skład księstwa łowickiego. Jako miejscowość leżącą w gminie Bąków w parafii Sobota opisał ją XIX wieczny Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. W 1827 roku we wsi znajdowało się 45 domów z 392 mieszkańcami. W 1893 znajdowało się w niej 53 domy, w których mieszkało 451 mieszkańców oraz 56 osadników. Liczyła w sumie 1377 morg obszaru w tym: 862 morg roli, 95 łąk i 350 pastwisk oraz 70 nieużytków. W miejscowości znajdowała się szkoła początkowa[2].

16 września 1939 żołnierze Wehrmachtu zamordowali 14 mieszkańców, w tym dwójkę dzieci w wieku 1 i 4 lat[4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2017-07-02].
  2. a b c d e f Urzecze w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIII: Warmbrun – Worowo. Warszawa 1893.
  3. Województwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1998, s. 67.
  4. Józef Fajkowski, Jan Religa: Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1981, s. 376