Ustawa w przedmiocie kar za pogwałcenie przepisów, dotyczących powszechnego obowiązku służby wojskowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ustawa w przedmiocie kar za pogwałcenie przepisów, dotyczących powszechnego obowiązku służby wojskowej
Data wydania 20 lutego 1920
Miejsce publikacji Dz.U. z 1920 r. Nr 20, poz. 104
Data wejścia w życie 4 kwietnia 1920
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji prawo karne materialne
Status uchylony
Utrata mocy obowiązującej z dniem 18 listopada 1924
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Ustawa w przedmiocie kar za pogwałcenie przepisów, dotyczących powszechnego obowiązku służby wojskowej – ustawa uchwalona przez Sejm Ustawodawczy 20 lutego 1920 (Dz.U. RP 1920, Nr 20, poz. 104) określająca wymiar kar za uchylanie się od powszechnego obowiązku służby wojskowej.

Ustawa miała szczególne znaczenie w świetle prowadzonej wówczas wojny polsko-bolszewickiej.

Historia ustawy[edytuj]

Ustawa weszła w życie 4 kwietnia 1920, jej wykonanie powierzono Ministrowi Sprawiedliwości[1]. Jej art. 1-14 obowiązywały na terytorium byłego zaboru rosyjskiego.

Dekret z 4 lutego 1919 o odpowiedzialności za uchylenie się od służby wojskowej (Dz. Praw 1919, Nr 14, poz. 168) tracił obowiązującą moc. Przepisy obowiązujące dotąd w dzielnicach zaborów austriackiego i pruskiego przed wejściem tego dekretu, obowiązywały natomiast niezmiennie.

Ustawa została uchylona w dniu 18 listopada 1924 ustawą z 23 maja 1924 o powszechnym obowiązku służby wojskowej (Dz.U. 1924, Nr 61, poz. 609).

Niektóre kary przewidziane w ustawie[edytuj]

  • za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia – areszt do 1 miesiąca lub grzywna do 500 marek (art. 1);
  • za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia w czasie wojny lub mobilizacji – areszt (art. 1);
  • za przeciwdziałanie należytemu ułożeniu listy poborowej – areszt lub grzywna do 1000 marek (art. 2);
  • za przeciwdziałanie należytemu ułożeniu listy poborowej w czasie wojny lub mobilizacji – więzienie do 1 roku (art. 2);
  • za werbowanie obywateli polskich do zagranicznej służby wojskowej – więzienie do 2 lat lub twierdza do 1 roku (art. 9);
  • za werbowanie obywateli polskich do zagranicznej służby wojskowej w czasie wojny lub mobilizacji – więzienie lub twierdza (art. 9);
  • za podżeganie (choćby nieskuteczne) wojskowego do dezercji – więzienie od 6 miesięcy do 3 lat (art. 12);
  • za podżeganie (choćby nieskuteczne) wojskowego do dezercji w czasie wojny lub mobilizacji – ciężkie więzienie od 4 do 8 lat (art. 12);
  • za dopomaganie wojskowemu do dezercji, ukrywania i współdziałania w ukrywaniu dezertera – więzienie od 6 miesięcy do 3 lat (art. 12);
  • za dopomaganie wojskowemu do dezercji, ukrywania i współdziałania w ukrywaniu dezertera w czasie wojny lub mobilizacji – ciężkie więzienie od 4 do 8 lat (art. 12);

Przypisy

  1. W I połowie 1920 roku Ministrem Sprawiedliwości był Jan Hebdzyński.

Linki zewnętrzne[edytuj]