Uszkor bagienny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uszkor bagienny
Otomys irroratus[1]
Brants, 1827
Uszkor bagienny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina myszowate
Podrodzina uszkory
Rodzaj uszkor
Gatunek uszkor bagienny
Synonimy
  • O. auratus Wroughton, 1906
  • O. bisulcatus F. Cuvier, 1829
  • O. capensis G. Cuvier, 1830
  • O. coenosus Thomas, 1918
  • O. cupreoides Roberts, 1946
  • O. cupreus Wroughton, 1906
  • O. natalensis Roberts, 1929
  • O. obscura (Lichtenstein, 1842)
  • O. orientalis Roberts, 1946
  • O. randensis Roberts, 1929
  • O. saundersiae Roberts, 1929
  • O. typicus (A. Smith, 1834)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Uszkor bagienny[3] (Otomys irroratus) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych[4].

Średnie wymiary[edytuj]

  • Długość ciała: 13-20 cm
  • Długość ogona: 5-17 cm

Występowanie[edytuj]

Występuje na wilgotnych terenach trawiastych i na bagnach w południowej Afryce.

Tryb życia[edytuj]

Uszkor bagienny jest gryzoniem o krępym ciele oraz masywnej głowie ze stosunkowo tępym, zaokrąglonym pyskiem i małymi uszami. Z wyglądu podobny jest do dużego nornika. Jego cechę szczególną zajmują bruzdy znajdujące się po obu stronach siekaczy. Jest aktywny zarówno w ciągu dnia, jak i nocą. Żywi się trawą, jagodami, nasionami i młodymi pędami różnych roślin. Podobnie jak wszystkie uszkory dobrze pływa, a w razie niebezpieczeństwa nurkuje. Gniazdo zakłada zwykle nad powierzchnią ziemi, jednak na niektórych terenach zajmuje nory opuszczone przez inne zwierzęta. Uszkory bagienne rzadko wprawdzie wyrządzają szkody w uprawach rolnych, jednak pasożytujące na nich kleszcze, pchły czy wszy (np. Polyplax otomydis) mogą być nosicielami zarazków powodujących ciężkie choroby np. dżumę. Gryzonie te są ważnym źródłem pokarmu dla wielu drapieżników.

Rozmnażanie[edytuj]

Samica dojrzewa płciowo w wieku 10 tygodni, samiec około 3 tygodnie później.

Przypisy[edytuj]

  1. Otomys irroratus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Otomys irroratus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński, W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 283–284. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Otomys irroratus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 lipca 2012]