Ustawa Claytona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ustawa Claytona (ang. Clayton Antitrust Act) - amerykańska ustawa antymonopolowa przyjęta w 1914. Przyjęta przez Kongres Stanów Zjednoczonych w celu uściślenia i rozszerzenia postanowień ustawy Shermana. Według ustawy Claytona, do działań nielegalnie ograniczających konkurencję zalicza się:

  • wyłączność handlową
  • połączenia poziome
  • połączoną dyrekcję
  • umowy wiązane

Ustawa zakazywała m.in. umów opartych na zasadzie, że kupujący nie będzie nabywał ani przechowywał produktów należących do konkurenta, umów o współdziałaniu pomiędzy akcjonariuszami dysponującymi kapitałem 1 miliona dolarów lub więcej oraz działań giełdowych, mających na celu wyeliminowanie konkurencji.

Ważnym postanowieniem tej ustawy było także wyłączenie spod pojęcia praktyk monopolistycznych działalności związków zawodowych i organizacji farmerskich[1].

Przypisy

  1. Krzysztof Michałek Na drodze ku potędze 1991, s. 192.