Ustawa o embargu (1807)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ustawa o embargu z 1807 roku
Państwo  Stany Zjednoczone
Ratyfikowano 22 grudnia 1807 roku
Cel ukrócenie rabunkowej działalności Francji i Wielkiej Brytanii względem Stanów Zjednoczonych

Ustawa o embargu z 1807 roku – uchwalona przez Kongres Stanów Zjednoczonych[1] nakładała pełne embargo na zaangażowane w wojnę Cesarstwo Francuskie oraz Wielką Brytanię[2].

Embargo było odpowiedzią na naruszanie neutralności Stanów Zjednoczonych poprzez zagarnianie amerykańskich okrętów handlowych wraz z towarami jako pryzu wojennego przez marynarki wojenne obu państw europejskich. Prócz tego Royal Navy stosowała przymusowe wcielanie obywateli amerykańskich do załóg okrętów wojennych[3]. Zarówno Wielka Brytania jak Francja uciekały się do plądrowania amerykańskich jednostek jako sposobu na podtrzymanie wysiłku wojennego[4]. Incydent „Chesapeake”-„Leopard” był najjaskrawszym i najboleśniejszym przykładem tej polityki dla obywateli młodego państwa[1][5].

Prezydent Thomas Jefferson działał rozważnie, starając się dopasować odpowiedź do stopnia wzburzenia społeczeństwa[6]. Jego rekomendacją była wojna ekonomiczna, nie mobilizacja wojskowa[7]. Kongres ratyfikował ustawę o embargu 22 grudnia 1807 roku[8]. Oczekiwane efekty tego drastycznego posunięcia[9] – kłopoty gospodarcze dla wojujących państw[2] – miały zmusić je do wycofania się z działalności rabunkowej, przymusowego wcielania do służby oraz zmusić do respektowania neutralności Stanów Zjednoczonych[10]. Embargo okazało się niepraktycznym środkiem, fiaskiem zarówno dyplomatycznym jak i ekonomicznym[11][12]. Po wprowadzeniu nałożyło wielkie ciężary na amerykańską gospodarkę i obywateli[13][14].

Szerokozakrojone obchodzenie restrykcji handlu morskiego i lądowego przez amerykańskich kupców oraz luki prawne w ustawie znacząco zmniejszyły siłę embarg. Brytyjscy kupcy przywłaszczyli sobie pozostawione przez Amerykanów, a lukratywne szlaki handlowe[12]. Wzrósł popyt na angielskie towary w Południowej Ameryce, co wynagrodziło straty poniesione w wyniku embarga[2][10][15].

Ustawa podkopała również jedność narodową młodej demokracji, wywołując zajadłe protesty, zwłaszcza w centrach komercyjnych Nowej Anglii[15][16]. Wzmogła poparcie dla Partii Federalistycznej i przyczyniła się do uzyskania przezeń dużej ilości miejsc w Kongresie[17].

1 mara 1809 roku, po 15 miesiącach, w ostatnich dniach kadencji prezydenta Jeffersona embargo zostało odwołane[18].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Kaplan, 1958, s. 345
  2. 2,0 2,1 2,2 Perkins, 1968, s. 320
  3. Levy, 1975, s. 343
  4. Kaplan, 1958, p. 355
  5. Perkins, 1968, s. 317
  6. Perkins, 1968, s. 317-318
  7. Kaplan, 1958, s. 347-348
  8. Perkins, 1968, s. 323
  9. Hofstadter, 1948, s. 279
  10. 10,0 10,1 Kaplan, 1958, s. 347
  11. Hofstadter, 1948, 279
  12. 12,0 12,1 Perkins, 1968, s. 331
  13. Perkins, 1968, p. 328-329
  14. Levy, 1975, s. 314-315
  15. 15,0 15,1 Perkins, 1968, s. 330
  16. Perkins, 1968, s. 348
  17. Perkins, 1968, s. 324
  18. Perkins, 1968, s. 336

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Hofstadter, Richard. 1948. The American Political Tradition (Chapter 11) Alfred A. Knopf. in Essays on the Early Republic, 1789-1815 Leonard Levy, Editor. Dryden Press, 1974.
  • Lawrence S. Kaplan. Jefferson, the Napoleonic Wars, and the Balance of Power. „William and Mary Quarterly”. 14 (2), s. 196–217, 1957. doi:10.2307/1922110 (ang.). 
  • Leonard W. Levy: Jefferson and Civil Liberties: The Darker Side. Cambridge: Belknap Press, 1963. (ang.)
  • Perkins, Bradford. 1968. Embargo: Alternative to War (Chapter 8 from Prologue to War: England and the United States, 1805-1812, University of California Press, 1968) in Essays on the Early Republic 1789-1815. Leonard Levy, Editor. Dryden Press, 1974.