Ustnik (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy instrumentoznawstwa. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Ustniki waltorni

Ustnik (dawniej munsztuk) – w niektórych aerofonach przyrząd służący do wprowadzania w drganie słupa powietrza zawartego w przewodzie instrumentu muzycznego.

Pierwsze użycie w polszczyźnie notowane przed 1585[1][2]. Muzyk przykłada go do ust i wdmuchuje przez niego powietrze do instrumentu, wprawiając wargi w wibracje.

Większość ustników jest częścią samodzielną, nakładaną na instrument, jednak niektóre instrumenty (np. ligawka, cynk) posiadają zintegrowany ustnik.

Ze względu na konstrukcję, ustniki dzielą się na:

  • lejkowate (stosowane w rogach [zdjęcie obok])
  • kociołkowate (stosowane w pozostałych aerofonach ustnikowych).

Ustnikiem nazywany jest też potocznie dziób.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sebastian Fabian Klonowic: ŻALE NAGROBNE NA ŚLACHETNIE URODZONEGO... PANA JANA KOCHANOWSKIEGO... Żal V (pol.). staropolska.pl. [dostęp 2012-05-08].  Cytat:
    ...Kto by na munsztuk uczony śmiał położyć wargi,
    Na którymeś ty więc dziwne wyprawował pieśni,
    Że się słuchając Pan zdumiał i bogowie leśni.
  2. munsztuk w: SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO XVII I 1. POŁOWY XVIII WIEKU (pol.). POLSKA AKADEMIA NAUK INSTYTUT JĘZYKA POLSKIEGO. [dostęp 2012-05-08].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]